Archive for the ‘Watertoren’ Category

Afbeelding

Het rondje pak ik vaker. Het is meteen goed voor een fiks aantal kilometers. Nadenken over hoe te lopen is niet nodig. Het kan nagenoeg gedachtenloos. Nu ik thuis zit en dit opschrijf besef ik me dat ik het ook misschien wel gedachtenloos heb gelopen.

Over hoe het was zou ik een blog van voorgaande keren kunnen kopieren en hier onder plakken. Ware het niet dat het lopen wel erg soepel ging. Er kleefde deze keer geen opdracht aan. De coach liet me zonder missie gaan. Lopen op gevoel. En dat deed ik dus.

De berichten over de temperatuur waren positief, maar er klonken wel woorden als fris en koel. Ik keek even op mijn telefoon en zag dat het inderdaad maar drie graden was. Lange tight en lange mouwen dan maar. Daar had ik binnen 2 kilometer wel spijt van. Het was al snel warm. De eerste kilometers gebruikte ik om even los te komen. Daarna schakelde ik over op een tempo rond de 5’25”. Dat tempo zou ik vast proberen te houden. Eigenlijk hoefde ik weinig op de klok te kijken. Dit voelde lekker en volhouden leek geen probleem. Het zou ook nergens moeilijk gaan worden. Onderweg naar Assendelft liep ik nog even Dave tegen het lijf. Hij al op de terugweg, ik nog lang niet.

Het is zondag. Een rustdag. Afgezien van de kerkelijke inhoud ervan, was de rust merkbaar. Geen wind en geen regen maakt het stil in de polder. In de verte zag ik dat de windmolens niet bewogen. Het water in de vaart van Nauerna was rimpelloos. Alleen de waterkippen en enkele eenden zorgden voor wat beweging. De zon deed zijn best en het zweet guste van mijn hoofd.

Helaas was ik al weer snel door dat koddige Nauerna heen. In de haven was het ook stil. In de natuur worden de kleuren weer feller. Het gras is groener, het riet wit/geel. In het gras zat een gitzwarte kat roerloos voorzich uit te kijken. Het was er muisstil. Nee toch niet…pats!

Gaandweg kon ik beredeneren dat ik wat kilometers te kort zou komen. 27km was eigenlijk de bedoeling. Zou ik een omweg maken? Nee, ik besloot dat ik liever even wat ging versnellen. Even zien of dat er na 19km nog in zou zitten.

Het zat er in.

Met een big smile liep ik mijn eigen straat weer in. De buurtjes Harm en Kim liepen nog even op mij in.

Ook lachend.

Advertenties

Read Full Post »

Retourtje Zaandam

Na schoorl las ik een tweet van een mij onbekende loper:

“Meine Gute, wat is het een eind..”

Vandaag stond er 36km op mijn agenda. Over een eind lopen gesproken. Zag ik er tegenop? Nee dat niet, wel hield de route mij bezig. Hoe kom ik aan 36km? Eric opperde de mogelijkheid  me ergens te laten afzetten. Leuk! Ik begon op internet te tekenen en..Egmond is slechts 16km. Bergen? Dat zette ook geen zoden aan de dijk. Op een gegeven moment belandde ik zo ongeveer in Warmenhuizen. 36km is 36km, hoe je die ook loopt maar op deze manier begon het behoorlijk intimiderend te worden.

Ik bedacht dat het mij prettiger zou overkomen als ik mijn vertrouwde route naar Nauerna zou pakken. Dat is dan goed voor 30km. En als ik nou eens zou doorlopen? Dan zou ik al snel in Zaandam terechtkomen. Het idee! Op de fiets vind ik dat al ver..

Daar bij Zaandam weet ik de weg niet. Dat is een probleem. Om nou te veel te lopen en met 40km in de sokken thuis te komen lokte mij niet. Voorzichtig vroeg ik Zaandijker Marcel naar zijn plannen. Hij had veel plannen maar niet op loopgebied. Dat viel dus tegen. Maar Yvonne vond het geen enkel probleem om in Nauerna op mij te wachten en mij fietsend door Zaandam te loodsen.

Vanmorgen om zeven uur stond ik al naast mijn bed voor een goed ontbijt. Half negen moest het gebeuren.

Het voelde meteen goed. Het was prachtig weer. De zon zag ik opkomen en al rennend voelde ik me steenrijk. Hele lichte mist boven de weilanden. Bijna geen wind. Relatief weinig verkeer in die mooie polder. Wat een genot om zo te kunnen lopen. En, inderdaad stond Yvonne in Nauerna klaar. Wat een kanjer! Samen gingen we zo wat dieper de zaanstreek in. De polder lag nu achter ons en we liep door leuke straatjes en mooie stille weggetjes met in de verte de Zaans-Groene huisjes, een molen en de langzaamaan dichterbij komende watertoren van Assendelft.

Ik hield nauwlettend mijn Garmin in de gaten. Het ging goed. Als ik zo door zou lopen kwam ik niet veel kilometers te kort en zou ook niet overdreven te veel lopen. Ik had voor mezelf nog de optie open gehouden om na 18 km weer terug te gaan lopen. Dat liet ik uiteindelijk varen. het ging goed zo.

Ergens bij Zaandijk liet Yvonne me weer gaan. De watertoren had ik nu in het vizier. Van daar uit zou het nog ruim 10km zijn.

De laatste vier kilometer heb ik op karakter moeten lopen. Maar ik heb per saldo met voille teugen kunnen genieten van een heerlijk loopje!

Maar, meine Gute, wat is het een eind…

Afbeelding

Read Full Post »

Lange duurloop

Dit weekend, en wellicht ook het volgende weekend, moet er een 30km uit. Drie uur lopen kan ook. Maar ik had een route van 30km uitgestippeld. Normaal gesproken ga ik op zaterdag naar de duinloopgroep. Maar zaterdagmiddag hebben we een familie reünie, zaterdagavond de verjaardagen van twee loopmaatjes die 50 zijn geworden. Op zondag dan een lange duurloop doen leek me niet zo’n aantrekkelijk vooruitzicht.
Frans moest ook een dergelijke afstand doen vanwege zijn marathon in Keulen. Om acht uur stond hij voor de deur. Meteen al op de Aagtendijk liep hij me af te remmen. Die 30km zouden we in drie uur moeten doen. Een langzame duurloop. Aan het begin van de polder deden we nog even wat rek en strek oefeningen en daarna zouden wel lekker verder gaan. Een tempo van 10km per uur is voor mij niet te doen, zo bleek al snel. Ik schiet constant door naar minstens 11km. Op zich loop ik dan ook gewoon erg lekker.
Die route beschouw ik als een onbetaalbaar kado. Lopen in de ochtendnevel. Een heerlijke temperatuur.
Door de weilanden.
Frans was niet echt in zijn element. Eenmaal in Assendelft aangekomen spoorde hij me aan om maar even alleen door te gaan. Hij moest wandelen en bijkomen. Ik liep een stukje alleen verder, keerde weer om en hij kon weer aanpikken. Bijna op de tien kilometer gaf hij de pijp aan Maarten. Hij zag het niet meer zitten.
Hij gaf mij zijn forerunner en wenste me veel succes. Hij sloeg linksaf richting Beverwijk en ik Rechtsaf richting de watertoren. Voor mij toen nog 20km te gaan.

20km, in mijn eentje. Nou ja, ik suste me met de gedachten dat de route mooi was en mooi zou blijven. Eenmaal in Nauerna zou ik op de helft zijn en beloofde ik mezelf mijn sis-gel. Op die forerunner kon ik mooi mijn snelheid bij houden. Die wist ik vrij makkelijk op 11km per uur te houden. Een tempo waar ik me erg prettig bij voel. Te snel voor een langzame duurloop. Ik weet het. Maar me lekker voelen bij dergelijke afstanden lijkt me niet onbelangrijk.
Voor mijn gevoel was ik in mum van tijd in Nauerna. Ik wilde stoppen om een foto te maken van de enige echte plee die ik hier in de omtrek weet te vinden. Maar ik stond het me niet toe. Pas op de 15km zou ik stoppen. Geen smoesjes; doorlopen. Nauerna met zijn haventje is maar een heel klein gehuchtje. Voor je het doorhebt sta je er al weer buiten.
De nevel was er inmiddels niet meer. De zon was er voor in de plaats gekomen. Het werd dus ook warmer.
Net even buiten Nauerna was ik op het 15km punt aangekomen. Tijd voor mijn gel en een paar slokken water.

Dus, nog 15km te gaan. Na dit punt zou ik al weer snel in Assendelft zijn. Of het komt doordat de route me vanaf dat moment zeer bekend is weet ik niet, maar ik bleef de snelheid met gemak erin houden. Ook na de 20km en de 25km, er kwam geen dip. Als ik zo zou doorgaan zou ik in een, voor mij, recordtijd die 30km lopen. Zou ik de route langer maken?  Nou nee, maar niet overmoedig worden. Ik hield vast aan mijn route. Volgende week dan maar een paar km erbij!
Ik kwam thuis, na 30km in 2 uur en 36 minuten.
Mijn pr, in Spaarnwoude gelopen, is 2uur 47.
Het liep heerlijk! Dit geeft zelfvertrouwen!

Read Full Post »