Archive for the ‘Uitgeest’ Category

35+Het slaat wel een beetje op mijn leeftijd maar in dit geval toch meer op de afstand van vandaag.

35km was de minimale inzet.

Nog voor geen enkele marathon maakte ik zoveel kilometers als voor deze komende twee marathons.

Het begon met Schoorl in februari (30) en de Afsluitdijkrun twee weken daarna (30). Ergens in maart liep ik solo een mooie ronde van 35km en met Mario liep ik 31km door de duinen. Dat zijn al vier flinke afstanden. Toch hamerde Richard erop dat ik nog eens een grote afstand zou moeten pakken. De filosofie erachter is dat het lijf niet bij 35km moet denken dat het feest ten einde is. Je kan er over discussiëren. Dat doe ik niet. Deze aanloop probeer ik het. het geluk daarbij is natuurlijk wel dat ik wel erg graag lang loop.

Coach I (Frans) sprak vorige week een verwachting uit.

“Jij doet dit jaar drie marathons? Dat worden er vier. En volgend jaar je eerste ultra”

Nou dat laatste moeten we nog maar eens zien. Het ligt niet echt in mijn lijn der verwachtingen. Marathons zijn te behappen voor me. Op zich vind ik dat mooi genoeg.

Vandaag dan weer een snipperdag. Mooi rustig weer. Niet te warm. De ronde langs het Uitgeestermeer en over Krommeniedijk vond ik erg mooi. Die zou ik vandaag weer doen. Er moest alleen een lusje in de polder bij geprikt worden om aan meer kilometers te komen. Die zou ik op de terugweg doen. In mijn gedachten was dat een behoorlijke lus. Maar, meten is weten zou later blijken.

Ik liep meteen al erg lekker. Het tempo van 6 minuut per kilometer was voor deze duurloop het uitgangspunt. Eerlijk gezegd lukte me dat niet. Ik ging sneller. Waarom? Er was geen rem in de vorm van een Bart of een Niels. En de eerste 10km zwabberden mijn gedachten alle kanten op. Er is de afgelopen jaren veel gebeurd. Gek genoeg moest dat juist die eerste 10km even langs komen. Onrust in het hoofd kan ik niet zeggen, wel druk. Het was van invloed op mijn snelheid. Ik was sneller gaan lopen. Mijn Garmin gaf voortdurend 5:30 tot 5:40 aan. Remmen! Na die 10km verdwenen de gebeurtenissen wat uit mijn hoofd. Op een gegeven moment stond ik ook weer bij het spoor bij Busch en Dam. Een aantal kilometers had ik weggewerkt zonder ergens aan te denken. Kan dat? Rennen en aan niets denken? Kennelijk wel. Het hoofd leeg? Nee. Nog lang niet.

Recente ontwikkelingen, privé, baren mij zorgen. En die zorgen bleven me achtervolgen. God-zij-dank heb ik goede vrienden die weten wat ik nu bedoel en er ook (ongevraagd) over beginnen in een gesprek of mail. Zij volstaan niet met “o sterkte dan” maar vragen door. Het hardlopen zou iemand kunnen zien als een grote vlucht. Dat is het niet. Wel kan ik er goed mijn ei in kwijt. Bij de 25km zat ik even in een dip en moest ik me vermannen om door te gaan. ik was inmiddels afgeslagen om die extra lus te pakken. Geen weg terug, maar doorgaan. Mijn tempo zakte iets af. Het werd tijd voor een gel. Ik raakte leeg. De gel werkte vrij snel. Het tempo kwam weer snel op het niveau wat ik voor vandaag had uitgekozen.

Was ik somber vandaag? Nee. Boos? Ook niet. Er kwam gewoon veel voorbij. Ook vragen. Terugblikken.

Zo bij de 26km bedacht ik me dat ik ook zaken heb om erg blij mee te zijn. Een dochter die nu samenwoont en een studie volgt die haar op het lijf geschreven is. Zij staat op een goede manier in het leven. Een zoon die steeds meer lol in zijn opleiding krijgt. Een vrouw die ook doorzet en vecht om vooruit te komen. En ik kan iets wat ik nooit van mezelf had gedacht. Wat een ronde loop ik nou toch weer! Na de polder en het Uitgeestermeer was ik richting Assendelft gelopen. Wat een eind! Op de fiets zou ik er nog niet eens aan beginnen. Vorig jaar liep ik toch maar twee marathons. En dan dit jaar maar liefst drie. Evenementen waar ik naar uitkijk. Deze gedachten gaven me ineens energie. De laatste kilometers kostten me niet eens zoveel moeite.

O ja, dat lusje. Even dacht ik dat het wel erg fors zou uitpakken. Meten = weten de volgende keer. het werd vandaag slechts 36km

35+ …Een heel ander cijfer staat me in april te wachten. So what? Kom maar op!!

Advertenties

Read Full Post »

Een flink aantal jaren geleden, nog voor ik bij DGI werkte, was ik met mijn vader op bezoek bij collega’s in België. Het was in een plaatsje op steenworp afstand van de Belgisch-Franse grens. Pa en ik stonden toen beiden even naar het zuiden te kijken. Daarachter lag Frankrijk. Dat onbegrijpelijk grote land. Veel heb ik er gezien, veel nog lang niet.

Vandaag had ik een snipperdag. Mijn coach zit me achter de broek aan om toch te zorgen voor ‘omvang’. In de marathon schema’s die ik tot nu toe volgde kwam per voorbereiding 3 x drie uur lopen voor. Daarmee kwam ik nooit boven de 30km. Er gaan tegenwoordig geluiden op om toch in de aanloop naar de marathon eens de 35km aan te tikken. Zondag is mijn vader jarig. Niet dat ik daar nou de hele dag mee bezig ben; een hele lange loop vind ik op die dag niet echt passen.

Waarom dan niet op mijn snipperdag?

De mij nog niet zo bekende Lode en Eric lazen mijn tweets hierover en sprongen er op in:

“Leuk, stippel een mooie route uit, dan heb je al voorpret”

Daar hadden ze een punt. Ook als je op vakantie gaat, stippel je een route uit en bereid je je voor op de reis. Dat moest ik in dit geval ook zo zien. Daar komt bij dat ik die 35km solo moest lopen. Op een normale werkdag zijn er nu eenmaal niet zo makkelijk loopmaatjes te vinden. Trouwens, boven de 21km wordt de spoeling toch al wat dunner.

35km. De mij bekende route naar Egmond is goed voor 30km, de route naar Nauerna ook. In beide gevallen moet ik dus wat ‘Haarlemmer dijkjes’ verzinnen om er 5km bij te krijgen. Daarbij heb ik die routes al een aantal malen gelopen. Eric was ook van mening dat een langere route mooi, spannend en avontuurlijk moest zijn. Het begon een aardige opdracht te worden.

Op een gegeven moment schoot mij de Lycurgusrun te binnen. Dat is een geweldige route over 16km. Hoeveel km zou het zijn van mijn huis naar dat startpunt in Krommenie? Met afstandmeten.nl kwam ik erachter dat het om 8km ging. Met een beetje goede wil was hier een mooie route te verzinnen van 35km.

Solo lopen op zo’n grote afstand is niet mijn ding. Als het even kan trek ik iemand mee. Ik ben er toe in staat naar Leeuwarden of Rosmalen te rijden om er voor te zorgen dat ik bij een mede liefhebber kan aanpikken en zo meteen wat aangenaam gezelschap te hebben. Even speelde ik ook met de gedachte ‘Good old Gé’ te benaderen. Maar nee, ik moest niet piepen en gaan lopen. Uiteindelijk had ik toch behoorlijk veel zin in mijn loopje gekregen.

Klokslag negen uur ging ik de deur uit. Meteen liep ik erg lekker. Met de coach had ik afgesproken dit loopje in het beoogde marathon tempo te doen. Niet sneller. Het zou daarmee ook een training worden in tempo vastheid.

Het weer werkte mee en zorgde voor een soort vakantie gevoel. Op weg naar het bekende, en onbekende. De vrijheid tegemoet! Tot aan fort Veldhuis kende ik de route op mijn duimpje. Daar moest ik de provinciale weg oversteken en kwam ik in een gedeelte terecht waar ik zelfs met de auto of fiets nog nooit was geweest. De kilometers gingen voor mijn gevoel vrij vlot voorbij. Gewoon mooi lopen daar, tussen de weilanden door, langs wat boerderijen. Na dit korte intermezzo moest ik het spoor over. Dat ging zonder stoppen, de trein zag ik voorbijgaan en tegen de tijd dat ik bij het spoor was kon ik meteen doorlopen. Geen oponthoud!

Daarmee was ik ook al in Krommenie aangekomen. Ik liep achter de atletiekbaan van Lycurgus langs. Het daadwerkelijke startpunt liet ik voor wat het was.Daarmee omzeilde ik een wat minder fraai stukje lopen. Geen woonwijk met stoepjes en oversteekplaatsen. Nee, ik stak door en had meteen weer een stukje onbekend terrein. De Westdijk in Krommenie. Prachtig lopen! Na deze dijk kwam ik op het bekende terrein van de Lycurgusrun terecht. Een parcours wat ik in mijn top 5 zou moeten plaatsen. Verkeersluw, weilanden, stilte, natuur, een riviertje, het Uitgeestermeer en ga zo maar door. Ik liep werkelijk te genieten. Het lopen ging trouwens ook nog eens zoals ik gehoopt had. Het tempo kon ik goed vasthouden.

Met spijt in het hart was ik op een gegeven moment al door het natuurgebied heen. Krommeniedijk was inmiddels op mijn parcours gekomen. Een beschermd dorpsgezicht heb ik me laten vertellen (dat mogen ze sommige bewoners wel eens duidelijk maken!) Nog even een stukje tussen weilanden door en ik zag al de afslag over een bruggetje naar de atletiekbaan voor de finish. Normaal gesproken dan. Ik had nog even te gaan. De afslag liet ik links liggen en ik liep door richting de spoorwegovergang.

Terugkomend uit Frankrijk ben je gewend aan grote afstanden. België is maar klein daarbij vergeleken. Toch kan de rit door België akelig lang duren. Dat gevoel had ik nu ook een beetje. Het nieuwe intermezzo wat ik nu weer pakte op de terugweg was nog steeds mooi om te lopen, maar duurde langer dan op de heenweg.

Na dit stukje kwam ik weer op bekend terrein. Ik keek op mijn klokje. Wat ik zag viel me tegen: 25km. Nog tien?? Waar moest ik die vandaan halen? Ik had toch wel goed mijn route gepland op afstandmeten.nl? Het kwam goed. Naarmate de route vorderde kwamen de cijfers steeds dichter bij die 35km. En, nog steeds hield ik het tempo erop!

Het is 35km geworden, op de kop af, in 3:12. Ik heb dus een tikkeltje te snel gelopen. Maar wel erg lekker gelopen. Het geeft me een boost. En, erg veel zin in Rotterdam. Daarbij weet ik me daar in Rotterdam straks in het zeer welkome gezelschap van Niels en Ron. Ik ben er bijna klaar voor!

Read Full Post »