Archive for the ‘twitterrun’ Category

Twitrun

Afbeelding

Rob H, Niels, Henk, Rob V, Edwin, John.
Bianca, Nesrine, Christine, Ron
Marcel, Martin, Yvonne

Een twitrun, enkele tweeps voelden wel wat voor een herhaling van de run rondom de kerstdagen. Leuk! Maar, ik zit in mijn marathonschema en op de zondag staan er voorlopig lange, of eigenlijk, hele lange lopen op. Daar wist ik wel wat op te verzinnen. Ik mailde rond dat ik een uur eerder van huis zou vertrekken om mezelf in kilometers zo niet te kort te doen. Nesrine sprong er al snel op in, zij wilde mee! En ook Ron die, met Rotterdam in het vizier, ook een kilometer meer wilde, zou meteen om negen uur aanpikken.

Donderdag liep ik de eerste etappe maar even op proef. Op afstandmeten is het leuk iets in te tekenen, maar of het dan klopt… Het bleek donderdag goed te kloppen.  Verder zou ik vandaag ter plekke verzinnen waar we zouden gaan lopen.

Al redelijk op tijd stond Ron voor de deur. We konden nog even koffie drinken. Maar tegen negen uur zorgden we er toch wel voor klaar te staan, immers, een uur later zou groep twee klaar staan op de parkeerplaats. Nesrine en haar vriendin Christine kwamen net op tijd. Snel maakten zij zich klaar en even na negen uur konden we gaan rennen.

Voor het eerste gedeelte had ik een route gepland in een hoek van het duingebied waar ik zelf ook zelden kom. Het ligt, ondanks dat het toch echt het heemskerkerduin is, wat geisoleerd van de rest van het gebied. En mijn ogen is het een pareltje. Prachtig om er te lopen, zelfs nu, zonder enig groen en in de snerpende kou. Want koud was het eigenlijk wel. Het is een klein stukje met kleine heuveltjes, tal van bochtjes en smalle paadjes. Daarna gingen we op de oudendijk het duin zelf in. De dames gaven een fors tempo aan. Ron en ik hobbelden er achteraan zo goed en kwaad als dat ging.

Bij de parkeerplaats stond groep twee te wachten, John (uit Wijk aan Zee komen rennen, Edwin, Harm (mijn buurman) Rob, Henk en Marcel. De bedoeling was om al lopend 45 minuten te vullen om dan de laatste groep op te pikken.

5 kilometer had ik beloofd en het werd iets meer. Groep 3, bestaande uit Yvonne, Bianca, Rob en Niels pikten aan en we konden weer verder. Het liep gesmeerd. Bij de eerste stop had Henk voor water, en Rob voor bananen gezorgd. Edwin had wat reepjes mee. Het was allemaal even welkom. Het lijkt wel of je met kou wat meer voedsel kan hebben.

De derde ronde zou op 10km hebben moeten uitkomen. Ik koos voor de oranje route aan de Heemskerk/Castricumse kant. Het werd iets meer. Uiteindelijk heb ik op een haar na 30km gelopen. Groep 2 is op 20km uitgekomen en de laatste groep op 14km. Niemand klaagde er gelukkig over.

Nesrine daagde me met een hele charmante en vriendelijke stem uit om op die laatste km, op weg naar de auto, nog even aan te zetten. Ik piepte dat ik dat niet meer kon. Ja wel, dat kon ik wel, ze wist het zeker en ze zetten aan. “Come on, you can do it” Ondanks de al 29km achter mij wilde ik mij niet laten kennen. Dan maar pijn en op het tandvlees. En we gingen harder, het tempo geleidelijk aan iets opvoerend. We liepen Ron voorbij maar dat beviel de jongen niet…hij bleef achter ons en versnelde ook.

Een leuk slot!

Twitrun feb 2013 III

En dan, helemaal tot slot. Het hoort er bij mij gewoon bij. Met de hele club aan de koffie. Dit keer bij mij thuis, met een lekkere appelkanjer erbij en nog iets anders lekkers door Nesrine meegebracht. Lia en de van harte uitgenodigde Wendy zorgden voor de bediening!

Advertenties

Read Full Post »

Twitrun

De tel ben ik kwijtgeraakt inmiddels, maar van de twiruns, of funruns in de Heemskerkse duinen was dit de derde editie. Gaat het vervelen? No way! Het blijft leuk. De groep verandert iets. Marcel, Marten, Onno en Yvonne blijven zeer trouw komen. Maar deze keer waren er toch weer wat andere gezichten tussen de lopers.

Deze zomer liep ik met een aantal dames door de duinen. Het  was een training zoals ik die ook wel bij DEM doe. Ze vonden het voor herhaling vatbaar. Yvonne liet wel het woord ‘strand’ vallen. Dat moest volgens haar in het parcours worden meegenomen. Tja, dan moet ik wel buigen. Het is eigenlijk niet mijn ding. Ik stemde toe en vrijwel meteen vroeg Ton of hij dan ook mee mocht. Van het een kwam het ander en het aantal liefhebbers groeide. Dan geen training maar een twitrun. Met Wendy samen startte ik de organisatie.

twitterrun-heemskerk-01

Edwin, Rob, Onno, Marten, Edwin, Jan, Bianca, Dave, Paul, Tim,
Nesrine, Marcel, Yvonne, Wendy
Dave, Martin, Annelies, Jolande

Liefhebbers meldden zich, én, we haalden ook wat mensen over  toch eens mee te lopen. Zoals Bianca en Joke die nog niet zo heel erg lang lopen. Zij stemden toe en ik zag al snel dat we met twee groepen moesten gaan werken. Een wat rustiger lopende groep, en een groepje kilometervreters en snelheidsliefhebbers. Niemand minder dan Annelies van mijn eigen club stemde bijna meteen toe om te assisteren en met een ploegje een aparte route te gaan lopen.

Annelies gaf ik de vrijheid een eigen route te kiezen met als enige opdracht uiteindelijk op het strand van Heemskerk uit te komen.Ik zou met een groepje naar Wijk aan Zee rennen en daar vandaan via het Strand naar Heemskerk rennen. Een stukje mul zand en stevige wind van drie kilometer.

Zo ver was het nog niet. Eerst even gezamenlijk inlopen. Ik merkte al snel wat verschil in tempo. De mannen en vrouw vooraan moesten wat energie kwijt. Dat kon. Ik sloeg rechtsaf in een hoger tempo en liet Annelies linksaf gaan richting een grasveld welke ik haar van te voren had aangewezen. Ik zetten een leuk tempo in maar voelde meteen Nes en Tim op mijn hielen. Er waren er meer. Dit beloofde wat!  Op het grasveld was de andere groep in geen velden of wegen te bekennen. Geen enkel probleem. Annelies zou zich wel redden. Ik begon met wat dynamische oefeningen voor ik aan de daadwerkelijke route zou beginnen. Bijna aan het einde hiervan kwam de tweede groep aanzetten. Hierna scheidde toch echt onze wegen.

twitterrun-heemskerk-02

Onze route leende zich niet echt voor een hoog tempo: modderige paden, heuvels, plassen, rul zand, noem maar op. Maar er werd pittig doorgelopen. Eenmaal op het strand riep ik nog even iets als “ieder in eigen tempo..” En weg waren Nesrine, Tim, Edwin en nog een Edwin. Zo snel kan ik echt niet op dat strand wegkomen. Ieder zijn ding. Ik bleef achteraan lopen en dat gaf me de gelegenheid eindelijk eens met Rob of met Dave in gesprek te komen. Sommige mensen ken ik al enige tijd, of ik heb er zeer goed contact mee. Elkaar echt spreken is nog weer iets anders.

twitterrun-heemskerk-04

Na twee en een halve kilometer ontmoetten de groepen elkaar weer. Vanaf dat punt wilde ik zelf graag met de hele groep verder lopen. De run uitlopen met elkaar. Door zo nu en dan te ‘vegen’ of de snelle figuren een zijpad in te sturen lukte dat prima.

Na afloop zaten we even aan een lange tafel gezellig wat te eten en te drinken en na te praten. Leuk te zien dat het ook gewoon meteen met elkaar klikt en iedereen enthousiast met elkaar in gesprek raakt.

twitterrun-23-dec-koffie

nazitten bij de patatoloog

Ik moest in de lente maar weer eens zoiets plannen. Het blijft leuk!

Read Full Post »

Twitrun VI

Zijn ze eigenlijk wel te nummeren die twitruns? Elders in het land worden dergelijke runs ook georganiseerd.

In elk geval was het voor mij aflevering VI. Midden in de zomer. Het is dan niet makkelijk om een groep mensen bij elkaar te krijgen. Veel lopers zijn op vakantie. Waarschijnlijk is dat ook de reden waarom er in juli en augustus niet beister veel evenementen te vinden zijn met wat langere afstanden.

Marek stootte ook zijn neus, zoekende naar een halve marathon in juli. Dan kon hij net zo goed zelf iets regelen, daarbij wilde hij toch al eens een twitrun organiseren.

Vandaag kwamen we met vier lopers bij elkaar. De start was bij Leidschendam; de Vlietlanden. De route door was door Marek bedacht. De rest gaf zich over aan zijn aanwijzingen én tempo. Dat tempo lag al meteen vanaf de eerste km daar waar hij het had aangegeven. Oef, voor een diesel zoals ik is dat even wakker worden. De omgeving is mooi, ondanks de A4 die we een enkele keer tegen kwamen. In feite hadden we er nauwelijks erg in. Het is ook maar wat je wil zien. Als loper kan je ook naar de weilanden en boerderijen kijken, of een molen ergens in de verte. Er zat verder nog een leuk stukje door het bos (en brandnetels) in en langs het water. Vervelen deed het nergens. Daarbij wisselden we regelmatig van loopmaatje. Een poosje Wendy naast me, dan weer Mario en zo nu en dan Marek. Veel loop ik niet met Marek, maar ik voelde toen hij naast me liep dat hij me weer goed zou kunnen hazen zoals hij dat in Schoorl heeft gedaan. Met hem naast me ga ik geleidelijk aan harder lopen. Zo’n twee km te gaan nog naar de parkeerplaats gebeurde dat ook. We voerden het tempo op, de stal was in zicht! Heerlijk even voluit, voor mij dan. Marek heeft nog veel hogere snelheden in huis!

Slechts vier lopers, maar zo is het wel erg leuk om de wat langere afstanden weg te werken. Een toploopje, een leuke ochtend!

vlnr Mario, Wendy, Martin en Marek

Read Full Post »

Het begrip twitterrun behoeft niet zo heel veel uitleg. Maar mocht iemand niet weten waar deze actie nou toch vandaan komt; bij deze nog even een korte uitleg.

Via het medium twitter kan je in contact komen met diverse mensen die dezelfde liefhebberij of interesse hebben. Via de groepen @loopmaatjes of @looppassie ben ik zo in contact gekomen met hardlopers uit het hele land. In de loop van de zomer van 2011 ontstond het idee om ook eens samen te gaan lopen. Een afspraak met Marcel en Yvonne die redelijk dicht bij me wonen was een afspraak snel gemaakt. Een loop van twee uur op een bloedhete dag rolde daar uit. Een TR II kon niet uitblijven; deze prikten we op 29 januari. Vrij spontaan kwam daar nog een aflevering tussendoor waardoor de editie van vandaag het volgnummer III kreeg.

Een run met een ontspannen karakter. Geen wedstrijd maar een lange duurloop in een laag tempo, zodat we tijdens het rennen er aan toe komen om met elkaar van gedachten te wisselen. Voor deze editie had ik een aantal twitteraars benaderd. Enkele leden van mijn eigen loopgroep zouden zich er ook bij aansluiten om, met het oog op de run in Schoorl, even wat kilometers te kunnen maken.

Uiteraard zorgde ik er vanmorgen voor om ruim op tijd op de afgesproken parkeerplaats te zijn. Dat zou ik later wel merken ook. Het was steenkoud. Ok, slechts -2 en dat is heus wel te doen, maar niet in hardloop kleding en zonder beweging! Al vrij snel meldden zich Ron en Michel uit IJsselstein en meteen erna Marten uit Almere.

Toen de groep compleet was stelde ik voor meteen te gaan rennen. Mijn benen voelden stijf van de kou en alleen de nodige beweging kon me nu nog warm krijgen! Als gastheer en gids liep ik als vanzelfsprekend voorop. Meteen besefte ik dat ik niet zelf veel in de gelegenheid zou zijn om met de lopers in gesprek te komen. Achter me was het een enorm gekakel over : hardlopen, marathons, New York, Amsterdam, looptijden, twitter, @loopmaatjes etc.  Het voorop lopen en niet met iedereen kunnen praten werd op een vrij natuurlijke manier opgelost.  De lopers naast me wisselden voortdurend. Van loopmaatjes uit mijn eigen groep tot twittermaatjes. Erg leuk!

Het afgesproken tempo, wat ik dus ook diende aan te geven, was ça 10km per uur. Regelmatig keek ik op mijn klokkie om er voor zorg te dragen dat we niet te snel zouden lopen. Ook keek ik zo nu en dan achterom om te checken of de groep nog compleet was. Op een gegeven moment kwam Marek, waarschijnlijk de snelste van de club, even naast me lopen. We raakten lekker in gesprek en zag op een gegeven moment tot mijn schrik dat het tempo was opgelopen tot 12km p/u! Dimmen!!

Na een uurtje was het tijd voor een plas pauze, en dan ook meteen maar even de pauze voor de nodige gelletjes of het eventuele drinken. Én, tijd voor een groepsfoto! Vanaf dat moment zou het parcours wat zwaarder gaan worden. De heuveltjes had ik voor de tweede helft bewaard.

Groepsfoto Twitterrun III

Overigens had ik Gé gevraagd bij voorbaat achteraan te gaan lopen. Het is een zeer snelle loper maar ook hij is zeer goed bekend met ons duingebied. Mochten mensen af moeten haken dan zou hij ook de weg, of desnoods een snellere weg naar de parkeerplaats weten. Helaas waren er een drietal lopers die het na pakweg 12 kilometer iets te veel vonden worden. Twee van hen komen uit mijn loopgroep en wisten ook goed de weg naar het startpunt.

Wij gingen nog even door naar Wijk aan Zee. Een prachtig gedeelte ook weer. Elk seizoen is mooi. Ook deze winter. Het is dan wel kaal maar is genoeg te genieten. Het lopen hier is een genot! Dit was wel het meest pittige gedeelte met heuvels en wat mul zand.

Inmiddels had mijn vaste loopmaatje Bart de functie van gids overgenomen. Hij wist ook hoeveel tijd we nog hadden en zou de rest van de route verzinnen. Zo kon ik nog even in gesprek gaan met Ron en Marek. Deze twee en ook Michel zal ik in Schoorl ook weer ontmoeten om gezamenlijk aan een goede tijd op de 30 kilometer te gaan werken. Dán zullen we overigens niet aan praten toe gaan komen!

Het is deze keer een run geworden over ruim 22km in 2:09. Het tempo was dus goed gekozen en goed volgehouden!

Om nou mensen terug te sturen naar Almere, IJsselstein, of Leiden met een simpele handdruk is niet mijn stijl. Ik had de groep bij voorbaat uitgenodigd om bij mij thuis wat te komen eten en drinken. We hadden twee pannen maaltijdsoep, broodjes, koffie en uiteraard het altijd welkome water!

Thuis zat naast Lia ook Yvonne op ons te wachten. Yvonne wilde dat eerst niet maar in mijn ogen hoort ze bij deze groep. Even geblesseerd zijn betekent niet bij mij, dat iemand dan ook maar buiten spel moet staan. Geen denken aan. Aanschuiven en erbij zijn!

Ik vond het een heerlijke dag. We hebben lekker gelopen. Het weer was voortreffelijk. En, we zijn nog lang niet uitgepraat!

Er komt nog een volgende gelegenheid!

Twitterrun IV – De Afsluitdijkrun

Twitterrun V – een route bij IJsselstein of Hilversum

Twitterrun VI – een route bij Leiden

Read Full Post »

Twitterrun II

De vorige keer, door de zaanstreek, was het al een succes. De bescheiden opgezette twitterrun. Dat er een herhaling zou volgen was vanzelfsprekend. Die tweede run stond aanvankelijk op de laatste zondag van januari in de agenda. Eerder leek niet mogelijk. Op mijn vraag of er iemand zin had om deze zondag met me mee het duin in te gaan werd meteen positief gereageerd door Marcel. Hij had met Ruben voor die dag afgesproken. Geen probleem, Ruben wilde ook de duinen wel in. Uiteindelijk hadden we een aardig groepje lopers. Met slechts één vrouw. Dat moest anders. Ik mailde een aantal dames van de loopgroep en warempel, Anja kwam vanmorgen ook opdraven. Voor haar was het een uitdaging om eens twee uur achter elkaar te rennen.

We hadden er allemaal heel veel zin in. Tegenvallen kon het gewoon niet meer. Het was prachtig stil weer. Lopen door de regen kan ook, maar zoals het vanmorgen was gaf het ook alle gelegenheid om eens te kijken naar de natuur om ons heen.
Het duingebied ken ik heel goed. Ik kan er bijna niet verdwalen. Mijn opa woonde tegenover een duiningang. Als kind kwam ik er dus al veel. En sinds 2004 loop ik mee met de DEM Duinloopgroep. Zonde om mensen overal vandaan te laten komen en dan alleen maar over verharde wegen te laten lopen. Lekker de bospaden kiezen, en de mooie gedeelten van het duin laten zien. Dat was mijn insteek.
Helaas kwam de ondergrond bij Yvonne niet goed aan. Ze kreeg last van haar enkels. Daarbij was het tempo iets te hoog voor haar. Hier moest ik dus even wat op verzinnen. Ook nu kwam de kennis van dit gebied me goed van pas. Ik besloot om Yvonne over de verharde wegen door te laten lopen. En bij bepaalde punten te laten stoppen totdat de groep zich bij haar zou voegen. Dit lukte. Na een uurtje namen we een korte pauze voor de gels en wat drinkwerk.

Daarna volgenden we hetzelfde principe. Yvonne, nu vergezeld door Onno die even een wat lager tempo wilde pakken, bleven op de verharde weg. De groep ging weer het bos in.Overigens merkte ik dat het tempo na deze beslissing een tikkeltje werd opgevoerd. De comfortzone is voor de lopers onderling zeker verschillend. Overigens, Anja, nieuwsgierig naar haar eigen kunnen..petje af!!!
Tijdens het lopen, en ook in de loop van de afgelopen week al, drong tot me door dat de heren eigenlijk ook best wel graag het strand op wilden. Niet mijn ding. Absoluut niet. Maar ook wel goed voor mij, met het oog op de berenloop volgende week. Dus, de groep ging het strand op, Yonne en Onno liepen parallel met ons op de verharde weg richting Castricum.

Ach laat ik maar even eerlijk zijn, het was ook best lekker om over dat strand te lopen. Frisse lucht, ruimte en vrijheid. Heerlijk. De strand afgang is lastig voor een hardloper. Dat deed ik maar even wandelend. Ik keek voor me en zag Ruben en Marten als twee jonge gazellen de zanderige heuvel op draven. Waar halen ze die behendigheid vandaan??
Na het strand liep het even mis. Kennelijk waren Yvonne en Onno wat sneller dan de groep. Die waren ondertussen in Castricum beland. Wij renden inmiddels weer naar Heemskerk maar kwamen het duo niet tegen. Dus we keerden om en gingen weer naar het noorden. Gelukkig, bij een t splitsing zaten ze te wachten. Inmiddels hadden we er bijna twee uur op zitten. Hoog tijd om de auto’s op te zoeken.
Na een kwartiertje dacht ik een stukje af te snijden. Moest ook lukken. Ware het niet dat ik ineens de weg niet herkende. Oeps. Mijn gevoel gaf aan rechts af te moeten slaan. Maar ik herkende daar niets. Toch maar even mijn gevoel gevolgd en ja, gelukkig, even later herkende ik de weg weer.

We hebben twee en een half uur gelopen. Er is geen stilte gevallen. Er is onder het lopen heel wat afgekletst en door gesproken. Het klikte tussen iedereen. Het is zeker weer voor herhaling vatbaar. Dat komt goed uit want Twitterrun III staat al in de agenda. Op de laatste zondag van januari doen we het nog een keer. De kans is groot dat er dan een paar lopers bij komen. Zij waren nu verhinderd en vonden het jammer niet mee te kunnen.

Na afloop dronken we bij mij thuis samen nog een bak koffie. Dat hoort erbij. Nog even wat napraten. Door mijn dochter die bij een banketbakker (met ster) werkt hadden we er ook nog een heerlijke warme appelkanjer bij. Na een dergelijke loop smaakt dat verukkelijk!

Anja, Yvonne, Marten, Onno, Marcel en Ruben: bedankt!

Read Full Post »