Archive for the ‘training’ Category

2013

Terugkijken is niet zo mijn ding. Na een leuke, of minder leuke ervaring schrijf ik erover en daarmee is het klaar. Aan het eind van het jaar nog weer eens alles oprakelen is niet aan mij besteed.

Liever kijk ik vooruit. Wat gaat er komen, waar ga ik voor trainen. Dit jaar heb ik op de laatste zaterdag van maart een marathon in de agenda staan, en ook ergens in juni een zelfde afstand. Eerst die in maart, in Diever. In feite ben ik daar al voor in training.

Wekelijks meld ik de loopgroep van de dinsdagavond wat er op het programma staat. Voor deze, en afgelopen week, bleef de dinsdag leeg. Niets ingevuld, het was tenslotte kerst of, zoals vandaag, nieuwjaarsdag.

Martijn vond het maar vreemd. Er kon toch evengoed gelopen worden? Ook Anja en Femke lieten doorschemeren toch wel iets te willen doen, ondanks nieuwjaarsdag. Goed dan. Ik had een opdracht in mijn agenda staan. Die zou ik aanvankelijk alleen doen, maar liever doe ik dat uiteraard met wat maatjes. Ik stuurde er maar een mailtje uit dat ik dan niet ’s avonds maar aan het eind van de middag zou gaan lopen. En in de duinen! Even leek het of er meer zouden aanhaken maar het bleef uiteindelijk bij dit kwartet. Wat een fanatiekelingen! Drie breeduit grijnzende gezichten stonden me op de parkeerplaats aan te kijken.

Even wierp ik op dat de loopopdracht niet van het lichtere soort was. Moest ik daar nog iets anders op verzinnen? Het enige wat er uit de mond van Martijn kwam was:  “lekkerrrr”. Goed dan, 12 x 300 meter op flinke snelheid met 100 meter wandelen/joggen er tussendoor.

Een rondje, verharde weg door het duin. Het liep als een tierelier! De dames bleven pal achter Martijn en mij rennen. Van afhaken hadden zij nog nooit gehoord. Met nog drie blokjes te gaan kwamen we op een driesprong. “Willen jullie 7,5km of 11km?” Anja en Femke waren zeer beslist. Het werd 11km. Martijn en ik hadden niets te vertellen (zoals gebruikelijk).  We hielden nog ruim de tijd over om lekker ontspannen uit te lopen.

Wat een heerlijke training. Wat een prachtig begin van het nieuwe jaar!

Advertenties

Read Full Post »

#Meidentraining

“Wat zijn hardlopers toch leuk volk” Woorden van Wendy in een tweet vanmiddag.

Ik kan me daar wel in vinden, de meeste althans van hen kan ik tot ‘leuk volk’ rekenen.

Elke zaterdag weer heb ik het erg naar mijn zin. Liep ik nog niet zo lang geleden met een 14 tal DEM leden naar het strand, de week erna liepen er maar liefst 24 lopers achter me aan. Tijdens het inlopen moest ik even een andere training bedenken dan ik van plan was geweest. Met een groep van een dergelijke omvang kon ik niet hetgeen doen wat ik in mijn hoofd had. Gelukkig heb ik wel vaker moeten switchen, het kwam goed.

Op de dinsdagavond, we lopen dan met een kleiner gezelschap, in feite de gevorderden van de DEM duinloopgroep, haakte er een onbekende man aan. Hij vroeg zich af waar we mee bezig waren want hij kon ons ternauwernood inhalen. Dat was dus tijdens een versnelling, we deden 4 x 1500 meter op snelheid. Dave bleef meelopen, en kwam ook de week erna weer meedoen.

En donderdag liep ik dan eindelijk eens samen met Ton. Dat zat al zo lang in de pen. We komen elkaar zo nu en dan tegen bij een twitrun, en een keer liep hij als gast mee bij de duinloopgroep. Maar in dergelijke gevallen kom je niet echt aan een gesprek toe. Nu wel. Ton was op tijd en de afspraak was ça 15km te rennen. Het werden er 16, ruim. Al vrij snel hadden we een tempo wat we tot aan de 15km zouden volhouden, nl 5:00 m per km. En dat deden we pratend, zwijgend en ook lachend. Ik gaf hem onderweg nog even een tik, “schrijf jij je eens even in voor Amsterdam!” met zo’n loper naast je kom je zingend de finish over, in een prachtige tijd!

Ton

En dan vandaag, de #meidentraining. Yvonne mopperde dat die training met de #020groep wel leuk was, maar zij zou nooit aan kunnen haken. Dus er moest een aparte training komen voor de iets langzamere lopers. Ze zou er wat lopers bij zoeken. Het werden in totaal zes dames. En, het zou géén duurloopje worden. Een training, met inlopen, stretchwerk, loopscholing en een programma. Om tien uur verzamelden we en om te voorkomen dat het een gezellig praatuurtje zou worden sommeerde ik ze al snel om toch met het inlopen te beginnen. Ondertussen keek ik even aan wat voor vlees ik in de kuip had, dat wil zeggen, hoe de verschillen in snelheden lagen. Overigens zou ik in dit geval hoe dan ook het programma vast houden. Na 12 minuten deden we wat dynamisch stretchwerk en enkele loopoefeningen. Het programma wat ik had bedacht daar had  ik zelf ook wel zin in. Wendy reageerde bij het horen ervan met een “o leuk”. Dat hoor ik graag. Ik hoopte dat allen er zin in hadden.

Dat hadden ze. Ieder zette in naar eigen kunnen, en zo hoort het ook. De tijden om aan te zetten waren 3 x 2 minuten, 3 x 3 minuten en weer 3 x 2 minuten. Niet overdreven lang. Daarbij moest de snelheid bij elk blokje wat hoger genomen worden. De zon deed vrolijk mee, het was genieten daar in de duinen! Welke route je ook pakt en in welk jaargeteide je ook loopt. Het blijft een prachtige omgeving. Daar wil je elke week wel lopen. Dat doe ik dus ook!

De meiden stonden achter me, gelukkig maar!

Read Full Post »

Ron, Michel, Niels en ik zijn van plan om de marathon van Amsterdam in 3:40 te gaan lopen. Voor menigeen wellicht lachwekkend traag, voor anderen (nog) niet haalbaar. Wij zullen er best wel een flinke kluif aan hebben. Maar we zijn aan elkaar gewaagd, kunnen het goed met elkaar vinden en we gaan ervoor.

We wonen (op Ron en Michel na) niet bij elkaar in de buurt. We zullen het moeten hebben van elkaar motiveren, informeren en uitdagen via twitter. Prima, maar daar neem ik geen genoegen mee. We moeten, naar mijn mening, ook samen eens een training pakken. Ik nodigde de heren uit om maar eens naar Heemskerk te komen. Wat is er mis met een training in die prachtige duinen van Heemskerk? Niets.

Als snel meldden Edwin en Onno zich ook aan om mee trainen. Later ook Marek en Jan. Zelf nodigde ik nog Roy en Martijn uit om mee te trainen. Het zou een aardig clubje worden, ware het niet dat Jan en Onno zich vanmorgen voor onze eerste training ziek meldden. Roy durfde het nog niet aan vanwege gevoeligheden in het been. Enfin, allen zullen de komende maanden wel mee gaan lopen, pardon, trainen.

Mijn zo ongeveer meest trouwe maatje Bart kwam als een vanzelfsprekendheid vanmorgen ook aanlopen. Dat kan, zoiets hoeft hij niet eens te vragen. Gewoon meegaan!

In principe zou ik de training zo doen zoals ik dat ook op een doorsnee zaterdagochtend bij AV-DEM doe. Dus, inlopen, wat stretchen, een loopscholing en dan het kernprogramma. Ik hield het met stretchen bij wat dynamisch werk, de loopscholing ook iets ingekort. Daarna had ik 8 x 4 minuten op het programma. 4 minuten aanzetten, twee minuten herstel. Uiteraard over een uitdagende route. De duinen zijn me goed bekend, de heuvels wist ik wel bij de route te betrekken. Er moest even gewerkt worden.

Met een groep van buiten de regio is een training als deze het leukst. Men komt dan ergens en krijgt wat te zien. In een gesloten circuit kan je ook leuke trainingen verzinnen. Dit had voor mij nu even de voorkeur.

Afbeelding

Ron, Michel, Niels, Martin en Bart

De 8 x 4 minuten liet ik uiteenvallen in twee sessies. In de tweede sessie bracht ik een kleine variatie aan waardoor het iets zwaarder zou worden. Bij navraag of ik de route moest wijzigen kreeg ik meteen te horen dat men op dezelfde voet verder wilde. Prima!

De groep was goed aan elkaar gewaagd. In de eerste sessie liepen Niels en ik vooraan, bij de tweede sessie kwam Ron ook wat naar voren lopen. Michel komt net uit een blessure en liep wat gereserveerder. Dat lijkt me een juiste houding. Na elke versnelling liepen we ook terug om de groep weer compleet te maken.

We sloten af met een rustige uitloop van pakweg een kwartier. Tempo 1 gaf ik aan. Maar met Niels, die elke heuvel als een uitdaging ziet, liep dat al weer snel op naar Tempo 3.

We troffen het. Mooi weer, leuke club, een prachtige omgeving. Heerlijk om te doen!!

De #020groep van deze sessie

Niels, Ron, Martin, Michel en Edwin

Read Full Post »

‘Harken’

Alle aanmoedigingen ten spijt, en al ben ik nog zo enthousiast, het wil nog niet zeggen dat het altijd maar voor de wind gaat.
Dinsdagavond ging de interval erg lekker, woensdag deed ik een rondje voor mezelf, en kon ik een leuk tempo 9km lang goed vast houden. Dat was een steun in de rug en vol goede moed begon ik aan een duurloop op de donderdagmiddag. Normaal gesproken is dat de dag dat ik het vroegst thuis kan zijn en daardoor kan ik een duurloop goed in de middag plannen.
Het was windstil maar fris toen ik om drie uur in sportkleding de deur uit ging.
De eerste drie kilometer zijn bij mij geen graadmeters; ik moet dan nog warm worden en mijn ritme zien te vinden.
Maar meteen op de Aagtendijk voelde ik van alles wat ik niet zou moeten voelen. Mijn voeten voelden ongemakkelijk, mijn knieën wilden niet, de bovenbenen stijf, en in zijn geheel waren de benen zwaar. Bah.
Ik had voor mezelf de route in het hoofd over de Dorpsstraat in Assendelft. De week ervoor had ik die ook gelopen. 21 mooie kilometers.
De gang kwam er niet in. 8,8km gaf mijn garmin als snelheid aan. Eerst maar eens tot het viaduct zien te komen en de polder in. Mischien zou het bij de Vuurlinie beter worden. Dat werd het niet. Ja, de snelheid was daar 9,6. Het moest dan maar een langzame duurloop worden. En dat zou het ook blijven. Langs het kanaal besloot ik om niet over de Dorpsstraat te gaan. Voor Assendelft zou ik via de Zeedijk terug gaan. Dan maar 16km. In gedachte zag ik Gerard al schrijven: “die staan toch maar weer op je teller.” Ja ja, alles goed en wel. Het bleef een vervelende klus. De mist werd dichter en het werd ook onaangenaam kil. Aan het eind van de Zeedijk besloot ik om toch niet de Vonderweg naar huis in te slaan, eigenwijs als ik ben. Een lusje verder. Al snel had ik er spijt van. Wegwerkzaamheden. Ik moest de weg verlaten en rende de dijk op om parallel aan de Zeedijk richting de Nieuwendijk te lopen. Dan zou het toch echt afgelopen zijn. De groeten! Op die dijk was alles ongelijk, nat en glibberig. Time out. Even een gel, misschien zou dat helpen.
Het is de hele weg er niet gemakkelijker op geworden. Vechten en martelen noem ik het.
Marcel sprak deze week nog over ‘harken’ tijdens de training. Ik wist die middag ter plekke wat hij daarmee bedoelde.
Wat was ik blij dat ik thuis was! Douchen en aan de pasta.
Richard, Niels, Onno en Gerard haastten zich om me de moed in te spreken. Tja, zo zijn ze dan ook wel weer.

Laat ik de moed zakken? O, nee. Zaterdag ga ik het duin in om de training van de basisgroep te verzorgen.
Zondag loop ik met René(en waarschijnlijk Gerard), van Heemskerk naar Egmond en weer terug. René bood nog even aan om de bolderkar mee te nemen. De lolbroek.

Read Full Post »

Sinds vorige week zaterdag staan er zo’n zestig hard gelopen kilometers op mijn tellertje. Dat soort weken staan me de komende maanden nog wel vaker te wachten. Donderdag waren Martijn en ik iets te lang door gegaan (maar het ging ook zo lekker) en dat merkte ik zaterdag wel een beetje met de duin training. Jan had een leuk snelheid spel bedacht op twee verschillende parcoursen. Het duin ken ik op mijn duimpje. Zet me ergens neer en ik vind vrij gemakkelijk de weg terug. Toch, het tweede parcours van Jan was voor mij een grote verrassing. De plek herkende ik van geen enkele kant. Waar we ook liepen. Het moet te maken hebben met het rigoureus kappen van de naaldbomen in het duingebied. Dat was op die plek ook gedaan. Op zich moet ik daar soms van knarsentanden. De pwn heeft er haar redenen voor, maar veel mooie plekken zien er wel erg troosteloos uit als er weer gekapt is. Op deze plek niet. Ik vond het een prachtige plek. Na de loop opdracht duurde het even voor ik de weg terug weer herkende.
Zondag deden Ineke en ik de wekelijkse lange rustige duurloop. Twee uur. We wisselen het af. De ene week pakken we de polder en draven we richting Assendelft, de andere week schieten we het duin in. Ik bedenk vooraf een route om in elk geval de opgegeven tijd vol te krijgen. Het werd een ronde, van huis uit naar het duin, langs de kruisberg richting Castricum, en via ‘het hutje van oom Kees’ weer terug buigend naar Beverwijk. Zouden we dan meteen door naar huis rennen, dan was de route te kort geweest. Dus, sloegen we af naar Wijk aan Zee. Een genot om twee uur zo te kunnen rennen.
Dinsdag voor de intervaltraining kwam er een sms van Edwin binnen. “Ik heb met jas aan en muts op hard gelopen” Hij is op vakantie in Noorwegen en kon het daar ook niet laten even te rennen. De interval kostte me wat moeite deze keer. Pas na drie sessies kreeg ik de slag te pakken en kon ik lekker aanzetten.
Woensdag liep ik even alleen. De bedoeling was 45 minuten te lopen in een rustig tempo.
De benen voelden als lood. Wat een klus! Thuisgekomen bleek ik sneller te hebben gelopen dan de bedoeling was. Ingehouden lopen is kunst!
Donderdag liep ik weer met Martijn. Een snelle starter en een diesel samen. Toch gaat het goed. Ik ga al iets eerder naar de afgesproken plek zodat ik wat warmgelopen ben voor Martijn de hoek om komt zeilen. Het had zijn effect, het uurtje liep ik wel aardig. Aanvankelijk wat ‘zware’ benen. Gaande weg was dat over.

Met al dat lopen zou je denken dat de kilo’s er afvliegen bij me. Niets is minder waar. De weegschaal komt soms akelig dicht in de buurt van de 90 kilo! Onbegrijpelijk. Via hrdlpn.nl ben ik in contact gekomen met een sportvoedingsdeskundige. Hem stuurde ik mijn sportagenda en een overzicht van wat ik gedurende vier dagen had gegeten. Robert gaat hier serieus op in, en heeft het goed bestudeerd. Inmiddels heb ik een rapport terug gekregen. Na het vluchtig door te hebben gekeken vielen me een paar dingen op: de balans tussen caloriënverbruik en caloriëninname is niet goed. Ik eet te weinig. Het lijf is in de ‘spaarstand’ gesprongen.
Daarbij moet ik wat in de verhoudingen binnen mijn eetpatroon veranderen.

Die arme Antoinette op mijn werk. Ze is al maanden aan het lijnen. Ik respecteer haar onafgebroken inzet om die kilo’s eraf te krijgen. Ze hoorde dat ik te weinig at en wat meer zou moeten eten. Het was even stil toen er bij haar een serie krachttermen uitrolden. Je zal toch maar méér mogen eten!
 “Waar woont die vent? Kom op met zijn nummer!”

Eerst maar eens Roberts bevindingen bestuderen en een gesprek met hem aangaan om te weten wat er precies moet gebeuren!

Read Full Post »

Een keer gaf ik de hoofdtrainer aan dat wanneer er een tekort aan trainers zou zijn, ik wel zou willen bijspringen.
Een training moet gewoon altijd doorgaan, was mijn idee daarachter. Hij knoopte het in zijn oren en sindsdien ben ik zo nu en dan de klos. Ik loop dan niet mee maar heb dan even een andere pet op. Die van een trainer. Vorige week kreeg ik de groep gevorderden mee. Door de regen hebben we een mooie route gelopen met de nodige opbouwende versnellingen. Met die groep gaat een dergelijke training goed. We kunnen goed met elkaar lopen en zijn aardig aan elkaar gewaagd in snelheid en uithoudingsvermogen.
Vandaag zou ik de basisgroep krijgen en de helft van de middengroep. De andere helft zou dan meegaan met de gevorderden. Er waren namelijk maar twee van de drie nodige trainers aanwezig.
Uiteraard had ik me er op voorbereid. Jan had me aangeraden twee verschillende trainingen achter de hand te houden. Het kon een kleine groep worden maar ook een behoorlijk grote.
Jan vertrok als eerste met de gevorderden en…bijna geen, of geen persoon uit de middengroep. Ik zou dus twee groepen achter me aan krijgen. Tijdens het inlopen keek ik een paar keer achterom; de groep  was echt groot. De trainingen die ik in mijn hoofd had kon ik wel vergeten. De verschillen in niveau waren behoorlijk  uiteenlopend. Mijn kop draaide op volle toeren. Aanpassen. Iets anders bedenken.
Nog tijdens het inlopen, de warming up en de loopscholing veranderde ik van gedachten. Het zou een fartlek worden. Lekker lopen en op een speelse wijze wat snelheid er in brengen.
Ik begon met twee treintjes te vormen. Ik deelde de groep in twee kleinere groepen. Twee lange rijen liet ik in een rustig tempo lopen. De achterste moest de hele trein in een lekker tempo inhalen en voor aansluiten.
De bedoeling was dat de lopers dan in ‘de trein ‘ konden herstellen. Een enkeling gaf aan niet echt te kunnen aanzetten. Die bleven dan ook in ‘de trein’. Ze hadden er lol in. Ik liet het ze een kleine twee kilometer zo doorgaan. Na een wandel pauze van ongeveer vijf minuten begonnen we aan het volgende onderdeel.
Vijf maal een minuut flink aanzetten, met twee minuten (dribbel)pauze er tussen. Beide onderdelen overigens over een route door die prachtige duinen van Heemskerk. Na het tweede onderdeel liet ik de echte basisgroep met een ervaren loopster richting het beginpunt uitlopen. De middengroep wilde ik nog even laten zweten. We liepen in een groepje in een iets hoger tempo dan de anderen. Ik liet om beurten een persoon aanzetten en op een gegeven moment zijn of haar hand opsteken. Dat was het moment waarop de hele groep dat persoon moest inhalen. Dit deden we ongeveer drie kilometer lang. Het was uiteindelijk voor deze groep het meest vermoeiende onderdeel. Weinig rust. Nou ja, rusten doen we thuis toch!

Read Full Post »