Archive for the ‘Terschelling’ Category

Vlieland

IMG_6155

Min of meer spontaan, gelijk met de inschrijving van Texel, schreef ik mij in voor de halve marathon van Vlieland. Ik had mijn oog al langere tijd op dit eiland laten vallen. Texel heb ik al redelijk vaak gezien, Ameland in een ver verleden eenmalig, en Terschelling als hardloper, wat recenter, twee maal. Op alle eilanden voel ik mij thuis. Ik vind ze allemaal even mooi. Dus wilde ik ook heel graag eens Vlieland zien, en voor mij is het lopen van een halve marathon dan uiteraard een uitgelezen manier om dat te doen. 
Het betekende wel vroeg op; om zes uur stond ik naast mijn bed. Op tijd richting Harlingen rijden want, de enige mogelijke boot voor de deelnemers is die van 9 uur.
De haven op Oost-Vlieland binnenkomend geeft meteen het gevoel weer van het eiland. Het is kleiner dan Terschelling, en alles is ook kleiner. Wel werd ik meteen geraakt. Prachtig!
Na een korte wandeling, voor het gevoel even dwars oversteken, waren we bij de camping waar de loop zou starten. Ruim op tijd, dus ook even de tijd om iets te eten en wat te drinken.
Uiteindelijk mocht het van mij wel starten. Rennen en rondkijken, daar kwam ik tenslotte voor.
Lopers in mijn groepen en op twitter had ik al duidelijk te verstaan gegeven dat ik er niet voor een tijd zou gaan lopen. Mijn eindtijd op internet opzoeken is ongeveer zinloos. Dat zegt namelijk niets, en dan ook helemaal niets. Genieten en lekker lopen, dat is waar ik voor kwam. Zoiets is niet uit te drukken in een eindtijd.
En genoten heb ik. Wat is het heerlijk lopen met Remco en Frank. En wat is het daar mooi. In het begin was het iets te traag door een wat smalle weg. Maar dat was later, toen we eenmaal in de Dorpsstraat liepen wel over. Er was toen ruimte genoeg. Dat had ik aanvankelijk niet verwacht. Na de dorpsstraat kwam ik weinig of geen bebouwing meer tegen. Vervelend is het de hele loop niet geworden. Wat een juweeltje dit eiland! Gras, water, heide, naaldbomen, loofbomen…Het hield niet op. De weg naar het westen was een weg met dalen en stijgen, toch wisten we alledrie het tempo er goed op te houden. Niet snel, wel zo gelijk mogelijk. Een prima verzorging trouwens ook van de organisatie, met hele handige waterzakjes op diverse punten van het parcours. De laatste km (ongeveer) ging over de Dorpsstraat en met een gezellig publiek langs de kant. Drie zeer tevreden hardlopers gingen langzaamaan wat versnellen. Frank dacht even Remco en mij van zich af te schudden. Dat dacht hij..
Ik heb wel eens een halve marathon gelopen, verlangend naar de finish. De kilometers tellend. Nu niet. Vlieland is een pareltje. Ik genoot van de natuur. En het viel me eigenlijk tegen op een gegeven moment km 16 te zien, of zo. Want dan was nog maar zo kort. En het liep zo lekker…
Wat een mooi begin van een, voor mij, nieuw seizoen!

 

 

 

Vlieland

 

Foto’s: Djurre van der Schaaf en Frank van Someren

Advertenties

Read Full Post »

Strand Terschelling

Strand Terschelling

Het ging dus niet door. De marathon op Terschelling werd niet gelopen.

Het viel niet koud op mijn dak. Ondanks dat ik er klaar voor dacht te zijn en zin in het weekend had, leek de marathon nog zo ver van mij af te staan. De lange duurlopen gingen goed. Op zich zou ik 42km goed moeten kunnen verwerken. Toch, de wind wakkerde aan en daarmee groeide de afstand naar de marathon voor mij. Wendy had aangeboden haar halve marathon nummer aan mij te geven in het geval ik er toch van af zou zien. Zij voelde op haar beurt weer aan dat ik twijfels had. Die had ik ineens ook. Windkracht 5 of 6, nou ja, dat is dan maar zo. Maar windkracht 6 met harde windstoten erbij.  Het trok me niet, of beter; dáár  was ik nou weer niet klaar voor. Het zou mij veel te veel energie gaan kosten.

We hadden heerlijk bij Niels en Mel zitten eten, lees bunkeren (of heel netjes stapelen), toen Niels op twitter een melding zag van afgelasting, Nee toch? Ja, echt. Een hardloopevenement wordt nooit afgelast. Deze nu dus wel. Zeg maar, afgeblazen. Niels keek of hij in zijn edele delen was geknepen. Werd stil, luidruchtig en weer stil. Ook ik was niet echt blij. Mentaal had ik me schrap gezet. Na twee minder geslaagde marathons had dit mijn revanche moeten worden. Ik zou sowieso toch wel de hele hebben gelopen. 

Eventueel mochten we van de organisatie de volgende dag wel de halve lopen, als die wel door zou gaan. Maar ook die werd weggestreept. Ik dacht mezelf te kennen en deed er luchtig over. Het is niet anders. We hebben een fraai weekend gehad. Terschelling is een prachtig eiland. Punt uit. Maar het uitte zich bij mij toch ook. Ik pakte de bus naar West Terschelling en zou met Niels terug richting Oosterend lopen. Niels was lopend naar West gegaan. Daar in West trof ik hem niet, wachtte even, kreeg het koud en begon maar te lopen. We liepen elkaar dus mis. Na 2km belde hij. In plaats van terug lopen liep ik verder, als een kip zonder kop. Warhoofd die ik was. 

Het liep verder prima. En ik was niet de enige. Zo links en rechts sprak ik met diverse lopers die ik inhaalde dan wel lopers die mij inhaalde. Na pakweg 13km draaide ik naar links en weer naar links om tegen de wind in weer een stukje terug te lopen. Het was eigenlijk goed te doen. Op zich had ik dit nog wel even vol kunnen houden. 16km had ik me voorgenomen te gaan lopen. Ik hield me eraan. 

Daar kreeg ik later spijt van. Ik was echt opgeladen en voorbereid op een lange afstand. En dat is geen 16km. Ik voelde het ’s avonds en de volgende ochtend. Het lijkt wel of de benen meer willen. 

Men begon te vragen of te vissen naar mijn plannen met het oog op de marathon. Ging ik een alternatief zoeken?

Nee, dat deed ik niet. Mijn plan was om ná Terschelling weer even wat korter werk te gaan doen. En eigenlijk keek ik uit naar het trainen voor de halve marathon eind december. Om me nu weer verder mentaal en fysiek voor te bereiden op een hele marathon, in Purmerend, Diever of weet ik waar…nee. 

Even een reset momentje!

 

Het duurvermogen ga ik onderhouden, en van het opgedane duurvermogen hoop ik gebruik te maken bij het lopen van een halve marathon volgende maand. Daarna pas ga ik weer langzaamaan opstarten en naar een marathon toe werken. 

Reset!

Reset!

Read Full Post »

Marathon nr 9

Het strand op Terschelling op 31-10-2013

Het strand op Terschelling op 31-10-2013

 

En weer de vooravond van een marathon. Alhoewel er nog een paar avonden volgen. 

Het lijkt voor mij net of ik ga debuteren. Dat gevoel heb ik een beetje. Marathon nr 7 heb ik niet kunnen afmaken. Marathon nr8 kostte me de nodige moeite en tranen. Maar daar in het hoge noorden van Noorwegen wilde ik coute que coute die medaille. 

Je zou denken, stop er dan eens mee! Maar deze, op Terschelling, had ik al geboekt. Omzetten naar de halve marathon kan niet bij dit evenement. Dus trainen maar weer. Ik moet zeggen, voornamelijk de lange duurlopen gingen best goed. Dat is alvast een betere basis dan in aanloop naar Noorwegen. Toch ga ik deze marathon iets voorzichtiger lopen dan bijvoorbeeld de drie in Amsterdam. Vooral rustig beginnen. 

Als de marathon tenminste doorgaat. En, hoe? Het strand was niet bepaald toegankelijk deze week. En er werd vandaag nog een flinke windkracht voorspeld voor komende zondag. Er gingen serieuze geluiden op, vanuit de organisatie, om het misschien af te blazen. We kunnen nu even niets doen dan afwachten. 

Zaterdag of zondag horen we eventueel : “it giet oan”

Read Full Post »

De Berenloop.
Bij de inschrijving was ik midden in de nacht mijn bed uit geslopen om er toch bij te kunnen zijn. Net als de loop op Texel is ook deze snel vol geboekt. Maar ik zat er bij en kon ook meteen Martijn inschrijven.
Later haalde ik Olaf nog over, en door het blessure-leed van Richard en later Edwin werd Bart de vierde man van onze groep die deze loop ging doen.
Bart is niet zo gek van een halve marathon. Niet voor niets is hij mijn 10km maatje. Maar 1 x per jaar ongeveer gaat hij dan toch door de knieën.
Vanmorgen vroeg ging de wekker al. Dat ben ik gewend, maar op zondag niet echt. Bart mopperde. “We lijken wel gek. Een uur rijden, twee uur varen en nog geen twee uur lopen”
Tja, als je het zo bekijkt.. De halve van Texel schoot door mijn gedachten. Terschelling zou toch van goede huize moeten komen om die sfeer te verbeteren.
De rit per auto ging vrij vlot. We waren ruim op tijd in Harlingen. Lekker op tijd om op gemak een bakkie koffie te drinken.
Die bootreis, inderdaad twee uur, had saai kunnen zijn. Maar zoekend naar Gerard kwam ik John tegen. Hem had ik al een paar jaar niet gezien en gesproken. Leuk om even bij te praten. Even later liep ik al twitterend rond op die boot om toch Gerard even te vinden. Uiteindelijk vond ik hem. Aan de zelfde tafel als onze Mo!
Zij zouden later de hele marathon lopen en ik heb hen ook niet meer gezien. Altijd leuk Gerard tegen te komen en te spreken. Maar het is hoog tijd dat we nu eens samen aan een loop gaan beginnen.
Eenmaal op Terschelling was het al snel tijd om het startvak op te zoeken. We stonden er als haringen in een ton. Een populaire loop dus. (of een populaire sport?) Ook was het niet gemakkelijk een tempo te vinden in de drukte. Dat kreeg ik pas voor elkaar toen we West-Terschelling verlieten en op een gegeven moment de weg wat breder werd.
Ik was van start gegaan met het voornemen om vooral lekker te gaan lopen. Niet jagen op een pr. Dat was in mijn ogen niet nodig. Bijna al mijn pr’s waren dit jaar al gesneuveld. Genieten was mijn insteek. Lekker om me heen kijken. Terschelling zien. Een mooi streven.
Maar ja, ik liep weer erg lekker. Haalde steeds maar weer in en leek maar niet vermoeid te raken. Het werd lopen en genieten tegelijk. Op Texel hield ik me enigszins in vanwege de marathon van Amsterdam. Hier liet ik me gaan. Overigens is Terschelling een erg mooi en liefelijk eiland. Leuke dorpjes of buurtschappen. Schijnbaar veel ruimte. De Texelaars laten zich zien als een enthousiast publiek. De mensen van Terschelling doen daar zeker niet voor onder. Een leuk publiek.
Een tempo van om en nabij de 12km per uur kon ik leuk vast houden. Tot we op het strand aan kwamen.
Zoals bekend, niet mijn parcours. Ook nu niet. Mijn tempo zakte als een baksteen. Pech, maar niet erg.
Na het strand, zo was me verteld, zou een lange licht klimmende weg volgen: longway.
Voor mij was dit een cadeau. Nog lang niet moe, kon ik genieten van een prachtige weg die ik weer in een lekker tempo kon afleggen. Het tempo schroefde ik zelfs nog wat op. Misschien was dit wel het allermooiste gedeelte van het hele parcours.
Op mijn klokje stond uiteindelijk 1:45:51
Een pr? Ik wist het niet eens. Even de tijd door twitteren naar mijn loopmaatjes. En, Lia bellen.
Ze keek even op mijn lijstje. En ja, slechts enkele seconden. Maar toch…
Ook Bart en Olaf hadden goed gelopen (beiden 1:50). O ja, en Martijn, ik voorspelde het al: 1:35….Daar ben ik nog niet aan toe.
Maakt me ook niet uit. Ik gun iedereen goud, zilver en brons tegelijk. Zeker wanneer ik zo lekker kan lopen en kan genieten van een prachtige omgeving zoals vandaag!

Read Full Post »