Archive for the ‘tempo’ Category

Afbeelding

Het rondje pak ik vaker. Het is meteen goed voor een fiks aantal kilometers. Nadenken over hoe te lopen is niet nodig. Het kan nagenoeg gedachtenloos. Nu ik thuis zit en dit opschrijf besef ik me dat ik het ook misschien wel gedachtenloos heb gelopen.

Over hoe het was zou ik een blog van voorgaande keren kunnen kopieren en hier onder plakken. Ware het niet dat het lopen wel erg soepel ging. Er kleefde deze keer geen opdracht aan. De coach liet me zonder missie gaan. Lopen op gevoel. En dat deed ik dus.

De berichten over de temperatuur waren positief, maar er klonken wel woorden als fris en koel. Ik keek even op mijn telefoon en zag dat het inderdaad maar drie graden was. Lange tight en lange mouwen dan maar. Daar had ik binnen 2 kilometer wel spijt van. Het was al snel warm. De eerste kilometers gebruikte ik om even los te komen. Daarna schakelde ik over op een tempo rond de 5’25”. Dat tempo zou ik vast proberen te houden. Eigenlijk hoefde ik weinig op de klok te kijken. Dit voelde lekker en volhouden leek geen probleem. Het zou ook nergens moeilijk gaan worden. Onderweg naar Assendelft liep ik nog even Dave tegen het lijf. Hij al op de terugweg, ik nog lang niet.

Het is zondag. Een rustdag. Afgezien van de kerkelijke inhoud ervan, was de rust merkbaar. Geen wind en geen regen maakt het stil in de polder. In de verte zag ik dat de windmolens niet bewogen. Het water in de vaart van Nauerna was rimpelloos. Alleen de waterkippen en enkele eenden zorgden voor wat beweging. De zon deed zijn best en het zweet guste van mijn hoofd.

Helaas was ik al weer snel door dat koddige Nauerna heen. In de haven was het ook stil. In de natuur worden de kleuren weer feller. Het gras is groener, het riet wit/geel. In het gras zat een gitzwarte kat roerloos voorzich uit te kijken. Het was er muisstil. Nee toch niet…pats!

Gaandweg kon ik beredeneren dat ik wat kilometers te kort zou komen. 27km was eigenlijk de bedoeling. Zou ik een omweg maken? Nee, ik besloot dat ik liever even wat ging versnellen. Even zien of dat er na 19km nog in zou zitten.

Het zat er in.

Met een big smile liep ik mijn eigen straat weer in. De buurtjes Harm en Kim liepen nog even op mij in.

Ook lachend.

Advertenties

Read Full Post »

2013

Terugkijken is niet zo mijn ding. Na een leuke, of minder leuke ervaring schrijf ik erover en daarmee is het klaar. Aan het eind van het jaar nog weer eens alles oprakelen is niet aan mij besteed.

Liever kijk ik vooruit. Wat gaat er komen, waar ga ik voor trainen. Dit jaar heb ik op de laatste zaterdag van maart een marathon in de agenda staan, en ook ergens in juni een zelfde afstand. Eerst die in maart, in Diever. In feite ben ik daar al voor in training.

Wekelijks meld ik de loopgroep van de dinsdagavond wat er op het programma staat. Voor deze, en afgelopen week, bleef de dinsdag leeg. Niets ingevuld, het was tenslotte kerst of, zoals vandaag, nieuwjaarsdag.

Martijn vond het maar vreemd. Er kon toch evengoed gelopen worden? Ook Anja en Femke lieten doorschemeren toch wel iets te willen doen, ondanks nieuwjaarsdag. Goed dan. Ik had een opdracht in mijn agenda staan. Die zou ik aanvankelijk alleen doen, maar liever doe ik dat uiteraard met wat maatjes. Ik stuurde er maar een mailtje uit dat ik dan niet ’s avonds maar aan het eind van de middag zou gaan lopen. En in de duinen! Even leek het of er meer zouden aanhaken maar het bleef uiteindelijk bij dit kwartet. Wat een fanatiekelingen! Drie breeduit grijnzende gezichten stonden me op de parkeerplaats aan te kijken.

Even wierp ik op dat de loopopdracht niet van het lichtere soort was. Moest ik daar nog iets anders op verzinnen? Het enige wat er uit de mond van Martijn kwam was:  “lekkerrrr”. Goed dan, 12 x 300 meter op flinke snelheid met 100 meter wandelen/joggen er tussendoor.

Een rondje, verharde weg door het duin. Het liep als een tierelier! De dames bleven pal achter Martijn en mij rennen. Van afhaken hadden zij nog nooit gehoord. Met nog drie blokjes te gaan kwamen we op een driesprong. “Willen jullie 7,5km of 11km?” Anja en Femke waren zeer beslist. Het werd 11km. Martijn en ik hadden niets te vertellen (zoals gebruikelijk).  We hielden nog ruim de tijd over om lekker ontspannen uit te lopen.

Wat een heerlijke training. Wat een prachtig begin van het nieuwe jaar!

Read Full Post »

Mooie trainingen

De training van dinsdag liep erg lekker. Op het programma had ik 5 x 5 minuten gezet. In overleg met Joost besloten we tussen die 5 minuten 3 minuten herstel te nemen. Het bleek een goede keuze. Na die drie  minuten bleken we allen voldoende hersteld om weer te gaan aanzetten. Bart en in vormden de kopgroep en kozen voor een tempo van 12km per uur. Femke bleef voortdurend in onze schaduw en naarmate de training vorderde kwam Joost ook dichter bij ons lopen. De laatste sessie liep hij met Bart en mij mee. Dat bevalt mij wel. Met Joost (oa) ga ik tenslotte de marathon van Stockholm doen!

Voor de woensdag had ik een extra loopje in de agenda gezet. Maar, ik voelde me de hele dag niet in mijn element. Koud, hongerig en niet mezelf. Een blik naar buiten ’s avonds was al voldoende om te beslissen dit extra loopje maar te schrappen.

Vandaag, donderdag staat me in principe een langere loop te wachten. Op de één of andere manier rust er geen zegen op mijn donderdagse trainingen. Vaak kan ik er geen tempo in krijgen. Vorige week was het ook weer een training om snel te vergeten. Met dat in mijn hoofd trok ik mij renkleding en schoenen aan en stapte naar buiten. Met Richard had ik al afgesproken eerst maar eens rustig te gaan lopen en er voor te zorgen dat ik desnoods de route zou kunnen inkorten. Een langzame loop. Dat moet toch in elk geval kunnen.

Meteen op de Aagtendijk al merkte ik dat het lekker ging. Binnen 1 kilometer had ik al een leuk tempo en eenmaal in de polder liep ik iets boven de 11km per uur, een tempo wat mij doorgaans goed ligt. Het regende en waaide, alle reden om een dag eerder binnen te blijven, nu interesseerde het me niet en ik hield de snelheid erop. Het voelde goed en ik besloot dat ik verder geen gekkigheid als versnellingen aan de hand moest halen maar moest proberen dit vol te houden tot ongeveer 14 á 15 kilometer.  Een route van die lengte had ik inmiddels al verzonnen.

Het is me gelukt op 15 kilometer was ik bijna thuis en ik zette mijn klokje stil.

15km in 1:17

 

Read Full Post »

Duoloop

Ergens in december (of was het november?) kwam ter sprake dat Lia een dag met haar collega’s op stap zou gaan. Dochter Laurien haakte er op in en zou dan een 6 tal studiegenoten op bezoek krijgen. Voor mij een teken op pad te gaan. En wat kan ik dan beter organiseren dan ergens te gaan lopen. Richard, waar ik graag mee twitter en die me van goede adviezen voorziet stond vrij hoog op mij lijstje om eens een ‘duoloop’ mee te doen. Hij woont niet in mijn buurt maar het lopen in een totaal andere streek dan de mijne heeft zo zijn charme, leek mij.

De afspraak met Richard was snel gemaakt. Ook Richard had er zin in samen een paar mooie kilometers te maken. “Hoeveel kilometer wil je lopen?” Ik schatte in dat het tempo iets hoger zou gaan liggen dan wanneer ik zelf een duurloop ga doen en gaf aan dat iets tussen de 20 en 25 een mooie afstand zou zijn.

Ik had ’s avonds al mijn spullen klaar gelegd zodat ik er ’s morgens weinig omkijken naar zou hebben. Dat was maar goed ook; na half acht besefte ik ineens dat ik er nodig uit moest. Voor de zekerheid laadde ik nog even mijn Garmin op en deed de hartslag band bij de andere spullen in de tas. Om half negen stapte ik in de auto en ging op weg naar Rosmalen. Het was lekker rustig op de weg en ik was op voor tien uur bij Richard en Rina. Ik zat bij hen op de bank en midden in een gesprek keek ik even naar het horloge van Richard. O nee!! De mijne lag thuis nog aan de stekker!

Na een kop koffie en een heerlijke krentenbol reden we naar de startplek, ergens in Nijmegen.

Richard en ik hebben deels de route gelopen van de zeven heuvelenloop. Aanvankelijk met wat regen maar al snel werd het droog en hadden we alleen nog wat wind. Op de route behoorlijk wat pittige heuvels. We deden nog even een stukje Duitsland aan en op de terugweg naar Nijmegen had Richard nog een stevig stukje vals plat van twee kilometer voor me uitgezocht. Eigenlijk was dat het enige moment waarbij ik even moest doorbijten en volhouden. Daarna vielen twee andere flinke heuvels me wel mee, waarna het weer een stukje dalen was naar ons beginpunt.  Al die tijd had ik totaal geen controle over de snelheid, de afgelegde kilometers en de hartslag. Ik was overgeleverd aan Richard maar, was daarmee in goede handen. Net als mijn loopmaatje Bart floot hij me zo nu en dan even terug wanneer ik te snel ging. Zo nu en dan gaf hij door hoe de stand van zaken was.

Het werden 22 mooie, zeg maar gewoon hele mooie kilometers in precies twee uurtjes. Een genot, ondanks de enorme wind daar in Duitsland.

Lopen met een groep is leuk, maar een duoloop heeft zeker ook zijn charme. De keren dat Richard en ik even niet met elkaar in gesprek waren zijn op één hand te tellen!

Read Full Post »

Lopen zonder horloge

Vanavond stond Frans op de stoep. Vorig jaar was hij mijn coach toen ik trainde voor Amsterdam. Normaal traint hij op de atletiekbaan. Maar hij was aan de late kant. Wij starten met onze dinsdagavond groep een uurtje later. Dus, pikt Frans in dat soort gevallen wel eens bij ons aan.
Toen het eerste gedeelte van de groep zich bij mij had verzameld liepen we zoals gebruikelijk naar het volgende ophaal punt. Ik keek naar mijn pols en..,  horloge vergeten. Gelukkig had Bert-jan het programma in zijn draagbare computer klaargezet. En, met Frans in de groep besloot ik om wijselijk mijn mond te houden deze avond. Het programma was een uurtje lopen met daarin 6 x 4 minuten in 10km tempo, afgewisseld met 2 minuten pauze. Iedereen zoekt dan bij die 4 minuten een eigen tempo. Frans begon me als vanzelf te coachen. We pakten die 4 minuten voortdurend in 13,5km per uur. “Houd je in Martin” of “Hou vast”.
Best lekker zonder klok. Alle concentratie gaat naar het lopen zelf. Niet naar die tijd.
Water was ik niet vergeten. En dat was maar goed ook. Het was bloedheet!

Read Full Post »