Archive for the ‘Spijkenisse’ Category

Vorig jaar liep ik in Spijkenisse een hele marathon. Deze keer slechts de halve afstand. Maar onderweg bedacht ik me dat ik maar wat blij was dat ik niet 42km moest wegwerken!

De afstand zit tussen de oren. Maar ook in de benen, er moet voor getraind worden. Deze keer reed ik met Mieke en Edwin van mijn eigen club en Onno naar het evenement in Spijkenisse. Mannen hebben het nooit over kleding, hardlopende mannen zeker wel. Wij ook. Het was fris. Korte broek? Lange tight? Wij kozen allen voor de laatste optie, ook de andere Edwin die zich later bij ons voegde.

De Sparkmarathon is een groeiend evenement. Dat was te merken in de kleedkamers en de gebouwen om de start lokatie heen. Toch vond ik het in het startvak geen probleem. De ongeveer 300 marathon lopers, waaronder ook redelijk veel bekenden van me, startten 10 minuten eerder. Ik stond met Cor, Onno, Edwin v.d.P., Mieke, Edwin d. B. en Marc in het startvak. Marc ken ik al enige tijd, maar vandaag zagen we elkaar voor het eerst. Het was de bedoeling dat hij bij mij zou blijven lopen.

Spijkenisse. De route van de marathon vond ik verleden jaar verrassend mooi. Ok, enige industrie maar uiteindelijk vooral veel polder en natuur. Ik was benieuwd naar het parcours van de halve. Dat viel me niet tegen. Maar eerlijk gezegd was ik vooral met het lopen bezig. De coach had me wat tempi meegegeven. Het lukte me niet dit vast te houden. Uiteindelijk probeerde ik het ook niet meer. Onzin, het zat er eenvoudig niet in. Het was zaak me op het lopen zelf te concentreren. En dat ging verder  best goed. Helaas waren we Marc al snel kwijt, maar Cor , Edwin de B en ik bleven zeker tot ongeveer de 10km bij elkaar. Zwijgend. Het tempo wat we aanhielden leende zich er niet voor om ook nog eens leuke gesprekken te voeren. Lopen! Bij een drinkpost was Cor verdwenen en liepen Edwin en ik met zijn tweeën. We zouden deze halve marathon uiteindelijk ook zij aan zij uitlopen. Na veel polder kwamen we door een lieflijk plaatsje, Heenvliet, ik herkende het van verleden jaar. Een mooie welkome afwisseling op dit parcours!

800px-Heenvliet_012

Heenvliet

Het tempo wat ik liep lag niet eens zo gek veel hoger dan die van de hele marathon in Amsterdam. Toch vond ik dit voldoende. Ondanks goede trainingen. Ik wijt dit aan een korte maar vervelende buikgriep die mij vorige week trof. Het kostte mij enkele trainingen én, na een griep heeft het lijf tijd nodig om te herstellen. Het was te merken aan het tempo.

Overigens ben ik absoluut niet zuur over mijn uiteindelijke tijd. Integendeel. Over de finish komen in 1:39:57 zonder stuk te zijn, vind ik niet verkeerd. Bovendien liep ik 2 minuten van mijn pr af. Op het laatste stukje richting de finish zette ik wel even alles op alles om onder die 1:40 te komen. Het was immers op dat moment nog te halen. Door deze actie zijn Edwin en ik uiteindelijk niet tegelijk over de eindstreep gegaan. We hebben elkaar wel bedankt en gefeliciteerd, want we hadden heerlijk gelopen en dat is in mijn ogen toch echt wel heel belangrijk.

Spijkenisse 161212

21,1km

Martin 1:39:57

Edwin de Bruijn 1:40:26

Marc Klunder 1:41:08

Cor Ruigendijk 1:41:14

Onno IJperlaan 1:46:51

Edwin van de Plassche (DEM) 1:52:47

Mieke Heine (DEM) 2:04:45

42,195km

Mo Indrissi (DEM) 3:51:33

Gé Sinnige (DEM) 3:59:39

half-finish-116

Advertenties

Read Full Post »

Deze week twitterde ik dat een marathon iets weg had van een reisje. Een bestemming hebben die je niet echt kent. De route weet je ongeveer, het verloop niet. Velen zullen het niet met me eens zijn en bij een reisje aan iets totaal anders denken. Toch heb ik nu echt dit gevoel, wetend dat ik morgen de marathon van Rotterdam ga lopen.

Een marathon die aanvankelijk niet op mijn agenda stond. Tijdens de laatste kilometers van Spijkenisse in december was ik het volledig met mezelf eens dat ik voor Stockholm dit soort dingen echt niet meer zou doen. Ik zou ruim de tijd nemen om in vorm te komen voor de marathon in de Zweedse hoofdstad en het zou ook de enige van 2012 worden. Dat dacht ik toen op het moeilijkste moment maar ook de dag erna. Richard suste het een beetje en was van mening dat dit geen momenten zijn om dergelijke beslissingen te nemen. Binnen een week liep ik weer. Binnen een week trainde ik zelfs weer mee met de DEM-duinloopgroep. Voor Richard toen het moment om toch weer een marathon ter sprake te brengen. Rotterdam. Ik wees het resoluut af. Immers, er zou dan maar zes weken tussen deze en de Zweedse zitten. En Stockholm was mijn droom! Het idee dat deze droomreis in duigen zou vallen lokte me niet echt. Maar er zat een verhaal aan vast. In Spijkenisse had ik de tijd neergezet van 3:44. Rotterdam zou ik dan langzamer moeten gaan doen, zeg maar in vier uur. Iemand die ook erg graag die tijd wilde aantikken zou dan met me mee lopen en ik had een mooie lange duurloop te pakken op weg naar Stockholm.

Het hield me bezig. Zou ik dat nou wel doen, of niet? Ik wilde toch eerst even weer normaal trainen.  Dat trainen pikte ik verrassend snel weer op. Richard volgde me op de voet en kon zijn ongeduld nog maar net voor zich houden. Uiteindelijk zegde ik toe. Ik zou het doen. Op één voorwaarde: dit hield ik voor mezelf. Dit werd niet aan de grote klok gehangen. Richard, degene die ik zou hazen en ik wisten het. Meer niet. Helaas moest degene die ik zou hazen door een blessure afhaken. Inmiddels had ik me wel ingeschreven..

Het trainen ging erg lekker. En de langere lopen gingen bijna als vanzelf. Zo langzamerhand kon ik het maar moeilijk voor me houden en Niels was zo ongeveer de eerste die van mijn plan hoorde. Niels had weinig bedenktijd nodig. Hij wilde het ook gaan doen. In mijn tempo. Voor hem als voorbereiding naar zijn avontuur in juni (Alpe d’HuZes). Ik kreeg er al meer zin in. Tenslotte hebben Niels en ik meer marathon plannen..

Na enige weken en vele twitterberichten over de marathon in Rotterdam fluisterde ik ook Ron toe dat ik daar in April zou meelopen. Ron reageerde heel enthousiast. Door zijn geweldige reis naar Nepal zat er een gat in zijn voorbereiding. Een zeer snelle tijd neerzetten bij de marathon zat er nu even niet in. Het kwam hem wel goed uit als we met zijn drieën dit als een mooie lange duurloop zouden gaan pakken. Geen stress van tijd in de koppies, maar een mooi tempo opzoeken en de marathon nemen zoals die is. Rondkijkend, genietend van het evenement.

Nu ik dit schrijf zit ik echt aan de vooravond van de Rotterdamse marathon. Ik voel me topfit en weet dat ik beter voorbereid ben dan ooit. Er is geen andere spanning die die hele leuke. Die van het hebben van een leuk reisje morgen! Wat ben ik blij dat ik heb toegestemd.

Ook Niels en Ron hebben er erg veel zin in. Vandaag hadden we al telefonisch contact, Niels was al bij me thuis op weg naar Rotterdam om de startnummers op te halen.

We’ll never walk alone!

Afbeelding

Read Full Post »

Spijkenisse

Of all places. Wie gaat daar nou een marathon lopen? Het is dan ook een wat kleinschaliger marathon voor wat betreft het deelnemersveld dan bijvoorbeeld Rotterdam of Amsterdam. In de uitslagenlijst telde ik 196 deelnemers op de hele marathon.

In het kort de voorgeschiedenis. Ruben’s vader zou debuteren in Amsterdam maar was geblesseerd. Ruben zocht voor zijn pa een passend alternatief, om toch de afstand een keer te kunnen lopen. Gerard kwam met Spijkenisse aanzetten. Richttijd voor Rubens vader was 3:45. De vraag was op een gegeven moment of ik mee wilde ter ondersteuning. Leuk, maar dit speelde zich af nog geen week na Amsterdam. Ik zegde toe, schreef in en kon weer aan de bak.

Deze week keek ik toch wel een beetje met argusogen naar de weersverwachting. Regen, kou, wind. Op zich laat ik me niet zo snel tegenhouden. Maar de combinatie van deze drie elementen vond ik nou niet bepaald aantrekkelijk. Mijn coach stelde voorzichtig voor om in overweging te nemen eventueel de 21km te gaan doen.
No way! De afstand zat al tussen mijn oren en ik had er voor getraind.

Vanmorgen stond ik al om half zeven naast mijn bed. Op tijd naar beneden voor een goed ontbijt. Om acht uur zouden we (Gé, Mo, Yvonne en ik) vertrekken vanaf het DEM terrein. Mo zou als pacer aan het werk gaan en moest zich op tijd melden. Geen probleem. Vroeg wakker ben ik toch wel. En ik ben er liever ruim op tijd dan net aan op tijd. Ik kon dan bovendien even kennis maken met Marek, Cindy, Jos, Richard en Rina.

Het was fris aan de start, maar niet zo koud dat ik mijn meegenomen petje op deed. Die bleef in de tas. Het was droog en er was geen wolkje aan de lucht. Daar kreeg ik spijt van. Op welke afstand weet ik niet meer maar op een gegeven moment kwamen we in een enorme hagelbui terecht. Zo had ik het tijdens het lopen nog maar één keer eerder meegemaakt. Gerard kon een opmerking niet onderdrukken. Het was op dat moment inderdaad niet handig van me. Ik ben nu eenmaal geen liefhebber van petjes of mutsen. Het benauwt me.

Het was overigens prima lopen achter de pacers Mo Indrissi (van mijn eigen vereniging) en Richard van der Klis. Een lekker tempo. Maar ik voelde me als een hond in een roedel. Links een loper, rechts, voor, achter; dat was niks voor mij. Intussen was Gé stilletjes er tussen uitgeknepen en liep voor de pacers uit. Zodra het mogelijk was ging ik ook uit dat peleton en ging naast Gé lopen. Ik kan niet anders zeggen dan dat ik lekker en stevig met Gé heb gelopen. Op zich wel gaaf, beiden al enige tijd bij DEM, beiden afkomstig uit het Heemskerker duin, en beiden in dezelfde sector werkzaam geweest. En dan nu samen een marathon lopen.

Gé en ik, twee Heemskerkers aan de slag

De pacers en de volgende groep lopers zagen we al lang niet meer achter ons. We waren harder gaan lopen.
De 21km pakte ik in 1:47, de 25km in 2:08 en de 35km in 3:02. Dat ging dus niet verkeerd.
Het parcours beviel me heel goed. Lekker de ruimte. Mooie uitzichten. Prachtig om te doen!
Na die 35km merkte ik dat ik waarschijnlijk iets te veel gas had gegeven. Langzaam aan zakte mijn tempo.
Volgens mij merkte ik bij de 37km dat de groep die voor 3:45 was weg gegaan mij toch weer op de hielen zat. Dat zou toch niet gaan gebeuren?! Ik probeerde mezelf weer bij elkaar te rapen en kon er nog wel iets uit persen. Gé was in middels vooruitgesneld.

Ik kon nog lachen, dus dit moet voor de 37km zijn.

Mo liep bij de 38km toch wel achter me en siste dat ik gas moest houden.
“Kom op Martin, doorzetten, gas houden”
Tja, het hielp iets en ik zette inderdaad door. Maar mensenlief wat zijn die laatste kilometers dan toch weer zwaar. Gerard was me ook voorbij gegaan. Het boeide me niet. Voor mij was het zaak om toch binnen de mezelf opgelegde tijd over die finish te gaan. Wat een ander deed moest een ander weten.

Wat is op zo’n moment nou mijn drijfveer? Waarom geef ik niet op?
Ten eerste heb ik er veel voor getraind en zoiets moet dan toch uitbetaald gaan worden. De vriendelijke maar doordringende stem van Mo deed ook wat olie op het vuurtje. En, ik wist en hoopte dat er wat mensen op mij zouden wachten bij de finish. Ik wilde ze niet teleurstellen. Ook een groep mij volgende twitteraars zou uitkijken naar mijn tijd. Ik wilde, moest en zou kunnen twitteren dat ik het had gehaald.
Bij de 40km, nog slechts 2,195 te gaan, deed alles zeer. Mijn kuiten, mijn tenen, mijn boven benen.
Hoe moest ik dit voor elkaar krijgen? Weer was het Mo die me aanspoorde toch nog even alle zeilen bij te zetten. Die laatste meters op die verrekte atletiekbaan zal ik niet zo snel vergeten. Wat duurt dat lang!
Bij de finish stonden inderdaad de eerder genoemde mannen en vrouwen mij toe te juichen. Een lach van mij kon er niet meer af. Maar ik waardeerde het zeker!

Bij de finish

Het is op mijn klokje 3:44:50 geworden.
Ik was helemaal op. Leeg. Alles gegeven. Diep gegaan. Ik weet nu wat dat werkelijk betekent.
Alle energie was weg. Ik had niet eens meer fut om mijn schoen los te maken vanwege de chip die ingeleverd moest worden. Ik schoot meteen vol.
Marek legde me eens uit dat alle leegte op dat moment ruimte geeft aan je emotie. Dat kon wel eens kloppen. Richard ving me op.
Later, aan het water en bij een broodje kreeg ik het weer te kwaad. Ik zat te rillen in mijn tuig. Yvonne, Jos en Cindy stonden me bij.
Gelukkig is mijn conditie zodanig dat ik na het omkleden weer vrij snel mijzelf was. De rit huiswaarts was een gezellige rit.
Een mooie marathon. Een mooie afsluiting van mijn hardloopjaar!

Read Full Post »

Mijn blog noemde ik aanvankelijk ‘op weg naar mijn tweede marathon’ daarna heel even ‘mijn tweede marathon’.  Inmiddels is mijn tweede marathon verleden tijd. Nog steeds kijk ik er met voldoening op terug.  Er zat dan ook een behoorlijk verschil tussen de editie van 2011 en deze. Vooral in de beleving ervan. Het weer was nagenoeg hetzelfde. De trainingen maar ook de bijbehorende voeding had ik deze keer beter in de hand. De naderende ellende, nog onduidelijk in 2011 had ik niet aan de start van deze marathon.
Het had een positief effect. Mijn gevoel tijdens het afleggen van deze afstand benaderde die van mijn duurlopen waar ik met plezier over heb geschreven. Het plaatje klopte.

Als nieuwe titel staat er nu ‘Onderweg’ boven mijn blogs. Ik ben namelijk altijd onderweg. Niet te ver kijkend naar mijn doel, wel bewust bezig met de reis ernaar toe. En doelen heb ik altijd. Of dit nu een mooie strakke 10EM in Krommenie is, een  halve marathon op Texel of gewoon een tempoloopje in onze duinen. Het zijn altijd mooie omgevingen om in rond te lopen.

Mijn schoonvader noemt geiten ondankbare beesten: “een bek vol vreten, en toch mekkeren”
Die vergelijking maak ik wel eens wanneer mensen al veel hebben en toch meer wensen. Er staat al een auto voor de deur, maar er moet een tweede komen. Men heeft de nieuwste telefoon maar die andere is toch beter. Vul maar in..
Zo zit ik nu niet in elkaar. Deze marathon was voor mij om in te lijsten. Nog steeds heb ik er plezier in. En wat leuk de support tijdens, en de reacties na het lopen. Een volgende marathon had ik al geboekt (Stockholm) en wat mij betreft zou dat de derde worden. Alle tijd om me voor te bereiden naar deze loop toe. Toch is er inmiddels een datum tussen gekomen.

Gelijktijdig met Ruben uit Purmerend zou ook diens vader in Amsterdam een marathon lopen. Helaas, hij raakte geblesseerd en moest afhaken. Heel vervelend want zijn batterij was goed opgeladen. Hij had hier voor getraind. Ruben zou voor hem en zichzelf op korte termijn een nieuwe marathon opzoeken. Niet te snel na Amsterdam. Het was voor Ruben deze keer een debuut. Ook hij moet zichzelf in acht nemen. Hij zocht met zorg een geschikt moment. Gerard, ook uit Purmerend opperde Spijkenisse. Daar is deze afstand te lopen op 18 december. Op twitter ontstond wat gestang en gepor, allemaal sportief en met een knipoog. Gevolg: de verwachting dat ik daar mee ga lopen.
Weer een marathon.

Oef. Dat is wel erg snel. Mijn hoofd zegt: doen! Mijn conditie laat het toe. Maar is het verstandig?
Het leek me een goede zaak om wat ruggespraak te houden. Eerst was collega Bert de klos. Bert is geen hardloper. Wel een sporter. Schaatsen. Fanatiek. Hij heeft twee keer aan de Elfstedentocht meegedaan.
Zijn mening komt er op neer dat ik dit moet gaan doen. De trainingen zitten in mijn benen. Een kwestie van zorgvuldig door trainen.
De tweede was Frans. “Mijn” coach is op vakantie maar leest wel mail. Dus, even de zaak voorgelegd, en verslag gedaan van Amsterdam. Mijn verslag over Amsterdam leerde hem twee dingen:
1. Had sneller gekund
2. Duurvermogen is goed te noemen
In zijn ogen kan ik best een marathon op 18-12 lopen. Maar ik moet wel duidelijk zijn in mijn doel.
Wanneer ik het in dezelfde tijd ga doen of iets langzamer is er wat hem betreft geen enkel probleem.
Als ik sneller wil moet ik daar goed over nadenken en zeer beslist de komende trainingen daar in laten meewegen. Alleen dat mag de doorslag geven.

Eerst de Berenloop! Nog niet te ver kijken. En uiteindelijk…eerst morgen even 5km om te beginnen. Het eerste loopje na Amsterdam.

Read Full Post »