Archive for the ‘Schoorl’ Category

Groet uit Schoorlrun 2013

Voor veel mensen is de halve marathon in Egmond een ware klassieker. Dit is de mijne; de Groet uit Schoorlrun. Een aantal jaren geleden liep ik er mijn eerste halve marathon, vorig jaar voor het eerst 30km.  En ook dit jaar had ik me voor die 30km ingeschreven.

Vannacht ben ik er een paar keer wakker van geworden. 30km. In oktober had ik voor het laatst zo’n grote afstand gelopen, en dat was niet in een wedstrijd. Na de marathon van Amsterdam had ik me vooral voorbereid op de halve marathon van Spijkenisse en liep dus kortere afstanden en werkte vooral aan snelheid. Op de een of andere manier liep ik vanaf Spijkenisse niet echt zoals ik zou moeten doen, dat wil zeggen, de snelheden kwamen er niet uit. Deze week gelukkig ging het weer als vanouds. Dat kwam goed uit!

Een 30km is in mijn ogen een totaal ander verhaal dan een halve marathon. Het vergt meer voorbereiding. Voor 21km kan ik met een normaal ontbijt en een paar glazen water zo de deur uit stappen. Dat kan ik niet voor die grotere afstand. Ik moet goed ontbijten, voeding en water meenemen voor onderweg en zorgen voor voeding na afloop. Meer organisatie. Maar, 30km krijg je ook niet zomaar cadeau.

Ik zou aanvankelijk met enkele loopmaatjes hieraan beginnen maar er zijn er nogal wat uit geraakt door blessures. Daarbij valt het ook niet mee om iemand met vergelijkbare snelheid te vinden. Gelukkig belde Cor mij gisteren al op. “Hoe gaan we elkaar vinden?” Dat was geen punt, wandelend met Marten, op weg naar de sporthal werd ik al op de schouder getikt. We hadden elkaar al gevonden!

Groet uit Schoorlrun 2013 I

Martin en cor

In de sporthal zochten we ergens midden in de hal wat bekenden op daarna was het toch echt tijd om naar de start te gaan.

Groet uit Schoorlrun 2013 IV

Thierry, Martin,Gé, Marten en Cor. Marek, Ton, Merit en Ronald

Zij aan zijn startte ik met Cor en we zouden de volle 30km bij elkaar blijven. We hebben veel aan elkaar gehad. Stilzwijgend. Elkaar in de gaten houdend. Na ongeveer 3km voelde ik een arm om mijn schouder. Het was niet die van Cor maar die van Michel. Zo werd het een groepje van drie man. Bijna tot het eind aan toe. Zo nu en dan in aanwezigheid van DEM lid Gé.

Door de sneeuw zag het er langs het parcours schitterend uit. Ik heb geen foto’s gemaakt maar dat had ik dan ook wel bij elke meter kunnen doen. Weergaloos mooi! Gelukkig was de weg schoon. Alhoewel…op enkele punten was het toch glad. Ik raakte daardoor ook elke keer uit mijn ritme. Languit op het parcours terecht komen leek mij nu eenmaal niet het uitgangspunt.

Heb ik genoten? Ja! Dat kan ik met volle overtuiging zeggen. Het lopen ging goed. We liepen stevig door maar het liep heerlijk. Even gooide ik nog een visje uit naar Cor. We gaven elkaar de schuld over dit tempo wat een stukje sneller was dan de afspraak. Verder liepen we zwijgend. Zelfs Michel hield de hele tijd zijn mond. Oh nee, ergens viel er wat sneeuw uit de bomen in onze nekken en toen klonk achter ons: “Niet zo stampen heren!”

Een mooi landschap maar ik moet eerlijk bekennen dat ik daar niet voortduren mee bezig was. Ik was vooral bezig met lopen. Het tempo, uiteraard, maar zeker ook mijn houding, de pas, de armbeweging en ik liep te genieten van hoe het ging. Ook dat kan plezier opleveren.

Na 20km sloeg de groep halvemarathon lopers links af en wij moesten nog een lusje maken. Dat is niet te gemakkelijkste. Maar ook die ging goed. Wat is nou 10km. Nou genoeg, als er al 20 zijn afgelegd. maar ik bedacht dat er veel mensen maar wat blij of trots zijn op het kunnen lopen van 10km. En zo is het ook. Lekker doorzetten!

Met een lach op mijn gezicht ging ik met nog steeds Cor naast mij de finish over. Volgens het eigen klokje in 2:34:54  Officieel is het, zag ik later, 2:35:45  Maar het neemt niets, helemaal niets weg van mijn voldane gevoel!

Groet uit Schoorlrun 2013 II Groet uit Schoorlrun 2013 III

Advertenties

Read Full Post »

Bosloop II

Vorige week zouden we met een tweede ploeg van onze loopgroep naar Schoorl gaan. Het regende en waaide behoorlijk en achter elkaar kwamen de afzeggingen binnen. Uiteindelijk bleven Jan (onze hoofdtrainer) en ik over. We besloten het naar deze week te verzetten.
Ik zou het stukje van de vorige keer kunnen kopiëren en hier onder kunnen plakken maar deze keer liep het toch anders. Twee weken geleden liepen er voornamelijk debutanten achter me aan. Nu liep ik achter een aantal cracks van onze vereniging aan. Mannen die zo onwijs snel gaan, normaal gesproken, dat ik niet eens de moeite nam ze bij te houden.
Weer was het zwaar. En weer dacht ik : “waarom doe ik dit in vredesnaam?”
Ik had in elk geval besloten niet zo snel te starten. Dat was me de vorige keer niet goed bevallen. Meteen na de start klimwerk, en ook al snel onverhard en zanderig. Dus, even inhouden. In het hele parcours komt een kilometer asfalt voor. Nog een vrij recht stuk ook. Ik besloot om op dit stuk niet uit te rusten maar even aan te zetten. Tijd winnen. Daarna zou ik wel weer zien. Door mensen in te halen kreeg ik een boost. En als lid van de duinloopgroep moet ik wel mijn mannetje kunnen staan. Mensen inhalen tegen de heuvel op. Ik kreeg er lol in. Zelfs bij de laatste o zo gemene heuvel, redde ik het nog mensen in te halen. Naar beneden gaf ik me over en hield me in. Griezelig stijl die afdaling. Niets voor mij.
De eerste ronde pakte ik in 21 minuten. Een minuut langzamer dan de vorige keer.
Wel verdraaid!! Aan de bak, geen gelummel!
Waar ik het vandaan heb gehaald weet ik niet meer. Maar mijn eindtijd was in elk geval beter. Zelfs de snelste tijd die ik in Schoorl daar ooit heb gelopen.
Bij de eindstreep zat ik ook nog eens op de hielen van twee doorgewinterde baan atleten.
Kijk, dit gaat goed!

Read Full Post »

Bosloop

Je kan altijd je zelfde rondje lopen, dezelfde route nemen. En binnen je bekende polder, park of het duingebied wat variëren. Maar, het leuke van loopjes elders in de provincie is dat je een totaal andere omgeving ziet. In Schoorl wordt er naast de bekende halve marathon door de duinen ook in de zomer een bosloop georganiseerd. Een ronde van 4 kilometer die 1 of 2 keer gelopen kan worden. Als liefhebber van het hardlopen door de duinen vind ik dat ik dit loopje, per seizoen, minstens 1 keer moet hebben gelopen. Liever nog twee keer. De duinen zijn er anders. Het parcours is ongekend zwaar.
Ik had de leden van onze loopgroep aangespoord toch vooral eens mee te gaan. Zie het als een mooie en nuttige extra training. Maar, ik waarschuwde hen, het is wel erg zwaar om te doen. Met behoorlijk veel klimwerk.
Meteen na de start begint die ellende al. Meteen klimmen, licht nog, maar toch. Even krijg je een stukje wat misschien wel eens waterpas zou kunnen zijn, over een afstand van pakweg een kilometer. Maar daarna kan je weer aan de bak. Bijna aan het eind kom je onder aan een heuvel te staan die hier in Noord-Holland niet thuis hoort. Zoiets verwacht je in de Ardennen, niet hier! Tijdens het lopen bedacht ik me dat ik tegenover de debutanten die ik had meegelokt toch eigenlijk niet had overdreven. Het is echt een grote klus.
Drie van ons hielden het na de eerste ronde voor gezien. De anderen pakten toch nog maar die tweede ronde.
Petje af!
Allen waren zeer voldaan na afloop. Zwaar, maar mooi. Verfrissend om eens ergens anders te lopen.

Read Full Post »