Archive for the ‘Regen’ Category

Dronten

Excuses are useless, results are priceless.

Rebecca liet gniffelend een veelzeggend plaatje op buienradar zien. Boven noordelijk Nederland zag het grijs en blauw. En dat blauw sloeg op een wel zeer regenachtig centrum binnen het geheel. Nou ja, eerst maar een tweede kop koffie. We hadden nog even de tijd. 
Had ik in Leeuwarden bij Niels drie Ierse setters die bij me op schoot wilden. Hier bij Remco en Rebecca duwden twee jochies elkaar opzij om de nodige aandacht te vragen. 

Op een gegeven moment was het tijd om naar Dronten te rijden. Deze keer zou ik de run met Remco samen lopen. Hij was er overigens dit jaar ook al bij in Den Helder maar liep toen  veel sneller dan ik. De afgelopen tijd had hij weinig getraind dus deze loop zou hij wel wat langzamer moeten pakken. Mijn lange duurlopen zijn niet wat ze geweest zijn, en bovendien had ik er een paar gemist. Ook ik moest rekening houden met een stapje minder. Bovendien, mijn missie was lekker onafgebroken doorlopen. Met een goed gevoel.

Excuses are useless…

jaja, maar eenmaal in Dronten dacht ik wel even, “Martin waar begin je aan!” Regen en koude wind. Ik zou natuurlijk ook de 10km kunnen gaan lopen. Maar zo zit ik nou net niet in elkaar. En Remco ook niet. 

In de kleedruimten kwam ik warempel nog twee DEM atleten tegen, Agnes en Rob. Hoe ze op de vraag kwamen weet ik niet maar op “wie is de haas” wezen Remco en ik elkaar aan. In het startvak voeld ik geen regen. En terug kijkend…Heeft het eigenlijk wel geregend? Meteen de eerste km liep lekker. Ik keek op mijn Garmin en bedacht me dat dit niet een tempo was wat ik zou kunnen volhouden. We probeerden het toch. We, inderdaad. Remco bleef bij me. En ik hield het vol tot aan de 10 km. Daarna zakte ik iets af maar die 10km had me eigenlijk al de nodige boost gegeven. Mijn loop kon niet meer stuk. Het liep lekker. Punt uit!

Remco en ik, lekker aan het lopen!

Remco en ik, lekker aan het lopen!

Twee maal 10 is 20. En een halve marathon is 21km. Er was dus een lusje bij bedacht en dat hebben we geweten. Vanaf km 15 moesten we even flink tegen de wind in lopen. Toch hielden we vol. Het herstel kwam sneller dan ik zelf verwachtte. Bij km 19 drong tot me door dat ik nog wel wat over had. Ik begon aan te zetten. Remco piepte even maar bleef wel naast me. 

Dit is wat bij me hoort. Zo loop ik. Aan het eind weer even los gaan. Bij de finish stond Eric ons op te wachten. Leuk! Ën, wie was nu de haas?” Weer wezen we elkaar aan.

Wat was ik opgetogen over deze halve marathon. Geen pr, maar wel gewoon lekker doorgelopen. Met een goed gevoel de finish over.

Results are Priceless!

Image

Advertenties

Read Full Post »

Mooie trainingen

De training van dinsdag liep erg lekker. Op het programma had ik 5 x 5 minuten gezet. In overleg met Joost besloten we tussen die 5 minuten 3 minuten herstel te nemen. Het bleek een goede keuze. Na die drie  minuten bleken we allen voldoende hersteld om weer te gaan aanzetten. Bart en in vormden de kopgroep en kozen voor een tempo van 12km per uur. Femke bleef voortdurend in onze schaduw en naarmate de training vorderde kwam Joost ook dichter bij ons lopen. De laatste sessie liep hij met Bart en mij mee. Dat bevalt mij wel. Met Joost (oa) ga ik tenslotte de marathon van Stockholm doen!

Voor de woensdag had ik een extra loopje in de agenda gezet. Maar, ik voelde me de hele dag niet in mijn element. Koud, hongerig en niet mezelf. Een blik naar buiten ’s avonds was al voldoende om te beslissen dit extra loopje maar te schrappen.

Vandaag, donderdag staat me in principe een langere loop te wachten. Op de één of andere manier rust er geen zegen op mijn donderdagse trainingen. Vaak kan ik er geen tempo in krijgen. Vorige week was het ook weer een training om snel te vergeten. Met dat in mijn hoofd trok ik mij renkleding en schoenen aan en stapte naar buiten. Met Richard had ik al afgesproken eerst maar eens rustig te gaan lopen en er voor te zorgen dat ik desnoods de route zou kunnen inkorten. Een langzame loop. Dat moet toch in elk geval kunnen.

Meteen op de Aagtendijk al merkte ik dat het lekker ging. Binnen 1 kilometer had ik al een leuk tempo en eenmaal in de polder liep ik iets boven de 11km per uur, een tempo wat mij doorgaans goed ligt. Het regende en waaide, alle reden om een dag eerder binnen te blijven, nu interesseerde het me niet en ik hield de snelheid erop. Het voelde goed en ik besloot dat ik verder geen gekkigheid als versnellingen aan de hand moest halen maar moest proberen dit vol te houden tot ongeveer 14 á 15 kilometer.  Een route van die lengte had ik inmiddels al verzonnen.

Het is me gelukt op 15 kilometer was ik bijna thuis en ik zette mijn klokje stil.

15km in 1:17

 

Read Full Post »

Duoloop

Ergens in december (of was het november?) kwam ter sprake dat Lia een dag met haar collega’s op stap zou gaan. Dochter Laurien haakte er op in en zou dan een 6 tal studiegenoten op bezoek krijgen. Voor mij een teken op pad te gaan. En wat kan ik dan beter organiseren dan ergens te gaan lopen. Richard, waar ik graag mee twitter en die me van goede adviezen voorziet stond vrij hoog op mij lijstje om eens een ‘duoloop’ mee te doen. Hij woont niet in mijn buurt maar het lopen in een totaal andere streek dan de mijne heeft zo zijn charme, leek mij.

De afspraak met Richard was snel gemaakt. Ook Richard had er zin in samen een paar mooie kilometers te maken. “Hoeveel kilometer wil je lopen?” Ik schatte in dat het tempo iets hoger zou gaan liggen dan wanneer ik zelf een duurloop ga doen en gaf aan dat iets tussen de 20 en 25 een mooie afstand zou zijn.

Ik had ’s avonds al mijn spullen klaar gelegd zodat ik er ’s morgens weinig omkijken naar zou hebben. Dat was maar goed ook; na half acht besefte ik ineens dat ik er nodig uit moest. Voor de zekerheid laadde ik nog even mijn Garmin op en deed de hartslag band bij de andere spullen in de tas. Om half negen stapte ik in de auto en ging op weg naar Rosmalen. Het was lekker rustig op de weg en ik was op voor tien uur bij Richard en Rina. Ik zat bij hen op de bank en midden in een gesprek keek ik even naar het horloge van Richard. O nee!! De mijne lag thuis nog aan de stekker!

Na een kop koffie en een heerlijke krentenbol reden we naar de startplek, ergens in Nijmegen.

Richard en ik hebben deels de route gelopen van de zeven heuvelenloop. Aanvankelijk met wat regen maar al snel werd het droog en hadden we alleen nog wat wind. Op de route behoorlijk wat pittige heuvels. We deden nog even een stukje Duitsland aan en op de terugweg naar Nijmegen had Richard nog een stevig stukje vals plat van twee kilometer voor me uitgezocht. Eigenlijk was dat het enige moment waarbij ik even moest doorbijten en volhouden. Daarna vielen twee andere flinke heuvels me wel mee, waarna het weer een stukje dalen was naar ons beginpunt.  Al die tijd had ik totaal geen controle over de snelheid, de afgelegde kilometers en de hartslag. Ik was overgeleverd aan Richard maar, was daarmee in goede handen. Net als mijn loopmaatje Bart floot hij me zo nu en dan even terug wanneer ik te snel ging. Zo nu en dan gaf hij door hoe de stand van zaken was.

Het werden 22 mooie, zeg maar gewoon hele mooie kilometers in precies twee uurtjes. Een genot, ondanks de enorme wind daar in Duitsland.

Lopen met een groep is leuk, maar een duoloop heeft zeker ook zijn charme. De keren dat Richard en ik even niet met elkaar in gesprek waren zijn op één hand te tellen!

Read Full Post »

Afscheid van ons zomerparcours

Mijn voornemen was om even niet te schrijven. Maar, ik kan het toch niet laten. Vanavond regende het pijpenstelen, kwam het met bakken uit de lucht. Verzin maar andere benamingen voor hevige regenval; wij hadden het. En wind. Veel wind. Ik was benieuwd hoeveel lopers zich zouden afmelden. Drie meldden zich af, veel kwamen niet opdagen. Maar bikkeltje Bart stond voor de deur. En op weg naar het tweede ontmoetingspunt kwamen we Femke en Edwin al tegen. Het werd een groepje van vier. Op het programma stond een uurtje in rustig tempo, met aan het eind drie korte versnellingen. Een herstel loopje.
De eerste 5 kilometer hadden we de wind tegen. De vakantie-verhalen van Femke (Denemarken) en Edwin (Noorwegen) gingen als een kaarsje uit. We hadden alle vier even de adem nodig om hier tegenop te werken.
Na een kleine vijf kilometer hadden we de wind in de rug. We bleken dat eerste stuk iets boven de 11km per uur te hebben gerend. Die versnellingen zouden we dan ook niet meer doen. Het zware werk hadden we al gehad. De rest gewoon lekker uitlopen. Maar, de wind kwamen we nog wel een paar keer tegen. Alsof die zich gewoon tegen ons draaide.
Volgens mij vond niemand van ons het echt erg. Lekker vechten tegen de elementen.
Nog net voor het donker werd waren we de polder uit. Volgende week kunnen we daar niet meer lopen. Jammer. Dit was dus ons afscheid van het zomer-parcours. We gaan over naar ons circuit wat we in de winter altijd pakken. Keurig verlicht en ook redelijk verkeersluw.
Afscheid van de zomer ook?

Read Full Post »

Regen

Het mooie van hardlopen is dat je het altijd kan doen, ieder moment van de dag en overal. Zo is het me ooit voorgespiegeld. In feite werkt het ook zo. Het liefst train ik ook van huis uit. Schoenen aan, hardloopkleding aan en..gaan! Op vakantie gaan de schoenen mee. In Frankrijk liep ik rennend de camping af de wijde wereld in. Maar in de Ardennen liet ik de schoenen stilzwijgend in de koffer. Niets was er recht, het lopen alleen al richting een dorpje  was een crime.  Nu ben ik een gezelschapsmens en dat uit zich ook  in mijn hardloopgewoontes. In een groep, of met een maatje loop ik het lekkerst.  Ik loop dus mee in een loopgroep. Een afsplitsing ervan, de  gevorderden, verzamelt zich op dinsdagavond bij mij voor de deur en gezamenlijk werken we een door mij uitgeschreven intervaltraining af. Weer of geen weer. Koud of warm. Het gaat altijd door. We zijn geen watjes, we laten ons niet binnen houden door een spatje regen of een graadje vorst.  Doordat bij mijn voordeur een gedeelte van de groep zich verzamelt kom ik er bij voorbaat al nooit meer onderuit. Om acht uur moet ik gewoon klaarstaan.  Klokslag acht uur gaan we dan inlopen. Afspraak is afspraak. Een lekker zonnetje, of een fikse bui. Tijd is tijd.  Afgelopen dinsdag zag ik op twitter diverse berichtjes binnen stromen van lopers in het land die er van afzagen een rondje te gaan doen of naar de training te gaan. Het regende immers. Dan maar niet lopen, was de conclusie.  Hier in Beverwijk was het op dat moment nog droog.  Desondanks liepen we met een kleinere groep dan normaal naar een tweede ophaalpunt. Om daarna onze route te vervolgen. Nog steeds droog. Ik had voor deze avond 7 x 3 minuten geprogrammeerd. Drie minuutjes lekker pittig aanzetten, gevolgd door twee minuutjes herstel.  De eerste twee sets bleef het droog. Daarna wat spatjes, en uiteindelijk flinke hoosbuien. Maar, niemand was chagrijnig. We lachten, renden en voelden ons top.  Een rondje wat we normaal, inclusief het in- en uitlopen, en wat rekken en strekken, in een uur en een kwartier lopen,  liepen we nu in een uur.  Hoe kwam dat? Gedreven door de regen? Opgejaagd door de wind? Of wilden we ons bewijzen tegenover die ene enthousiaste vrouw die voor het eerst meeliep?  We hadden in elk geval geen droge draad meer aan het lijf. We zaten vol energie en positiviteit. Van diverse kanten klonk: “bedankt, tot de volgende keer!”
Zo is het. Lopen kan altijd, en overal. En wat is die warme douche heerlijk na afloop!!

Read Full Post »