Archive for the ‘pr’ Category

“Heb je zin om met me mee te gaan naar Berlijn?”

“Leuk…En wat wil je er doen?”

“Een marathon lopen..”

“Gaaf. Wanneer is dat?”

“30 september”

“Dan kan ik niet, dan loop ik de halve marathon op Texel!”

(stilte)

“Dus je gaat niet mee naar Berlijn voor een hele marathon omdat je op die dag een halve op Texel wil gaan lopen?”

Zo is het, en niet anders. De man die het mij vroeg is niet zomaar iemand. En toch, het antwoord was  zeer beslist.  Texel gaat bij mij echt even voor. Al vanaf de eerste editie loop ik mee. Telkens de halve marathon. Over een sprookjesachtig mooie route. Na een, je mag wel zeggen, spectaculaire start, direct vanaf de boot.

Deze keer waren Jan en Femke mee, en uiteraard mijn trouwe texel maatje Joost.

Jan, Martin, Joost & Femke

En deze keer als supporters Lia en mijn moeder. Ik moet zeggen dat ik dat heel erg leuk vind!

Er was deze keer iets meer spanning in mijn lijf. Geen nervositeit, meer nieuwsgierigheid. Al  twee jaar kon ik weinig doen op deze halve marathon omdat de hele marathon van Amsterdam drie weken later in de agenda stond. Dat is nu weer het geval. Echter, deze keer had ik een andere Coach. Marek keek over mijn schouder mee naar mijn schema en had al achter Texel de term ‘op tempo’ geschreven. Oh? Op tempo? Dat klonk als muziek in mijn oren. Al zo lang wilde ik eens onder die verdraaide 1:45 duiken. Ergens in Augustus nam een andere coach het over, in goed overleg met Marek trouwens. En, ook deze man (Henny) wilde mij deze loop op tempo laten pakken. Maar, Henny deed er een schepje bovenop. 21,1km op deze zondag, in deze week zo naar de marathon toe was te weinig.

Op donderdag schreef hij een loop van 30+km voor. Dat was even slikken. Texel is me erg veel waard. Om daar nou met hele vermoeide benen in te stappen dat lokte mij niet zo. Aan de andere kant had ik binnen een week zeer veel vertrouwen in Henny. Ik zou het gaan doen. Donderdag liep ik dus, op mijn vrije dag met Ron en Michel een prachtige 32km weg te rennen rondom IJsselstein. Wat gaaf is dat, zoiets met een paar vrienden kunnen doen!

En dan vandaag Texel. Voor de boot trof ik zowaar Ton en Joke nog even, om ze daarna niet meer te zien. En op de boot al waren Jan en Femke van mening dat deze loop toch wel een hele bijzondere was.

Op weg naar de boot

Meteen van de boot af starten. En meteen had ik het opgegeven tempo te pakken. Tot aan Den Hoorn is het wat madderen om het tempo vast te houden. Net als bij de Damloop, en net als op de snelweg,  blijven veel mensen links hangen. Hier en daar pakte ik dus maar de berm. Na Den Hoorn scheiden de 10km en de 21km lopers zich van elkaar. Meteen is er dan meer ruimte. Het tempo kon ik er goed op houden. Nog voor het uur om was had ik al 12km in the pocket. En daarna kwam het gedeelte wat niet mijn sterkste punt is: het strand. Nou dat viel reuze mee! Met de wind in de rug voelde ik me als een kleine jongen die over het strand rende. Het ging bijna vanzelf.

Het stukje erna is echt wel het zwaarste. De strandafgang, gevolgd door een stukje duin met veel stijg en daal werk. Onverhard en ongelijk. En nog steeds bleef het tempo in orde.

Er zijn halve marathons geweest waar ik zo rond het 17km punt geen energie meer had. Geen snelheid meer uit de kast kon halen. Nu bleef ik fit en sterk. Bijna lachend liep ik op Den Burg af. Wat was dit een lekkere loop. Er zat een pr van Ron in mijn hoofd. Het zou toch wat zijn als ik daar onder kon komen!

Het is gelukt. Eindelijk onder die 1:45 en ook nog eens onder de pr van Ron!

Texel 2012- 21,1km–1:41:37

 

Net uit het bos met de laatste kilometers voor me naar Den Burg

In Den Hoorn,vlak na de splitsing 10km en 21km route.

 

Advertenties

Read Full Post »

PR! Dank zij Marcel

Mijn pr op de 10km dateerde nog van 2006. Al lang schurkte ik tegen die tijd aan maar nooit kwam ik er overheen. Via het fantastische medium Twitter, kwam ik in contact met Marcel Jaeger uit Vianen. Er klikte iets en er waren zeer weinig tweets voor nodig om hem als mijn haas naar de Kwakel te krijgen.
Ik ben nooit, echt nooit nerveus maar vandaag was ik dat toch wel. Een unheimisch gevoel in het lijf.
Hoe zou dat gaan, samen met Marcel? Hoe is het om een haas naast je te hebben, die je bovendien niet zo heel goed kent?
Mijn eigen coach Frans wil het ook graag eens doen maar hij is vaak verhinderd.
Die pr van 45:38 stond me al te lang op mijn lijstje. Ten eerste wilde ik dolgraag eens ónder die ellendige 45 minuten, ten tweede, maar dat spreekt vanzelf, zou ik dan een pr hebben en dat is uiteindelijk wel een lekker gevoel.
Marcel en ik waren ruim op tijd in de Kwakel. Allebei hadden we onze gsm mee, en dat was wel nodig om elkaar tussen al die lopers te vinden. Het waren er namelijk best veel. Wel kwam ik al snel Femke tegen, die later ook mee zou doen met het warmlopen.
Na een bakkie koffie en de eerste echte kennismaking gingen we wat warm lopen. Dat is voor zoiets echt wel nodig. We zouden namelijk inzetten op 4:15 per kilometer. Halverwege zouden we kijken hoe het dan liep.
Met een haas naast me, een coach, is het niet nodig om op je horloge te kijken. Ik kon me geheel focussen op het lopen zelf. Dat heb ik gedaan ook. Geen gepraat, niet letten op de omgeving. Het schijnt te hebben geregend. Daar had ik totaal geen erg in. Die 4:15 kon ik niet vast houden, ergens zakte ik weg naar de 4:35.
Net als Frans gaf ook Marcel precies op de juiste momenten de juiste opmerkingen. Marcel was voor mij even een schot in de roos.
“hou vast”
“niet wegzakken”
“probeer iets meer te geven”
“Pers er nú alles uit wat er in zit, kom op!”
Wat kan 10km dan toch lang duren. En dat terwijl ik er minder lang over doe…
Met de finish in zicht was ik kapot, pijn , kotsen, alles wat je je kan bedenken kwam langs.
Ik moest even stoppen en diep ademhalen om niet over mijn nek te gaan.
Daar nam Marcel geen genoegen  mee, hij porde me, duwde me en sleepte me bijna naar de finish.
Uiteindelijk ging het ook wel weer. En wat een lekker gevoel!
Eindelijk onder die 45 minuten. En geen zielige 5 seconden. Nee mijn tijd is nu 44:47.
En super, juichende collega’s langs de kant. Wat doet me dat toch goed! Dank je Roeland, Antoinette en Carola!

Read Full Post »

Het lijkt op een gegeven moment steeds moeilijker worden je tijd te verbeteren. Sinds juli 2010, trainend voor mijn eerste marathon, ben ik wat meer gaan trainen maar heb ik ook wat meer structuur in mijn trainingen aangebracht. Door minder mooie familieomstandigheden kon ik niet uit die marathon halen wat ik me er van had voorgesteld. Toch is het trainen op die manier me heel goed bevallen. Begin dit jaar begonnen de tijden daarmee in de pas te lopen.
In mei liep ik in Schagen te jubelen na de finish. Na een paar jaar met ups en downs eindelijk eens een mooie verbetering in mijn eindtijd, en, niet onbelangrijk, ook genoten van het lopen.
Er was op dat moment nog een maand te gaan tot de Marquetteloop. Zou het me daar gaan lukken weer eens een pr te lopen?
Zondag 19-06 was het zover. Balend stond ik in het startvak. Niet één trouw loopmaatje om me aan op te trekken en vooral, een vervelende wind die we drie keer, twee kilometer lang tegen zouden hebben.
Het beste er van maken dan maar.
Tijdens het wachten stond ineens André naast me. Dat kwam even mooi uit! We zijn aan elkaar gewaagd in tempo. We besloten er dan ook samen voor te gaan.
Bij de eerste ronde van 7 kilometer probeerde ik goed mijn kunnen in te schatten, niet te snel. Niet te langzaam. Eenmaal op stuk parcours met die akelige wind tegen kreeg ik iets strijdbaars. Wat nou wind! Rennen! André was ik kwijt. Ik liep zo goed als alleen tegen die wind in.
Vlak na de eerste doorgang liep hij toch weer naast me en samen met twee onbekende lopers vormden we een treintje. Beurtelings liep er iemand voorop. Het tempo lag iets lager dan ik wilde, maar de beperkte luwte van de andere lopers leverde me wel wat herstel op. Bij de derde doorgang liep André nog steeds bij me. De anderen waren we kwijt. We hadden nog een ronde van 7 kilometer te gaan.
Ergens tegen de wind in kwam weer het verbetene bij me naar boven. Immers, een pr was nog mogelijk. André kon me helaas niet meer bijhouden. Ik vocht als een leeuw. Ik zou me niet op mijn kop laten zitten door die wind. Kom nou. Ik had niet voor niets zo getraind als de laatste maanden!
Met 1.45.59 kwam ik over de finish. Een pr! Toch nog!!

Read Full Post »