Archive for the ‘polder’ Category

Goede voornemens? Daar doe ik niet aan. Als ik me al iets voorneem dan per direct. Zo nam ik me na de halve marathon van Dronten voor om in 2014 geen marathons te lopen. Even geen ellenlange duurlopen maar wat korter werk. Het geeft mij dan ook meteen meer ruimte om spontaan eens wat andere loopjes op te pakken. 

Dus, toen Marten deze week de loop in Castricum op twitter slingerde volgde al snel mijn ‘spontane’  Ja!

Het toeval wilde dat ik gisteren bij de duinloopgroep geen dienst had. Ik maakte van de gelegenheid gebruik om even een rustig rondje door de polder te maken. Daarmee zou ik dan vandaag in Castricum fris aan de start kunnen staan. De loop leent zich, in mijn geval, niet voor een pr. Geen sprake van. En met die gedachten stond ik er ook niet. Lekker lopen. Genieten van het weer, de omgeving en de gezelligheid. Dat is allemaal ruimschoots gelukt!

Geen pr? Waarom niet? Om te beginnen is de aanloop naar het strand wat aan de krappe kant. Veel lopers, zeker vandaag. Oppassen geblazen vanwege boomstronken en wortels, kuilen en hobbels. Geen probleem. We kwamen om te genieten. Ik liep een heel stuk zo op met de neef van Lia. Johan zou de 15 km doen. Het eerste stuk haakte hij even bij mij aan. Na pakweg 3,5 km lag er een mooi vlak strand voor ons. Het lopen viel er best wel mee, ware het niet dat we de wind hier even goed voelden, en dan niet in de rug. Het voordeel van de 10,5 km lopen in plaats van de 15km is dat je al snel ziet dat jet het strand weer af mag. Maar dan… Dit gaat over de, voor een hardloper, meest gemene overgang die er tussen Den Helder en Wijk aan Zee te vinden is. Stijl en mul zand. Ik had me al voorgenomen dit niet rennend te proberen. Zo te zien dacht nagenoeg elke loper er zo over. Het kost dus even tijd. Pech gehad!

Daarna weer hardlopen en ik pikte al snel de draad weer op. Wat is 10,5km trouwens lekker om te doen! De afgelopen jaren deed ik veel langere duurlopen. Vaak elke zondag een afstand boven de 20 of 25km. Ik keek ergens na het strand op mijn klokje en besefte dat ik nog maar een km of drie te doen had. Even een stukje over een kronkelend paadje door het bos. Het paadje kende ik niet en zal ik zeker eens met de gevorderden van de duinloopgroep opzoeken. Een klein stukje verharde weg, rechts af een bospad en dan zou ik toch..ja hoor, de atletiekbaan was er al weer. De 10,5km zat er bijna op.

Bij de finish stonden Lia en Wendy. Niet lang na mij kwam lachend Marten over de finish, nee hij liep niet langzamer dan ik. Hij had slechts enkele minuten meer nodig om de 15 km weg te werken.

Leuk dit soort loopjes. Ik heb erg veel zin in 2014 met afstanden van 10 tot ongeveer 21,1km.

Kom maar op!

 

 

En het zit er al weer op. 10,5 km plezier!

En het zit er al weer op. 10,5 km plezier!


Strand en duinloop, Castricum

Strand en duinloop, Castricum


Het was even zweten, maar dat is het altijd wel.

Het was even zweten, maar dat is het altijd wel.

Advertenties

Read Full Post »

Afbeelding

Het rondje pak ik vaker. Het is meteen goed voor een fiks aantal kilometers. Nadenken over hoe te lopen is niet nodig. Het kan nagenoeg gedachtenloos. Nu ik thuis zit en dit opschrijf besef ik me dat ik het ook misschien wel gedachtenloos heb gelopen.

Over hoe het was zou ik een blog van voorgaande keren kunnen kopieren en hier onder plakken. Ware het niet dat het lopen wel erg soepel ging. Er kleefde deze keer geen opdracht aan. De coach liet me zonder missie gaan. Lopen op gevoel. En dat deed ik dus.

De berichten over de temperatuur waren positief, maar er klonken wel woorden als fris en koel. Ik keek even op mijn telefoon en zag dat het inderdaad maar drie graden was. Lange tight en lange mouwen dan maar. Daar had ik binnen 2 kilometer wel spijt van. Het was al snel warm. De eerste kilometers gebruikte ik om even los te komen. Daarna schakelde ik over op een tempo rond de 5’25”. Dat tempo zou ik vast proberen te houden. Eigenlijk hoefde ik weinig op de klok te kijken. Dit voelde lekker en volhouden leek geen probleem. Het zou ook nergens moeilijk gaan worden. Onderweg naar Assendelft liep ik nog even Dave tegen het lijf. Hij al op de terugweg, ik nog lang niet.

Het is zondag. Een rustdag. Afgezien van de kerkelijke inhoud ervan, was de rust merkbaar. Geen wind en geen regen maakt het stil in de polder. In de verte zag ik dat de windmolens niet bewogen. Het water in de vaart van Nauerna was rimpelloos. Alleen de waterkippen en enkele eenden zorgden voor wat beweging. De zon deed zijn best en het zweet guste van mijn hoofd.

Helaas was ik al weer snel door dat koddige Nauerna heen. In de haven was het ook stil. In de natuur worden de kleuren weer feller. Het gras is groener, het riet wit/geel. In het gras zat een gitzwarte kat roerloos voorzich uit te kijken. Het was er muisstil. Nee toch niet…pats!

Gaandweg kon ik beredeneren dat ik wat kilometers te kort zou komen. 27km was eigenlijk de bedoeling. Zou ik een omweg maken? Nee, ik besloot dat ik liever even wat ging versnellen. Even zien of dat er na 19km nog in zou zitten.

Het zat er in.

Met een big smile liep ik mijn eigen straat weer in. De buurtjes Harm en Kim liepen nog even op mij in.

Ook lachend.

Read Full Post »

Retourtje Zaandam

Na schoorl las ik een tweet van een mij onbekende loper:

“Meine Gute, wat is het een eind..”

Vandaag stond er 36km op mijn agenda. Over een eind lopen gesproken. Zag ik er tegenop? Nee dat niet, wel hield de route mij bezig. Hoe kom ik aan 36km? Eric opperde de mogelijkheid  me ergens te laten afzetten. Leuk! Ik begon op internet te tekenen en..Egmond is slechts 16km. Bergen? Dat zette ook geen zoden aan de dijk. Op een gegeven moment belandde ik zo ongeveer in Warmenhuizen. 36km is 36km, hoe je die ook loopt maar op deze manier begon het behoorlijk intimiderend te worden.

Ik bedacht dat het mij prettiger zou overkomen als ik mijn vertrouwde route naar Nauerna zou pakken. Dat is dan goed voor 30km. En als ik nou eens zou doorlopen? Dan zou ik al snel in Zaandam terechtkomen. Het idee! Op de fiets vind ik dat al ver..

Daar bij Zaandam weet ik de weg niet. Dat is een probleem. Om nou te veel te lopen en met 40km in de sokken thuis te komen lokte mij niet. Voorzichtig vroeg ik Zaandijker Marcel naar zijn plannen. Hij had veel plannen maar niet op loopgebied. Dat viel dus tegen. Maar Yvonne vond het geen enkel probleem om in Nauerna op mij te wachten en mij fietsend door Zaandam te loodsen.

Vanmorgen om zeven uur stond ik al naast mijn bed voor een goed ontbijt. Half negen moest het gebeuren.

Het voelde meteen goed. Het was prachtig weer. De zon zag ik opkomen en al rennend voelde ik me steenrijk. Hele lichte mist boven de weilanden. Bijna geen wind. Relatief weinig verkeer in die mooie polder. Wat een genot om zo te kunnen lopen. En, inderdaad stond Yvonne in Nauerna klaar. Wat een kanjer! Samen gingen we zo wat dieper de zaanstreek in. De polder lag nu achter ons en we liep door leuke straatjes en mooie stille weggetjes met in de verte de Zaans-Groene huisjes, een molen en de langzaamaan dichterbij komende watertoren van Assendelft.

Ik hield nauwlettend mijn Garmin in de gaten. Het ging goed. Als ik zo door zou lopen kwam ik niet veel kilometers te kort en zou ook niet overdreven te veel lopen. Ik had voor mezelf nog de optie open gehouden om na 18 km weer terug te gaan lopen. Dat liet ik uiteindelijk varen. het ging goed zo.

Ergens bij Zaandijk liet Yvonne me weer gaan. De watertoren had ik nu in het vizier. Van daar uit zou het nog ruim 10km zijn.

De laatste vier kilometer heb ik op karakter moeten lopen. Maar ik heb per saldo met voille teugen kunnen genieten van een heerlijk loopje!

Maar, meine Gute, wat is het een eind…

Afbeelding

Read Full Post »

Door de kou

Het is deze weken lopen door de kou. Dat is even wennen maar op zich vind ik het erg lekker lopen bij lagere temperaturen. Zondag in Arnhem kregen we het voor wat betreft te temperaturen,  goed voor de kiezen.

Dinsdag vreesde ik een lawine van afzeggingen. De trouwe Anja moest werken, Femke had haar pols gebroken (jawel uitgegleden), Joost was ziek  en verder? Er kwam toch nog een groepje ‘die hards’ opdagen. Koud of niet..Stephaan mailde mij al: “we gaan toch wel gewoon lopen hè?”

Dat deden we. En hoe! Waarschijnlijk vanwege het kille weer zette iedereen er flink de pas in. En met plezier. De wekelijkse interval werd bijna lachend weggewerkt. John liep te glunderen. Er moest en zou een foto worden gemaakt.

Afbeelding

En dan vandaag.

De kou was er iets af. Mijn loopopdracht staat op nummer 1 van mijn lijstje: strides. Heel vaak doe ik die niet. Maar als het op mijn schema staat kan ik mij daar al dagen op verheugen!

De vorige keer, zo in aanloop naar de marathon van Amsterdam, haakte ergens in de polder Jaap bij mij aan. Het liep fantastisch. Hij informeerde naar mijn plannen en deed lekker mee met mijn programma. Badend in het zweet liepen we in ons korte broekje en shirtje te genieten!

Vanmiddag kwam ik het tunneltje uit om de polder in te rennen en warempel..daar stond Jaap weer. Hij sprong op van plezier. Hé Martin. Wat gaan we doen? Hij zou later de hele training meelopen.  Een cadeau’tje!  Liep ik aanvankelijk wat warm te worden en wilde de snelheid er niet in raken, eenmaal Jaap naast me liep het als een tierelier.  Bij de 100 meter aanzetten leek het wel of onze benen langer werden. We vlogen vooruit! Twee 50+ers dravend door de koude polder. Lachend en pratend.  Hij woont in de polder, en halverwege was hij eigenlijk al thuis. Hij besloot om de training mee af te maken. En liep dus zijn huis voorbij.

Zei ik 50+er? Jaap wordt dit jaar dus 60. Een nieuwe categorie. Nog steeds vlammend en nog steeds boordevol energie. Top!

Read Full Post »