Archive for the ‘parcours’ Category

Het begrip twitterrun behoeft niet zo heel veel uitleg. Maar mocht iemand niet weten waar deze actie nou toch vandaan komt; bij deze nog even een korte uitleg.

Via het medium twitter kan je in contact komen met diverse mensen die dezelfde liefhebberij of interesse hebben. Via de groepen @loopmaatjes of @looppassie ben ik zo in contact gekomen met hardlopers uit het hele land. In de loop van de zomer van 2011 ontstond het idee om ook eens samen te gaan lopen. Een afspraak met Marcel en Yvonne die redelijk dicht bij me wonen was een afspraak snel gemaakt. Een loop van twee uur op een bloedhete dag rolde daar uit. Een TR II kon niet uitblijven; deze prikten we op 29 januari. Vrij spontaan kwam daar nog een aflevering tussendoor waardoor de editie van vandaag het volgnummer III kreeg.

Een run met een ontspannen karakter. Geen wedstrijd maar een lange duurloop in een laag tempo, zodat we tijdens het rennen er aan toe komen om met elkaar van gedachten te wisselen. Voor deze editie had ik een aantal twitteraars benaderd. Enkele leden van mijn eigen loopgroep zouden zich er ook bij aansluiten om, met het oog op de run in Schoorl, even wat kilometers te kunnen maken.

Uiteraard zorgde ik er vanmorgen voor om ruim op tijd op de afgesproken parkeerplaats te zijn. Dat zou ik later wel merken ook. Het was steenkoud. Ok, slechts -2 en dat is heus wel te doen, maar niet in hardloop kleding en zonder beweging! Al vrij snel meldden zich Ron en Michel uit IJsselstein en meteen erna Marten uit Almere.

Toen de groep compleet was stelde ik voor meteen te gaan rennen. Mijn benen voelden stijf van de kou en alleen de nodige beweging kon me nu nog warm krijgen! Als gastheer en gids liep ik als vanzelfsprekend voorop. Meteen besefte ik dat ik niet zelf veel in de gelegenheid zou zijn om met de lopers in gesprek te komen. Achter me was het een enorm gekakel over : hardlopen, marathons, New York, Amsterdam, looptijden, twitter, @loopmaatjes etc.  Het voorop lopen en niet met iedereen kunnen praten werd op een vrij natuurlijke manier opgelost.  De lopers naast me wisselden voortdurend. Van loopmaatjes uit mijn eigen groep tot twittermaatjes. Erg leuk!

Het afgesproken tempo, wat ik dus ook diende aan te geven, was ça 10km per uur. Regelmatig keek ik op mijn klokkie om er voor zorg te dragen dat we niet te snel zouden lopen. Ook keek ik zo nu en dan achterom om te checken of de groep nog compleet was. Op een gegeven moment kwam Marek, waarschijnlijk de snelste van de club, even naast me lopen. We raakten lekker in gesprek en zag op een gegeven moment tot mijn schrik dat het tempo was opgelopen tot 12km p/u! Dimmen!!

Na een uurtje was het tijd voor een plas pauze, en dan ook meteen maar even de pauze voor de nodige gelletjes of het eventuele drinken. Én, tijd voor een groepsfoto! Vanaf dat moment zou het parcours wat zwaarder gaan worden. De heuveltjes had ik voor de tweede helft bewaard.

Groepsfoto Twitterrun III

Overigens had ik Gé gevraagd bij voorbaat achteraan te gaan lopen. Het is een zeer snelle loper maar ook hij is zeer goed bekend met ons duingebied. Mochten mensen af moeten haken dan zou hij ook de weg, of desnoods een snellere weg naar de parkeerplaats weten. Helaas waren er een drietal lopers die het na pakweg 12 kilometer iets te veel vonden worden. Twee van hen komen uit mijn loopgroep en wisten ook goed de weg naar het startpunt.

Wij gingen nog even door naar Wijk aan Zee. Een prachtig gedeelte ook weer. Elk seizoen is mooi. Ook deze winter. Het is dan wel kaal maar is genoeg te genieten. Het lopen hier is een genot! Dit was wel het meest pittige gedeelte met heuvels en wat mul zand.

Inmiddels had mijn vaste loopmaatje Bart de functie van gids overgenomen. Hij wist ook hoeveel tijd we nog hadden en zou de rest van de route verzinnen. Zo kon ik nog even in gesprek gaan met Ron en Marek. Deze twee en ook Michel zal ik in Schoorl ook weer ontmoeten om gezamenlijk aan een goede tijd op de 30 kilometer te gaan werken. Dán zullen we overigens niet aan praten toe gaan komen!

Het is deze keer een run geworden over ruim 22km in 2:09. Het tempo was dus goed gekozen en goed volgehouden!

Om nou mensen terug te sturen naar Almere, IJsselstein, of Leiden met een simpele handdruk is niet mijn stijl. Ik had de groep bij voorbaat uitgenodigd om bij mij thuis wat te komen eten en drinken. We hadden twee pannen maaltijdsoep, broodjes, koffie en uiteraard het altijd welkome water!

Thuis zat naast Lia ook Yvonne op ons te wachten. Yvonne wilde dat eerst niet maar in mijn ogen hoort ze bij deze groep. Even geblesseerd zijn betekent niet bij mij, dat iemand dan ook maar buiten spel moet staan. Geen denken aan. Aanschuiven en erbij zijn!

Ik vond het een heerlijke dag. We hebben lekker gelopen. Het weer was voortreffelijk. En, we zijn nog lang niet uitgepraat!

Er komt nog een volgende gelegenheid!

Twitterrun IV – De Afsluitdijkrun

Twitterrun V – een route bij IJsselstein of Hilversum

Twitterrun VI – een route bij Leiden

Advertenties

Read Full Post »

Sinds vorige week zaterdag staan er zo’n zestig hard gelopen kilometers op mijn tellertje. Dat soort weken staan me de komende maanden nog wel vaker te wachten. Donderdag waren Martijn en ik iets te lang door gegaan (maar het ging ook zo lekker) en dat merkte ik zaterdag wel een beetje met de duin training. Jan had een leuk snelheid spel bedacht op twee verschillende parcoursen. Het duin ken ik op mijn duimpje. Zet me ergens neer en ik vind vrij gemakkelijk de weg terug. Toch, het tweede parcours van Jan was voor mij een grote verrassing. De plek herkende ik van geen enkele kant. Waar we ook liepen. Het moet te maken hebben met het rigoureus kappen van de naaldbomen in het duingebied. Dat was op die plek ook gedaan. Op zich moet ik daar soms van knarsentanden. De pwn heeft er haar redenen voor, maar veel mooie plekken zien er wel erg troosteloos uit als er weer gekapt is. Op deze plek niet. Ik vond het een prachtige plek. Na de loop opdracht duurde het even voor ik de weg terug weer herkende.
Zondag deden Ineke en ik de wekelijkse lange rustige duurloop. Twee uur. We wisselen het af. De ene week pakken we de polder en draven we richting Assendelft, de andere week schieten we het duin in. Ik bedenk vooraf een route om in elk geval de opgegeven tijd vol te krijgen. Het werd een ronde, van huis uit naar het duin, langs de kruisberg richting Castricum, en via ‘het hutje van oom Kees’ weer terug buigend naar Beverwijk. Zouden we dan meteen door naar huis rennen, dan was de route te kort geweest. Dus, sloegen we af naar Wijk aan Zee. Een genot om twee uur zo te kunnen rennen.
Dinsdag voor de intervaltraining kwam er een sms van Edwin binnen. “Ik heb met jas aan en muts op hard gelopen” Hij is op vakantie in Noorwegen en kon het daar ook niet laten even te rennen. De interval kostte me wat moeite deze keer. Pas na drie sessies kreeg ik de slag te pakken en kon ik lekker aanzetten.
Woensdag liep ik even alleen. De bedoeling was 45 minuten te lopen in een rustig tempo.
De benen voelden als lood. Wat een klus! Thuisgekomen bleek ik sneller te hebben gelopen dan de bedoeling was. Ingehouden lopen is kunst!
Donderdag liep ik weer met Martijn. Een snelle starter en een diesel samen. Toch gaat het goed. Ik ga al iets eerder naar de afgesproken plek zodat ik wat warmgelopen ben voor Martijn de hoek om komt zeilen. Het had zijn effect, het uurtje liep ik wel aardig. Aanvankelijk wat ‘zware’ benen. Gaande weg was dat over.

Met al dat lopen zou je denken dat de kilo’s er afvliegen bij me. Niets is minder waar. De weegschaal komt soms akelig dicht in de buurt van de 90 kilo! Onbegrijpelijk. Via hrdlpn.nl ben ik in contact gekomen met een sportvoedingsdeskundige. Hem stuurde ik mijn sportagenda en een overzicht van wat ik gedurende vier dagen had gegeten. Robert gaat hier serieus op in, en heeft het goed bestudeerd. Inmiddels heb ik een rapport terug gekregen. Na het vluchtig door te hebben gekeken vielen me een paar dingen op: de balans tussen caloriënverbruik en caloriëninname is niet goed. Ik eet te weinig. Het lijf is in de ‘spaarstand’ gesprongen.
Daarbij moet ik wat in de verhoudingen binnen mijn eetpatroon veranderen.

Die arme Antoinette op mijn werk. Ze is al maanden aan het lijnen. Ik respecteer haar onafgebroken inzet om die kilo’s eraf te krijgen. Ze hoorde dat ik te weinig at en wat meer zou moeten eten. Het was even stil toen er bij haar een serie krachttermen uitrolden. Je zal toch maar méér mogen eten!
 “Waar woont die vent? Kom op met zijn nummer!”

Eerst maar eens Roberts bevindingen bestuderen en een gesprek met hem aangaan om te weten wat er precies moet gebeuren!

Read Full Post »