Archive for the ‘Nauerna’ Category

Geen Rotterdamse marathon voor mij. Overigens zit ik daar ook niet echt om te springen. Niet de afstand op dit moment; het is met iets te lang lopen. En, ik ben daar al geweest. Mocht ik weer een marathon prikken dan wel ergens waar ik nog niet ben geweest. Alhoewel..

Maar met een marathon daar in Zuid Holland en een loopje elders van clubgenoot Jan van Hout werd de spoeling voor mij wel wat dun in het vinden van een maatje om vanmorgen, op mijn verjaardag, even een leuke afstand te pakken.

Dave loopt wat te madderen met een blessure. Maar, zoals mij wel vaker gebeurt, op een moment dat ik het ook echt heel erg op prijs stel, appte René me deze week. “Ik moet 30 lopen, wat ga jij doen?”

Ik had ongeveer 22km in het hoofd, dat zou na Apeldoorn weer een afstand record zijn. Mooi, René zou mij bij het tunneltje onder de A9 opwachten en een flink stuk met mij mee lopen. Daar was ik erg blij mee. Altijd gaaf om met René te lopen. De kilometers vliegen dan onder je voeten door. Gisteravond polste ik Dave nog even. Wie weet…

En verdraaid nog aan toe. Bij de Broekpolder herkende ik in de verte al zijn gele jas en zijn loophouding. Ook Dave zou een stukje meelopen. We liepen met zijn tweeën richting dat punt waar René zou moeten staan maar de gluiperd stond ergens verscholen tussen het groen. Wendy en Yvonne, de druktemakers, hadden hem ingelicht over mijn verjaardag. Daar stond hij dan met vlaggetjes, balonnen en van die feestfluiten. En zingen natuurlijk..

 

Verrassing...

Verrassing…


Daarna toch verder lopen. En wat zei ik? De kilometers vlogen inderdaad onder de voeten door. Het liep geweldig. Kletskoustempo. Zonder erg waren we in Assendelft, en ook zo weer in Nauerna. Daar keerden we terug met de neuzen naar Beverwijk. Daar merkten we ook ineens dat er iets meer wind stond dan we hadden bedacht. Mijn tempo liep langzaamaan terug maar de sfeer niet. We kletsten en renden nog achter elkaar door.
In Assendelft, na ruim 12km

In Assendelft, na ruim 12km


De laatste 3 km had ik het best zwaar. Maar ach, met een lach op het gezicht liep ik op een gegeven moment weer op de Aagtendijk.

Advertenties

Read Full Post »

Terug op de balk

Nog niet eerder meldde ik een voorval wat mij in Noorwegen even door het hoofd schoot.

Als jong meisje viel mijn moeder tijdens gymnastiek, zoals dat toen werd genoemd, van de evenwichtsbalk. De juf gebood haar om er meteen weer op te gaan. “Anders durf je nooit meer!”

In Diever was ik vanwege pijnlijke voeten en benen uitgestapt. In Noorwegen wilde ik absoluut niet uitstappen. Er was geen pijn. Het ontbrak mij daar aan kracht en macht. Uitstappen? Ik wilde het niet als verhaal mee naar huis brengen. En inderdaad, zie er dan maar weer eens aan te beginnen..

De volgende marathon was al lang geboekt. En vandaag stond de eerste langere duurloop op de agenda. Er was enige tweestrijd vanmorgen. 24km. Als dat maar goed gaat. En aan de andere kant, erg veel zin. Het is immers wel iets wat ik erg graag doe.

Vandaag was ik in het zeer aangename gezelschap van Femke en Dave. Ik was daar erg blij mee. Alleen is maar alleen. Voor de eerste langere loop koos ik voor gemak. Een recht toe recht aan route naar Nauerna en weer terug. Wel met de door de coach opgegeven strides erin. Dat laatste was nou weer iets waar Dave en Femke aanvankelijk wat bedenkingen over hadden. Dat kwam goed.

Meteen al bij het begin voelde ik dat het goed zou komen. Waaraan? Geen idee. Het ging gemakkelijk. De strides gingen vanzelf. Dave gaf later aan dat die strides wel erg fijn waren. Het doorbreekt een sleur, of voorkomt dat.

Uiteindelijk hebben we alle drie fijn gelopen. Strak gelopen.

Voldaan thuisgekomen.

Read Full Post »

Afbeelding

Het rondje pak ik vaker. Het is meteen goed voor een fiks aantal kilometers. Nadenken over hoe te lopen is niet nodig. Het kan nagenoeg gedachtenloos. Nu ik thuis zit en dit opschrijf besef ik me dat ik het ook misschien wel gedachtenloos heb gelopen.

Over hoe het was zou ik een blog van voorgaande keren kunnen kopieren en hier onder plakken. Ware het niet dat het lopen wel erg soepel ging. Er kleefde deze keer geen opdracht aan. De coach liet me zonder missie gaan. Lopen op gevoel. En dat deed ik dus.

De berichten over de temperatuur waren positief, maar er klonken wel woorden als fris en koel. Ik keek even op mijn telefoon en zag dat het inderdaad maar drie graden was. Lange tight en lange mouwen dan maar. Daar had ik binnen 2 kilometer wel spijt van. Het was al snel warm. De eerste kilometers gebruikte ik om even los te komen. Daarna schakelde ik over op een tempo rond de 5’25”. Dat tempo zou ik vast proberen te houden. Eigenlijk hoefde ik weinig op de klok te kijken. Dit voelde lekker en volhouden leek geen probleem. Het zou ook nergens moeilijk gaan worden. Onderweg naar Assendelft liep ik nog even Dave tegen het lijf. Hij al op de terugweg, ik nog lang niet.

Het is zondag. Een rustdag. Afgezien van de kerkelijke inhoud ervan, was de rust merkbaar. Geen wind en geen regen maakt het stil in de polder. In de verte zag ik dat de windmolens niet bewogen. Het water in de vaart van Nauerna was rimpelloos. Alleen de waterkippen en enkele eenden zorgden voor wat beweging. De zon deed zijn best en het zweet guste van mijn hoofd.

Helaas was ik al weer snel door dat koddige Nauerna heen. In de haven was het ook stil. In de natuur worden de kleuren weer feller. Het gras is groener, het riet wit/geel. In het gras zat een gitzwarte kat roerloos voorzich uit te kijken. Het was er muisstil. Nee toch niet…pats!

Gaandweg kon ik beredeneren dat ik wat kilometers te kort zou komen. 27km was eigenlijk de bedoeling. Zou ik een omweg maken? Nee, ik besloot dat ik liever even wat ging versnellen. Even zien of dat er na 19km nog in zou zitten.

Het zat er in.

Met een big smile liep ik mijn eigen straat weer in. De buurtjes Harm en Kim liepen nog even op mij in.

Ook lachend.

Read Full Post »

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

In afwachting van het examen begon Ingeborg bij de koffie over mijn lange duurlopen. Ze verbaasde zich erover hoe ik toch elke keer mensen bij elkaar weet te vegen om die lange enden mee te gaan lopen. Tja, soms moet ik daar flink achteraan, maar andere keren gaat dat vanzelf.

Vanmorgen werd ik vrij laat wakker. Nou ja, laat, het was ruim zeven uur geweest en als je aan een lange duurloop wil beginnen moet je toch ruim van te voren wat gegeten hebben. Standaard twee uur van te voren. Eruit dus en aan een stevig ontbijt. Er stond immers weer 35km op de agenda. Het zou hetzelfde rondje worden als twee weken geleden, langs Zaandam. Dat had als voordeel dat de afstand op zeker was, en, dat ik ook een maatje had wat bij Zaandijk zou aanhaken: Marcel. Daar had ik via twitter al wel voor gezorgd. Maar deze keer zou ook Anja aanpikken en niemand minder dan René Schoen die deze keer 50km weg te werken had. Ook hij had kennelijk behoefte aan wat meelopers.

Ik begon solo. En na ongeveer drie km zag ik in de verte een hardloper in een fel geel jasje op mij afkomen. Ik herkende hem aan de altijd aanwezige grijns op zijn gezicht. René had al geinformeerd naar mijn tempo, en die was 5’25” Daar kon hij zich prima in vinden. Ja ja, zo met deze vrolijk kwetterende kerel naast me werden dat toch maar weer tempo’s onder de 5’20” of zelfs 5’10”.

In Nauerna stonden Jan en Anja op ons te wachten. Jan had haar daar netjes heengebracht en Anja zou de hele verdere rit bij me blijven. Even maakte René zich uit de voeten om ergens water te scoren maar in mum van tijd liep hij ook weer gewoon bij ons. Ook Marcel liep ons tegemoet met zijn bekende lach, van oor tot oor. Het liep erg lekker zo met dit koppeltje.

René sloeg op een gegeven moment een andere weg in, en bij de Genieweg in Assendelft ging ook Marcel een andere kant op. Anja en ik bleven over. Op dat moment, zo bij 28km, had ik behoefte aan een pauze. Een pauze kan je ook actief nemen, gewoon door het tempo omlaag te brengen. Het tempo zou vanaf dat moment niet meer omhoog gaan. Geen probleem. Het lopen voelde goed. En op het 33km punt stond de klok nog net niet op drie uur. Dat lijkt mij geen schande dacht ik zo!

Tijdens het lopen had ik me voorgenomen om de laatste km wandelend af te leggen. Even geen hardloop beweging en even de hartslag weer richting de normale waarden. Dat beviel goed.

Een mooie loop weer, op een mooie dag! En met het trainersdiploma nu op zak, voelde ik mij 10kg lichter!

Read Full Post »

Retourtje Zaandam

Na schoorl las ik een tweet van een mij onbekende loper:

“Meine Gute, wat is het een eind..”

Vandaag stond er 36km op mijn agenda. Over een eind lopen gesproken. Zag ik er tegenop? Nee dat niet, wel hield de route mij bezig. Hoe kom ik aan 36km? Eric opperde de mogelijkheid  me ergens te laten afzetten. Leuk! Ik begon op internet te tekenen en..Egmond is slechts 16km. Bergen? Dat zette ook geen zoden aan de dijk. Op een gegeven moment belandde ik zo ongeveer in Warmenhuizen. 36km is 36km, hoe je die ook loopt maar op deze manier begon het behoorlijk intimiderend te worden.

Ik bedacht dat het mij prettiger zou overkomen als ik mijn vertrouwde route naar Nauerna zou pakken. Dat is dan goed voor 30km. En als ik nou eens zou doorlopen? Dan zou ik al snel in Zaandam terechtkomen. Het idee! Op de fiets vind ik dat al ver..

Daar bij Zaandam weet ik de weg niet. Dat is een probleem. Om nou te veel te lopen en met 40km in de sokken thuis te komen lokte mij niet. Voorzichtig vroeg ik Zaandijker Marcel naar zijn plannen. Hij had veel plannen maar niet op loopgebied. Dat viel dus tegen. Maar Yvonne vond het geen enkel probleem om in Nauerna op mij te wachten en mij fietsend door Zaandam te loodsen.

Vanmorgen om zeven uur stond ik al naast mijn bed voor een goed ontbijt. Half negen moest het gebeuren.

Het voelde meteen goed. Het was prachtig weer. De zon zag ik opkomen en al rennend voelde ik me steenrijk. Hele lichte mist boven de weilanden. Bijna geen wind. Relatief weinig verkeer in die mooie polder. Wat een genot om zo te kunnen lopen. En, inderdaad stond Yvonne in Nauerna klaar. Wat een kanjer! Samen gingen we zo wat dieper de zaanstreek in. De polder lag nu achter ons en we liep door leuke straatjes en mooie stille weggetjes met in de verte de Zaans-Groene huisjes, een molen en de langzaamaan dichterbij komende watertoren van Assendelft.

Ik hield nauwlettend mijn Garmin in de gaten. Het ging goed. Als ik zo door zou lopen kwam ik niet veel kilometers te kort en zou ook niet overdreven te veel lopen. Ik had voor mezelf nog de optie open gehouden om na 18 km weer terug te gaan lopen. Dat liet ik uiteindelijk varen. het ging goed zo.

Ergens bij Zaandijk liet Yvonne me weer gaan. De watertoren had ik nu in het vizier. Van daar uit zou het nog ruim 10km zijn.

De laatste vier kilometer heb ik op karakter moeten lopen. Maar ik heb per saldo met voille teugen kunnen genieten van een heerlijk loopje!

Maar, meine Gute, wat is het een eind…

Afbeelding

Read Full Post »

Een flink aantal jaren geleden, nog voor ik bij DGI werkte, was ik met mijn vader op bezoek bij collega’s in België. Het was in een plaatsje op steenworp afstand van de Belgisch-Franse grens. Pa en ik stonden toen beiden even naar het zuiden te kijken. Daarachter lag Frankrijk. Dat onbegrijpelijk grote land. Veel heb ik er gezien, veel nog lang niet.

Vandaag had ik een snipperdag. Mijn coach zit me achter de broek aan om toch te zorgen voor ‘omvang’. In de marathon schema’s die ik tot nu toe volgde kwam per voorbereiding 3 x drie uur lopen voor. Daarmee kwam ik nooit boven de 30km. Er gaan tegenwoordig geluiden op om toch in de aanloop naar de marathon eens de 35km aan te tikken. Zondag is mijn vader jarig. Niet dat ik daar nou de hele dag mee bezig ben; een hele lange loop vind ik op die dag niet echt passen.

Waarom dan niet op mijn snipperdag?

De mij nog niet zo bekende Lode en Eric lazen mijn tweets hierover en sprongen er op in:

“Leuk, stippel een mooie route uit, dan heb je al voorpret”

Daar hadden ze een punt. Ook als je op vakantie gaat, stippel je een route uit en bereid je je voor op de reis. Dat moest ik in dit geval ook zo zien. Daar komt bij dat ik die 35km solo moest lopen. Op een normale werkdag zijn er nu eenmaal niet zo makkelijk loopmaatjes te vinden. Trouwens, boven de 21km wordt de spoeling toch al wat dunner.

35km. De mij bekende route naar Egmond is goed voor 30km, de route naar Nauerna ook. In beide gevallen moet ik dus wat ‘Haarlemmer dijkjes’ verzinnen om er 5km bij te krijgen. Daarbij heb ik die routes al een aantal malen gelopen. Eric was ook van mening dat een langere route mooi, spannend en avontuurlijk moest zijn. Het begon een aardige opdracht te worden.

Op een gegeven moment schoot mij de Lycurgusrun te binnen. Dat is een geweldige route over 16km. Hoeveel km zou het zijn van mijn huis naar dat startpunt in Krommenie? Met afstandmeten.nl kwam ik erachter dat het om 8km ging. Met een beetje goede wil was hier een mooie route te verzinnen van 35km.

Solo lopen op zo’n grote afstand is niet mijn ding. Als het even kan trek ik iemand mee. Ik ben er toe in staat naar Leeuwarden of Rosmalen te rijden om er voor te zorgen dat ik bij een mede liefhebber kan aanpikken en zo meteen wat aangenaam gezelschap te hebben. Even speelde ik ook met de gedachte ‘Good old Gé’ te benaderen. Maar nee, ik moest niet piepen en gaan lopen. Uiteindelijk had ik toch behoorlijk veel zin in mijn loopje gekregen.

Klokslag negen uur ging ik de deur uit. Meteen liep ik erg lekker. Met de coach had ik afgesproken dit loopje in het beoogde marathon tempo te doen. Niet sneller. Het zou daarmee ook een training worden in tempo vastheid.

Het weer werkte mee en zorgde voor een soort vakantie gevoel. Op weg naar het bekende, en onbekende. De vrijheid tegemoet! Tot aan fort Veldhuis kende ik de route op mijn duimpje. Daar moest ik de provinciale weg oversteken en kwam ik in een gedeelte terecht waar ik zelfs met de auto of fiets nog nooit was geweest. De kilometers gingen voor mijn gevoel vrij vlot voorbij. Gewoon mooi lopen daar, tussen de weilanden door, langs wat boerderijen. Na dit korte intermezzo moest ik het spoor over. Dat ging zonder stoppen, de trein zag ik voorbijgaan en tegen de tijd dat ik bij het spoor was kon ik meteen doorlopen. Geen oponthoud!

Daarmee was ik ook al in Krommenie aangekomen. Ik liep achter de atletiekbaan van Lycurgus langs. Het daadwerkelijke startpunt liet ik voor wat het was.Daarmee omzeilde ik een wat minder fraai stukje lopen. Geen woonwijk met stoepjes en oversteekplaatsen. Nee, ik stak door en had meteen weer een stukje onbekend terrein. De Westdijk in Krommenie. Prachtig lopen! Na deze dijk kwam ik op het bekende terrein van de Lycurgusrun terecht. Een parcours wat ik in mijn top 5 zou moeten plaatsen. Verkeersluw, weilanden, stilte, natuur, een riviertje, het Uitgeestermeer en ga zo maar door. Ik liep werkelijk te genieten. Het lopen ging trouwens ook nog eens zoals ik gehoopt had. Het tempo kon ik goed vasthouden.

Met spijt in het hart was ik op een gegeven moment al door het natuurgebied heen. Krommeniedijk was inmiddels op mijn parcours gekomen. Een beschermd dorpsgezicht heb ik me laten vertellen (dat mogen ze sommige bewoners wel eens duidelijk maken!) Nog even een stukje tussen weilanden door en ik zag al de afslag over een bruggetje naar de atletiekbaan voor de finish. Normaal gesproken dan. Ik had nog even te gaan. De afslag liet ik links liggen en ik liep door richting de spoorwegovergang.

Terugkomend uit Frankrijk ben je gewend aan grote afstanden. België is maar klein daarbij vergeleken. Toch kan de rit door België akelig lang duren. Dat gevoel had ik nu ook een beetje. Het nieuwe intermezzo wat ik nu weer pakte op de terugweg was nog steeds mooi om te lopen, maar duurde langer dan op de heenweg.

Na dit stukje kwam ik weer op bekend terrein. Ik keek op mijn klokje. Wat ik zag viel me tegen: 25km. Nog tien?? Waar moest ik die vandaan halen? Ik had toch wel goed mijn route gepland op afstandmeten.nl? Het kwam goed. Naarmate de route vorderde kwamen de cijfers steeds dichter bij die 35km. En, nog steeds hield ik het tempo erop!

Het is 35km geworden, op de kop af, in 3:12. Ik heb dus een tikkeltje te snel gelopen. Maar wel erg lekker gelopen. Het geeft me een boost. En, erg veel zin in Rotterdam. Daarbij weet ik me daar in Rotterdam straks in het zeer welkome gezelschap van Niels en Ron. Ik ben er bijna klaar voor!

Read Full Post »

Lange duurloop

Dit weekend, en wellicht ook het volgende weekend, moet er een 30km uit. Drie uur lopen kan ook. Maar ik had een route van 30km uitgestippeld. Normaal gesproken ga ik op zaterdag naar de duinloopgroep. Maar zaterdagmiddag hebben we een familie reünie, zaterdagavond de verjaardagen van twee loopmaatjes die 50 zijn geworden. Op zondag dan een lange duurloop doen leek me niet zo’n aantrekkelijk vooruitzicht.
Frans moest ook een dergelijke afstand doen vanwege zijn marathon in Keulen. Om acht uur stond hij voor de deur. Meteen al op de Aagtendijk liep hij me af te remmen. Die 30km zouden we in drie uur moeten doen. Een langzame duurloop. Aan het begin van de polder deden we nog even wat rek en strek oefeningen en daarna zouden wel lekker verder gaan. Een tempo van 10km per uur is voor mij niet te doen, zo bleek al snel. Ik schiet constant door naar minstens 11km. Op zich loop ik dan ook gewoon erg lekker.
Die route beschouw ik als een onbetaalbaar kado. Lopen in de ochtendnevel. Een heerlijke temperatuur.
Door de weilanden.
Frans was niet echt in zijn element. Eenmaal in Assendelft aangekomen spoorde hij me aan om maar even alleen door te gaan. Hij moest wandelen en bijkomen. Ik liep een stukje alleen verder, keerde weer om en hij kon weer aanpikken. Bijna op de tien kilometer gaf hij de pijp aan Maarten. Hij zag het niet meer zitten.
Hij gaf mij zijn forerunner en wenste me veel succes. Hij sloeg linksaf richting Beverwijk en ik Rechtsaf richting de watertoren. Voor mij toen nog 20km te gaan.

20km, in mijn eentje. Nou ja, ik suste me met de gedachten dat de route mooi was en mooi zou blijven. Eenmaal in Nauerna zou ik op de helft zijn en beloofde ik mezelf mijn sis-gel. Op die forerunner kon ik mooi mijn snelheid bij houden. Die wist ik vrij makkelijk op 11km per uur te houden. Een tempo waar ik me erg prettig bij voel. Te snel voor een langzame duurloop. Ik weet het. Maar me lekker voelen bij dergelijke afstanden lijkt me niet onbelangrijk.
Voor mijn gevoel was ik in mum van tijd in Nauerna. Ik wilde stoppen om een foto te maken van de enige echte plee die ik hier in de omtrek weet te vinden. Maar ik stond het me niet toe. Pas op de 15km zou ik stoppen. Geen smoesjes; doorlopen. Nauerna met zijn haventje is maar een heel klein gehuchtje. Voor je het doorhebt sta je er al weer buiten.
De nevel was er inmiddels niet meer. De zon was er voor in de plaats gekomen. Het werd dus ook warmer.
Net even buiten Nauerna was ik op het 15km punt aangekomen. Tijd voor mijn gel en een paar slokken water.

Dus, nog 15km te gaan. Na dit punt zou ik al weer snel in Assendelft zijn. Of het komt doordat de route me vanaf dat moment zeer bekend is weet ik niet, maar ik bleef de snelheid met gemak erin houden. Ook na de 20km en de 25km, er kwam geen dip. Als ik zo zou doorgaan zou ik in een, voor mij, recordtijd die 30km lopen. Zou ik de route langer maken?  Nou nee, maar niet overmoedig worden. Ik hield vast aan mijn route. Volgende week dan maar een paar km erbij!
Ik kwam thuis, na 30km in 2 uur en 36 minuten.
Mijn pr, in Spaarnwoude gelopen, is 2uur 47.
Het liep heerlijk! Dit geeft zelfvertrouwen!

Read Full Post »

Older Posts »