Archive for the ‘Marquetteloop’ Category

Wanneer kan iemand zich een marathonloper noemen? Wanneer je er één hebt gelopen? Of wanneer je er bijna het hele jaar mee bezig bent?

Na Stockholm had ik mezelf rust opgelegd. Geen gekke dingen met snelheden of afstanden. Wél ben ik nogal spontaan vorige week naar Friesland gereden om samen met Niels wat loopmaatjes aan te moedigen die zich door de regen ploeterden tijdens de Slachtemarathon. Het prikkelde. Ik had er graag tussen gelopen. Voor mij zou dat toch niet goed zijn, zo snel na een marathon in Zweden die best wel veel van me heeft gevergd.

Al enkele jaren loop ik mee met de Marquetteloop in mijn eigen dorp. Dit jaar sloeg ik die dus over. Voor mij geen 21 of 14km. Helemaal niets doen is nou ook weer zo wat. De schoenen trok ik af en toe wel aan, maar de rondjes waren kort en het tempo lag vooral gemakkelijk. Vorige week, tijdens de Marquetteloop liep ik met Bart op een middentempo ça 16km door de polder. Dat was dan weer eens een afstand die ergens op ging lijken. Donderdag deed ik 10km op tempo. Ik probeerde in de buurt van mijn pr te komen. Het was even hard werken maar het ging me redelijk goed af.

De loop van vandaag zou ik het begin kunnen noemen van mijn training voor de eerstvolgende marathon. Amsterdam! En ik heb er behoorlijk veel zin in. Dus weer een marathon. Deze afstand is voorlopig even de baas over mijn loop agenda. Amsterdam heb ik geboekt. Zodra het kan, zal ik me gaan inschrijven voor de marathon in Tromsø. Het zou nog best eens kunnen dat ik tussen die twee in nog een andere marathon prik..

Vandaag stond er 22,5km op het programma. Loopmaatjes Edwin en Onno van de #020groep hadden zich gemeld om mee te lopen. Zij wilden ook een afstand maken, in een rustig tempo. Dat kan je dan maar beter met zijn drieën doen. Het werd een loopje door de rustige duinen en door een onophoudelijke regenbui. Geen van ons maakte daar een punt van. We liepen kletsend en kledderend door miezerige buien en ieder voor zich genoot van het lopen. Beide heren gaan overigens ook mee naar die midsommernatts marathon in het verre noorden van Noorwegen.

Volgende week hebben we een tweede sessie van de #020groep. Allen trainend voor de marathon van Amsterdam. Ieder met een eigen doel. Van debuteren tot het lopen binnen een bepaalde tijd.We zullen hetzelfde parcours als vandaag gaan lopen, zij het dan niet langzaam maar met tempo blokken. Even lekker stevig doorlopen.

Ben ik een marathon loper? Ik geloof het wel.

Advertenties

Read Full Post »

Het lijkt op een gegeven moment steeds moeilijker worden je tijd te verbeteren. Sinds juli 2010, trainend voor mijn eerste marathon, ben ik wat meer gaan trainen maar heb ik ook wat meer structuur in mijn trainingen aangebracht. Door minder mooie familieomstandigheden kon ik niet uit die marathon halen wat ik me er van had voorgesteld. Toch is het trainen op die manier me heel goed bevallen. Begin dit jaar begonnen de tijden daarmee in de pas te lopen.
In mei liep ik in Schagen te jubelen na de finish. Na een paar jaar met ups en downs eindelijk eens een mooie verbetering in mijn eindtijd, en, niet onbelangrijk, ook genoten van het lopen.
Er was op dat moment nog een maand te gaan tot de Marquetteloop. Zou het me daar gaan lukken weer eens een pr te lopen?
Zondag 19-06 was het zover. Balend stond ik in het startvak. Niet één trouw loopmaatje om me aan op te trekken en vooral, een vervelende wind die we drie keer, twee kilometer lang tegen zouden hebben.
Het beste er van maken dan maar.
Tijdens het wachten stond ineens André naast me. Dat kwam even mooi uit! We zijn aan elkaar gewaagd in tempo. We besloten er dan ook samen voor te gaan.
Bij de eerste ronde van 7 kilometer probeerde ik goed mijn kunnen in te schatten, niet te snel. Niet te langzaam. Eenmaal op stuk parcours met die akelige wind tegen kreeg ik iets strijdbaars. Wat nou wind! Rennen! André was ik kwijt. Ik liep zo goed als alleen tegen die wind in.
Vlak na de eerste doorgang liep hij toch weer naast me en samen met twee onbekende lopers vormden we een treintje. Beurtelings liep er iemand voorop. Het tempo lag iets lager dan ik wilde, maar de beperkte luwte van de andere lopers leverde me wel wat herstel op. Bij de derde doorgang liep André nog steeds bij me. De anderen waren we kwijt. We hadden nog een ronde van 7 kilometer te gaan.
Ergens tegen de wind in kwam weer het verbetene bij me naar boven. Immers, een pr was nog mogelijk. André kon me helaas niet meer bijhouden. Ik vocht als een leeuw. Ik zou me niet op mijn kop laten zitten door die wind. Kom nou. Ik had niet voor niets zo getraind als de laatste maanden!
Met 1.45.59 kwam ik over de finish. Een pr! Toch nog!!

Read Full Post »