Archive for the ‘Luxemburg’ Category

Lopen in Luxemburg

Op vakantie doe je dingen waar je zin in hebt. In mijn geval is dat ook hardlopen.

Er schoten mij enkele vakanties te binnen met mijn ouders in Frankrijk. Als we een hotelkamer binnen gingen keek mijn moeder altijd eerst even hoe je er het snelst bij onheil weer uit kon komen.

Mijn eerste gedachte nu was: “wáár kan ik lopen?”

De camping lag bovenop een heuvel. Tijdens de rit er naartoe had ik geen leuke wegen gezien om op te rennen. Terwijl ik thuis op de kaart toch al wat aardige routes had gezien. Maar langs autowegen, waar het verkeer met een bloedgang overheen raast, ga ik echt niet lopen. Landweggetjes? Niet in de buurt. Ik zou pas op maandag een eerste rondje lopen dus ik had nog even de tijd om rond te kijken. Op weg naar de receptie zag ik toch in de hoek van de camping een paaltje met de letter B erop. Bij navraag bleek het om een wandelroute te gaan van 7,5km. Dat kwam goed uit. Daar kon ik dan ook wel overheen rennen! “Past u wel op, de aanwijzingen ontbreken zo nu en dan.  U loopt dan misschien wel een kilometer te ver!” Nou dat was dan geen probleem leek me zo!

Dus op maandagochtend rende ik op het eerste paaltje af. Een bos in en het leek erop dat ik een prachtige route voor me had liggen. Na 500 meter echter was ik al uit het bos. Het mooie bospad ging over in een landweg waar normaal alleen een tractor komt. Tussen velden door met vee, mais of anderszins. Ik moest dondersgoed uitkijken waar ik de voeten neerzette. Het vergde behoorlijk veel concentratie. Bij het verlaten van het bos had ik overigens ook meteen het laatste paaltje met de B gezien. Na de landweg kwam ik op een stukje geasfalteerde weg terecht.20130826_100753 (1) Gelegenheid om even normaal te rennen. Het liep licht omhoog.

Maar bovenaan dook de weg naar beneden, verhard werd onverhard. Het was weer opletten geblazen. Om mij heen kijken was er niet bij. Stenen, kuilen en graspollen. Ik liep enigszins geremd. Op mijn plaat gaan is nog tot daar aan toe. De enkels verzwikken of erger stond niet op mijn verlanglijstje. En nog steeds geen enkele aanwijzing voor wat betreft de route. Uiteindelijk, nog steeds dalend, kwam ik weer in een bos terecht. Prachtig! Het was er doodstil.

Bij een driesprong wist ik even niet wat te doen. Eerst maar naar links. Het liep na 50 meter al uit op een stuk land waar lopen al niet mogelijk was, laat staan rennen.20130826_095338

De weg in het midden dook nog dieper het dal in. Zou ik dat kiezen, en het was fout, dan had ik er een hele zware klus aan om weer boven te komen. Ik ging dus maar weer terug naar de driesprong.20130826_094343 En pakte de weg rechts. Dat ging over in een bos. Met geen enkel pad. Ik besloot weer terug te gaan. Eenmaal thuis zou ik dan toch wel 8km in de benen hebben. Met flink wat klim meters. Immers, terug was het louter stijgen.

Voor mijn woensdagloopje had ik bedacht om maar op het stukje geasfalteerde weg een training te bedenken. Op weg daarheen zag ik midden tussen de velden een voetbalveld liggen.

Een verlaten voetbalveld

Een verlaten voetbalveld

Aha! Het was mij eerder niet opgevallen. Ik wijzigde meteen mijn plan en schoot het veld op. Poetste meteen 15 x 100 meter in mijn Garmin en deed zo een training op dat mooie vlakke veld. Het liep heerlijk. Erachteraan  pakte ik nog even 5 x 250 meter. Zeer voldaan ging ik weer terug naar de camping.

Het zat me niet lekker dat ik niet even een mooie route had kunnen lopen. Onze camping lag wat dat betreft niet ideaal. Ik kon natuurlijk de auto pakken en elders gaan lopen, maar dat wilde ik niet. Het was tenslotte geen hardloopvakantie. Het was wat mij betreft bij de deur beginnen of niet. Ik besloot het er toch op te wagen en vanaf ons dorp naar het volgende te gaan lopen. Ruim 5km, en weer terug. Vanaf de camping liep het nog iets omhoog, maar vanaf het dorp alleen maar naar beneden. Dat liep erg lekker. Natuurlijk. En ik genoot met volle teugen van de omgeving.2013-08-30 08.36.31 En het verkeer? Het gaf mij alle ruimte. Ik voelde mij als hardloper met respect behandeld. Ruim van te voren ging het verkeer opzij.  Na ruim 4km dalen was ik bij het volgende dorp. Wat ik ook zou doen, het zou uiteindelijk eindigen in lang achter elkaar omhoog lopen. Ik keerde om en weet nu wat het is om lang achter elkaar omhoog te lopen. Ik spreek hierbij meteen even mijn respect uit naar Els en Niels die 14km, respectievelijk 3 x 14km, bij de Alpes d’huzes omhoog hebben gelopen. En hoe!

 

 

 

Advertenties

Read Full Post »