Archive for the ‘Interval’ Category

Controle

Op zondag heb ik een vrij trouw loopmaatje. En dat is best fijn. Die langere afstanden loop ik maar wat graag met Dave. Al dan niet kletsend. In een rustig tempo of met wat versnellingen, hij is altijd ergens voor te porren. Maar, om familietechnische redenen kon hij vandaag niet. Jammer. Maar zoiets komt nu eenmaal voor.

Ik tweette dat ik alleen op pad moest. Binnen een minuut hoorde ik een berichtje binnen komen. Onno:
“Samen lopen? Zwarte route”
“Ja!”

Want zeg daar nou maar eens nee tegen.
Vanmorgen zocht ik mijn spullen bij elkaar. Water voor onderweg, de juiste schoenen, een droog shirt en een handdoek etc. En dan..op naar Castricum.
Het eerste, bijna, wat Onno opviel was dat ik mijn horloge niet om had. Oh nee…die lag thuis. Dat werd dus lopen op gevoel. Nou ja, het is 17 km, en het zijn geen gemakkelijke kilometers. Gewoon lopen maar en zien hoe het gaat. Meteen bij het weglopen al betrapte ik mij er op naar mijn pols te kijken. Tja, daar viel nu niets te zien. Ben ik dan zo’n controle freak? Ja, best wel. Tijdens trainingen probeer ik toch een tempo aan te geven en vol te houden. Ik houd de intervallen in de gaten.
Vandaag dus niet. Daarbij zouden we ook gewoon recreatief lopen. Geen programma. Voor afwisseling was al gezorgd. Door de natuur.

Panorama bij Egmond

Panorama bij Egmond


Heuvels, mul zand, gras. Ik kan mezelf wel typeren als een asfaltloper. Op verharde ondergrond, zeg maar een fatsoenlijk geasfalteerde weg, daar loop ik op mijn best. Dit was hard werken voor mij. Achteraf, thuis wat berichtjes uitwisselend met hardloper Alexander, kwam de volgende vraag naar boven: “Was het alleen hard werken of kon je ook genieten?”
Nou en of, genieten kon ik zeker!
Heuvels en mul zand tijdens de zwarte route

Heuvels en mul zand tijdens de zwarte route

Onno is ook een perfect loopmaatje. Pratend of zwijgen, snel of langzaam. Alles kan. Heerlijk lopen is dat.
En het leuke is…27 julie lopen we er weer. Onno en ik, en Remco, en wie weet wie er meer aanpikken.

Vroeger, als kind, kwam ik konijnen en fazanten tegen in het duin. Nu dit...

Vroeger, als kind, kwam ik konijnen en fazanten tegen in het duin. Nu dit…


Onno kwam wel erg dichtbij..

Onno kwam wel erg dichtbij..

Advertenties

Read Full Post »

Trainingsmaatjes

Er zijn trainingen die ik wel alleen doe, en ook graag alleen doe. Maar er zijn er zeker ook die ik toch echt liever in gezelschap afwerk.

De interval gaan dus altijd op de dinsdag, in gezelschap van een gezellige groep. Het werkt aanstekelijk. Men wil niet voor elkaar onder doen, maar zit iemand niet lekker in zijn ‘loopvel’, wat ook kan gebeuren, dan is een stapje terug ook geen enkel probleem. Mij pept het elke keer weer op.

Vandaag, dus niet op dinsdag maar op donderdag, had ik een pittige training opgekregen. Snel en kort. Ik liep er al de hele dag aan te denken. Zoiets kan maar weer achter de rug zijn. Wel goed om te doen. Je wordt er hard van, en sneller. Maar toch…20 x 30 seconden op hoge snelheid is zó vermoeiend. De hele dag door had ik zomaar moeie benen. Het regende pijpenstelen. Maar nee geen smoesjes, bedacht ik me. Die training moet en zal ik doen. Punt uit.

Er kwam een whatsapp binnen van Dave. Hij wilde even mee trainen. “Hoe laat ga je lopen?” Uhhh…rond vier uur. Maar, ik had de groep een andere training opgegeven. Een training die waarschijnlijk veel aantrekkelijker is. Ik bereidde Dave maar even voor en vertelde hem dat ik zijn aanwezigheid zeer op prijs zou stellen, maar dat het geen tempoloop zou worden.

Nietsvermoedend stond die arme jongen op mij te wachten rond de klok van vier uur. Ik legde hem de training uit en we gingen nog een stukje warm lopen. En zwaar was het. 30″ flink tempo, en 30″ pauze. Die pauze’s gaan ultrakort lijken, de interval ellenlang. Maar met een gazelle als Dave naast je loopt het als een speer. Hij tikte dit makkelijke weg en sleurde mij daarin mee.

Trainen met maatjes is wat mij betreft altijd goed voor een “Yes!” na afloop!

 

Trainingsmaatje Dave

Trainingsmaatje Dave

Read Full Post »

Tijd en snelheid

Het was tijd voor een nieuw klokje.

Toen ik begon met hardlopen had ik er geen. Het was ook totaal niet belangrijk. Het was een kwestie van de deur achter je dicht trekken en beginnen aan een rondje. Of ik reed elke woensdag naar het duingebied om er met Aad ongeveer een uurtje vol te maken. Hoeveel kilometer liepen we dan? Geen idee. We gokten op 12km, naief als we waren. Van mijn moeder kreeg ik op een gegeven moment een heus sport horloge. Er zat een stopwatch op. Daarmee konden we in elk geval precies noteren hoelang we onderweg waren geweest. Maar daarmee was nog niet echt duidelijk welke afstand er was gelopen, hoe snel en laat staan dat er doelmatig een training gedaan kon worden met een duidelijke afgebakende snelheid.

Ach, het was ook niet echt een thema voor Aad en mij. We zochten mooie rondjes uit in het duin en genoten van de omgeving. Een minuut eerder of later terug..so what? Toch begon ik op internet de routes na te trekken. Verhip, die route staat niet voor 12km maar voor slechts 10km. En, een ronde die me zo heel groot leek bleek slechts 16km. Maatje Bart deed op een gegeven moment afstand van zijn Garmin Forerunner 110. Voor een prikkie kon ik die overnemen en prompt ging ik anders trainen. Nu zag ik de snelheid tijdens het lopen en exact hoeveel kilometer en in welke tijd ik dat op een avond wegwerkte.

Vorige week besloot ik een nieuwe te kopen. Een die iets sneller zou reageren op tempoverschillen èn het leek me ideaal om er een interval in te kunnen zetten. Een alarm zou dan waarschuwen wanneer een x aantal minuten (of een afstand) voorbij zou zijn. Mijn try out was afgelopen zondag met de #020groep. We hadden een pittige klus te doen met vijf blokken van 12 minuten in marathon tempo. De vorige keer deden zes blokken van 8 minuten. De lat lag dus iets hoger. Niet tè hoog. Het was immers niet de bedoeling dat we boven onze macht zouden lopen. Inderdaad gaf het horloge na elke 12 minuten een signaal, en ook weer na 6 minuten hersteltijd. Het geeft daarmee alle ruimte om of om je heen te kijken óf om je op het lopen te concentreren.

Overigens, de training was zwaar, aan het eind konden we de finish wel naar ons toe trekken. De sfeer was weer goed. We kennen elkaar inmiddels goed en dat is goed te merken aan de opmerkingen onderweg.

Een zware training, maar ik had er geen last van. De benen lieten wel iets merken de dagen erna, maar het mocht geen naam hebben. Op de interval avond moest ik behoorlijk hard werken om de groep bij te houden. De interval had ik verkeerd geprogrammeerd. Het klokje maakte geen fouten,  de programmeur dus wel. Onderweg moest ik dus niet naar de aanwijzingen kijken maar zelf even aftellen. Een les.

Vanmiddag zette ik er geen interval in. Het moest zonder kunnen. Lekker eerst 4 kilometer op duurlooptempo en dan 3 x 2km op marathon tempo. Dat het de eerste 3km niet vanzelf gaat weet ik inmiddels wel. Ik trek me er niets van aan en loop gewoon door. Toch voelde het zwaar. Of iemand mij  doormiddel van een elastiekje tegenhield. Toch probeerde ik bij de 4de kilometer een versnelling in te zetten. Dat had 5:10 moeten worden. Op mijn horloge kroop de snelheid naar de 5:40, elke kilometer zakte de cijfers met 5 seconden. Ergens op de Dorpsstraat in Assendelft liep ik op een snelheid van 5:20. Het voelde aan alsof ik met de laatste kilometer van de polderloop in de Kwakel bezig was. Ik liep me uit de naad! Vloeken doe ik niet maar het begon wel te roken uit mijn oren geloof ik. Wat een werk voor die 5:20 die bij mij toch normaal gesproken niet zwaar valt. Het begon inderdaad wat makkelijker te worden. Ik besloot het te proberen vol te houden tot de 11e of 12e kilometer. Dat werd uiteindelijk de 13e kilometer. De cijfers bleven keurig op de 5:20 staan. Daarna zakte het mondjesmaat terug maar kwam niet boven de 5:35.

Het kon gewoon niet kloppen. Er was iets mis met dat horloge. Snel downloade ik de gegevens om te kijken wat nu werkelijk mijn snelheid was geweest. Ja hoor, op zijn snelst (dus op de Dorpsstraat) liep ik 4:02! Vandaar dat het zo vreselijk zwaar aanvoelde. Ik hoop dat dit een eenmalige pesterij is van mijn Garmin!

Read Full Post »

Mooie trainingen

De training van dinsdag liep erg lekker. Op het programma had ik 5 x 5 minuten gezet. In overleg met Joost besloten we tussen die 5 minuten 3 minuten herstel te nemen. Het bleek een goede keuze. Na die drie  minuten bleken we allen voldoende hersteld om weer te gaan aanzetten. Bart en in vormden de kopgroep en kozen voor een tempo van 12km per uur. Femke bleef voortdurend in onze schaduw en naarmate de training vorderde kwam Joost ook dichter bij ons lopen. De laatste sessie liep hij met Bart en mij mee. Dat bevalt mij wel. Met Joost (oa) ga ik tenslotte de marathon van Stockholm doen!

Voor de woensdag had ik een extra loopje in de agenda gezet. Maar, ik voelde me de hele dag niet in mijn element. Koud, hongerig en niet mezelf. Een blik naar buiten ’s avonds was al voldoende om te beslissen dit extra loopje maar te schrappen.

Vandaag, donderdag staat me in principe een langere loop te wachten. Op de één of andere manier rust er geen zegen op mijn donderdagse trainingen. Vaak kan ik er geen tempo in krijgen. Vorige week was het ook weer een training om snel te vergeten. Met dat in mijn hoofd trok ik mij renkleding en schoenen aan en stapte naar buiten. Met Richard had ik al afgesproken eerst maar eens rustig te gaan lopen en er voor te zorgen dat ik desnoods de route zou kunnen inkorten. Een langzame loop. Dat moet toch in elk geval kunnen.

Meteen op de Aagtendijk al merkte ik dat het lekker ging. Binnen 1 kilometer had ik al een leuk tempo en eenmaal in de polder liep ik iets boven de 11km per uur, een tempo wat mij doorgaans goed ligt. Het regende en waaide, alle reden om een dag eerder binnen te blijven, nu interesseerde het me niet en ik hield de snelheid erop. Het voelde goed en ik besloot dat ik verder geen gekkigheid als versnellingen aan de hand moest halen maar moest proberen dit vol te houden tot ongeveer 14 á 15 kilometer.  Een route van die lengte had ik inmiddels al verzonnen.

Het is me gelukt op 15 kilometer was ik bijna thuis en ik zette mijn klokje stil.

15km in 1:17

 

Read Full Post »

Intervaltraining

Toen het hardlopen bij mij nog in de kinderschoenen stond, ergens in 2004, vond ik het een hele prestatie wanneer ik het rennen 5 hele minuten achter elkaar kon volhouden. Tijdens de start-to-run sessies werd dat iedere week wat langer. Direct na start-to-run stapte ik over naar de Duinloopgroep van AV DEM. Heerlijk een uurtje rennen in die prachtige duinen, elke zaterdagochtend weer. Al bij de eerste keren dat ik er mee trainde werd ik geconfronteerd met een bepaalde vorm van interval. Ik zag het nut er niet van in. Voor mij was het nog steeds een prestatie wanneer ik het hardlopen wat langer kon volhouden.
Inmiddels is me wel duidelijk geworden waarom een hardloper een intervaltraining moet doen. Het maakt je uiteindelijk sneller en sterker. En, het is ook gewoon een kick wanneer je bij een wedstrijd of trimloop weer even wat sneller over de eindstreep komt.
Zo nu en dan lees ik of hoor wel eens dat mensen een dergelijke training niet echt leuk vinden. Ook in een van onze groepen zie ik wel eens mensen niet zo heel erg blij kijken wanneer er weer aangezet moet worden. Toch ben ik het in de loop van de tijd wat leuker gaan vinden om te doen. Op een vaste avond in de week verzamelen zich een groep loopmaatjes zich bij mij voor de deur. Een paar dagen er voor heb ik dan rond geschreven wat we gaan doen. Niemand morrelt, sterker nog, ze komen er juist voor en iedereen zet zich lekker in. Of ik nu een loopspel bedenk, een eenvoudige piramide programmeer of de groep een aantal keren achter elkaar een vast aantal minuten laat lopen; iedereen gaat er voor. In de pauzes is er ruimte voor sterke verhalen, een lolletje of een nieuwtje, maar als er aangezet moet worden is iedereen stil en concentreert zich op het gekozen tempo en de loophouding.
Het lopen in een groep is in dit geval voor allen een stimulans of zelfs een must. Een interval is voor de meesten gedoemd te mislukken wanneer ze alleen gaan lopen. Dat geldt ook zeker voor mijzelf. Gelukkig hoef ik het ook nooit alleen te doen. De groep is nooit helemaal compleet, maar, zelden of nooit kleiner dan 3 á 4 personen.
Een uurtje of langer in een lekker rustig tempo lopen is ook heerlijk om te doen. Dat doen we op andere momenten in de week. Ieder zijn eigen moment. Soms alleen, soms samen.

Read Full Post »