Archive for the ‘horloge’ Category

Controle

Op zondag heb ik een vrij trouw loopmaatje. En dat is best fijn. Die langere afstanden loop ik maar wat graag met Dave. Al dan niet kletsend. In een rustig tempo of met wat versnellingen, hij is altijd ergens voor te porren. Maar, om familietechnische redenen kon hij vandaag niet. Jammer. Maar zoiets komt nu eenmaal voor.

Ik tweette dat ik alleen op pad moest. Binnen een minuut hoorde ik een berichtje binnen komen. Onno:
“Samen lopen? Zwarte route”
“Ja!”

Want zeg daar nou maar eens nee tegen.
Vanmorgen zocht ik mijn spullen bij elkaar. Water voor onderweg, de juiste schoenen, een droog shirt en een handdoek etc. En dan..op naar Castricum.
Het eerste, bijna, wat Onno opviel was dat ik mijn horloge niet om had. Oh nee…die lag thuis. Dat werd dus lopen op gevoel. Nou ja, het is 17 km, en het zijn geen gemakkelijke kilometers. Gewoon lopen maar en zien hoe het gaat. Meteen bij het weglopen al betrapte ik mij er op naar mijn pols te kijken. Tja, daar viel nu niets te zien. Ben ik dan zo’n controle freak? Ja, best wel. Tijdens trainingen probeer ik toch een tempo aan te geven en vol te houden. Ik houd de intervallen in de gaten.
Vandaag dus niet. Daarbij zouden we ook gewoon recreatief lopen. Geen programma. Voor afwisseling was al gezorgd. Door de natuur.

Panorama bij Egmond

Panorama bij Egmond


Heuvels, mul zand, gras. Ik kan mezelf wel typeren als een asfaltloper. Op verharde ondergrond, zeg maar een fatsoenlijk geasfalteerde weg, daar loop ik op mijn best. Dit was hard werken voor mij. Achteraf, thuis wat berichtjes uitwisselend met hardloper Alexander, kwam de volgende vraag naar boven: “Was het alleen hard werken of kon je ook genieten?”
Nou en of, genieten kon ik zeker!
Heuvels en mul zand tijdens de zwarte route

Heuvels en mul zand tijdens de zwarte route

Onno is ook een perfect loopmaatje. Pratend of zwijgen, snel of langzaam. Alles kan. Heerlijk lopen is dat.
En het leuke is…27 julie lopen we er weer. Onno en ik, en Remco, en wie weet wie er meer aanpikken.

Vroeger, als kind, kwam ik konijnen en fazanten tegen in het duin. Nu dit...

Vroeger, als kind, kwam ik konijnen en fazanten tegen in het duin. Nu dit…


Onno kwam wel erg dichtbij..

Onno kwam wel erg dichtbij..

Advertenties

Read Full Post »

Tijd en snelheid

Het was tijd voor een nieuw klokje.

Toen ik begon met hardlopen had ik er geen. Het was ook totaal niet belangrijk. Het was een kwestie van de deur achter je dicht trekken en beginnen aan een rondje. Of ik reed elke woensdag naar het duingebied om er met Aad ongeveer een uurtje vol te maken. Hoeveel kilometer liepen we dan? Geen idee. We gokten op 12km, naief als we waren. Van mijn moeder kreeg ik op een gegeven moment een heus sport horloge. Er zat een stopwatch op. Daarmee konden we in elk geval precies noteren hoelang we onderweg waren geweest. Maar daarmee was nog niet echt duidelijk welke afstand er was gelopen, hoe snel en laat staan dat er doelmatig een training gedaan kon worden met een duidelijke afgebakende snelheid.

Ach, het was ook niet echt een thema voor Aad en mij. We zochten mooie rondjes uit in het duin en genoten van de omgeving. Een minuut eerder of later terug..so what? Toch begon ik op internet de routes na te trekken. Verhip, die route staat niet voor 12km maar voor slechts 10km. En, een ronde die me zo heel groot leek bleek slechts 16km. Maatje Bart deed op een gegeven moment afstand van zijn Garmin Forerunner 110. Voor een prikkie kon ik die overnemen en prompt ging ik anders trainen. Nu zag ik de snelheid tijdens het lopen en exact hoeveel kilometer en in welke tijd ik dat op een avond wegwerkte.

Vorige week besloot ik een nieuwe te kopen. Een die iets sneller zou reageren op tempoverschillen èn het leek me ideaal om er een interval in te kunnen zetten. Een alarm zou dan waarschuwen wanneer een x aantal minuten (of een afstand) voorbij zou zijn. Mijn try out was afgelopen zondag met de #020groep. We hadden een pittige klus te doen met vijf blokken van 12 minuten in marathon tempo. De vorige keer deden zes blokken van 8 minuten. De lat lag dus iets hoger. Niet tè hoog. Het was immers niet de bedoeling dat we boven onze macht zouden lopen. Inderdaad gaf het horloge na elke 12 minuten een signaal, en ook weer na 6 minuten hersteltijd. Het geeft daarmee alle ruimte om of om je heen te kijken óf om je op het lopen te concentreren.

Overigens, de training was zwaar, aan het eind konden we de finish wel naar ons toe trekken. De sfeer was weer goed. We kennen elkaar inmiddels goed en dat is goed te merken aan de opmerkingen onderweg.

Een zware training, maar ik had er geen last van. De benen lieten wel iets merken de dagen erna, maar het mocht geen naam hebben. Op de interval avond moest ik behoorlijk hard werken om de groep bij te houden. De interval had ik verkeerd geprogrammeerd. Het klokje maakte geen fouten,  de programmeur dus wel. Onderweg moest ik dus niet naar de aanwijzingen kijken maar zelf even aftellen. Een les.

Vanmiddag zette ik er geen interval in. Het moest zonder kunnen. Lekker eerst 4 kilometer op duurlooptempo en dan 3 x 2km op marathon tempo. Dat het de eerste 3km niet vanzelf gaat weet ik inmiddels wel. Ik trek me er niets van aan en loop gewoon door. Toch voelde het zwaar. Of iemand mij  doormiddel van een elastiekje tegenhield. Toch probeerde ik bij de 4de kilometer een versnelling in te zetten. Dat had 5:10 moeten worden. Op mijn horloge kroop de snelheid naar de 5:40, elke kilometer zakte de cijfers met 5 seconden. Ergens op de Dorpsstraat in Assendelft liep ik op een snelheid van 5:20. Het voelde aan alsof ik met de laatste kilometer van de polderloop in de Kwakel bezig was. Ik liep me uit de naad! Vloeken doe ik niet maar het begon wel te roken uit mijn oren geloof ik. Wat een werk voor die 5:20 die bij mij toch normaal gesproken niet zwaar valt. Het begon inderdaad wat makkelijker te worden. Ik besloot het te proberen vol te houden tot de 11e of 12e kilometer. Dat werd uiteindelijk de 13e kilometer. De cijfers bleven keurig op de 5:20 staan. Daarna zakte het mondjesmaat terug maar kwam niet boven de 5:35.

Het kon gewoon niet kloppen. Er was iets mis met dat horloge. Snel downloade ik de gegevens om te kijken wat nu werkelijk mijn snelheid was geweest. Ja hoor, op zijn snelst (dus op de Dorpsstraat) liep ik 4:02! Vandaar dat het zo vreselijk zwaar aanvoelde. Ik hoop dat dit een eenmalige pesterij is van mijn Garmin!

Read Full Post »

Duoloop

Ergens in december (of was het november?) kwam ter sprake dat Lia een dag met haar collega’s op stap zou gaan. Dochter Laurien haakte er op in en zou dan een 6 tal studiegenoten op bezoek krijgen. Voor mij een teken op pad te gaan. En wat kan ik dan beter organiseren dan ergens te gaan lopen. Richard, waar ik graag mee twitter en die me van goede adviezen voorziet stond vrij hoog op mij lijstje om eens een ‘duoloop’ mee te doen. Hij woont niet in mijn buurt maar het lopen in een totaal andere streek dan de mijne heeft zo zijn charme, leek mij.

De afspraak met Richard was snel gemaakt. Ook Richard had er zin in samen een paar mooie kilometers te maken. “Hoeveel kilometer wil je lopen?” Ik schatte in dat het tempo iets hoger zou gaan liggen dan wanneer ik zelf een duurloop ga doen en gaf aan dat iets tussen de 20 en 25 een mooie afstand zou zijn.

Ik had ’s avonds al mijn spullen klaar gelegd zodat ik er ’s morgens weinig omkijken naar zou hebben. Dat was maar goed ook; na half acht besefte ik ineens dat ik er nodig uit moest. Voor de zekerheid laadde ik nog even mijn Garmin op en deed de hartslag band bij de andere spullen in de tas. Om half negen stapte ik in de auto en ging op weg naar Rosmalen. Het was lekker rustig op de weg en ik was op voor tien uur bij Richard en Rina. Ik zat bij hen op de bank en midden in een gesprek keek ik even naar het horloge van Richard. O nee!! De mijne lag thuis nog aan de stekker!

Na een kop koffie en een heerlijke krentenbol reden we naar de startplek, ergens in Nijmegen.

Richard en ik hebben deels de route gelopen van de zeven heuvelenloop. Aanvankelijk met wat regen maar al snel werd het droog en hadden we alleen nog wat wind. Op de route behoorlijk wat pittige heuvels. We deden nog even een stukje Duitsland aan en op de terugweg naar Nijmegen had Richard nog een stevig stukje vals plat van twee kilometer voor me uitgezocht. Eigenlijk was dat het enige moment waarbij ik even moest doorbijten en volhouden. Daarna vielen twee andere flinke heuvels me wel mee, waarna het weer een stukje dalen was naar ons beginpunt.  Al die tijd had ik totaal geen controle over de snelheid, de afgelegde kilometers en de hartslag. Ik was overgeleverd aan Richard maar, was daarmee in goede handen. Net als mijn loopmaatje Bart floot hij me zo nu en dan even terug wanneer ik te snel ging. Zo nu en dan gaf hij door hoe de stand van zaken was.

Het werden 22 mooie, zeg maar gewoon hele mooie kilometers in precies twee uurtjes. Een genot, ondanks de enorme wind daar in Duitsland.

Lopen met een groep is leuk, maar een duoloop heeft zeker ook zijn charme. De keren dat Richard en ik even niet met elkaar in gesprek waren zijn op één hand te tellen!

Read Full Post »

Lopen zonder horloge

Vanavond stond Frans op de stoep. Vorig jaar was hij mijn coach toen ik trainde voor Amsterdam. Normaal traint hij op de atletiekbaan. Maar hij was aan de late kant. Wij starten met onze dinsdagavond groep een uurtje later. Dus, pikt Frans in dat soort gevallen wel eens bij ons aan.
Toen het eerste gedeelte van de groep zich bij mij had verzameld liepen we zoals gebruikelijk naar het volgende ophaal punt. Ik keek naar mijn pols en..,  horloge vergeten. Gelukkig had Bert-jan het programma in zijn draagbare computer klaargezet. En, met Frans in de groep besloot ik om wijselijk mijn mond te houden deze avond. Het programma was een uurtje lopen met daarin 6 x 4 minuten in 10km tempo, afgewisseld met 2 minuten pauze. Iedereen zoekt dan bij die 4 minuten een eigen tempo. Frans begon me als vanzelf te coachen. We pakten die 4 minuten voortdurend in 13,5km per uur. “Houd je in Martin” of “Hou vast”.
Best lekker zonder klok. Alle concentratie gaat naar het lopen zelf. Niet naar die tijd.
Water was ik niet vergeten. En dat was maar goed ook. Het was bloedheet!

Read Full Post »