Archive for the ‘Duoloop’ Category

Drie keer lopen in een weekend.

Te beginnen op vrijdagmiddag, na het werk. Solo door de polder van Beverwijk en Assendelft. Slechts 8km maar ik was blij dat ik thuis was. Het ene been wilde niet voor de andere komen. Alles wat ik me had voorgenomen om te doen verdween in de vergeethoek. Het rondje afmaken dan maar, douchen en er niet meer aan denken.

Zaterdag had ik voor het eerst weer, sinds Stockholm, dienst bij de DEM duinloopgroep. Ik had er zin in. Met twee trainingen in het hoofd reed ik naar de startplaats. Zou ik een langgerekte groep hebben in tempoverschillen dan zou ik een route richting Castricum pakken, lag het wat meer bij elkaar dan…zou ik naar strand gaan. Op de parkeerplaats zag ik al wat ogen groter worden na het horen van mijn plan. Martin naar strand is nu niet iets voor de hand liggends. Daarbij waren er wat dames die net waren overgestapt, of wilden overstappen van basisgroep naar de middengroep.

“Helemaal naar strand?”

“Hoeveel km is dat?”

“Kan ik dan wel?”

Ik ben er niet echt gek op. Voor wat betreft het lopen op zich blijf ik dat ook zeggen. En toch zette ik door. Waarom? In de eerste plaats omdat ik weet dat er lopers zijn die het erg leuk vinden. Maar ook omdat ik de afwisseling goed vind. Afwisseling in ondergrond en omgeving. Ook voor mezelf. Veel hadden het zwaar. Enkelen moesten toch echt even tussendoor wandelen. Geen probleem. Aan de gezichten zag ik dat er toch dat men genoot.

En als ik goed keek zag ik zelfs wat trotse gezichten bij de parkeerplaats na afloop. Ze hadden maar liefst 13km gelopen.

Vrijdag solo. Zaterdag de groep. Vandaag, zondag, een duoloop met Marcel.  De man die ik zo ongeveer het langst op twitter ken, en waar ik  het eerst ooit mee afsprak samen te gaan lopen.

Deze week vroeg ik hem wat zijn plannen waren. Hij was een route van 17km van plan. Nu had ik eigenlijk meer in het hoofd maar echt heilig was de afstand niet. Daarbij waren deze 17 kilometers door de duinen op onverhard terrein. Met heuvels. 17 km is dan wel even genoeg. Vanmorgen om tien uur startten we. Het was nog droog. Bijna meteen kregen we het nodige klimwerk voor de kiezen. Maar meteen vanaf de parkeerplaats was het mooi. Mooi zou het blijven. Ergens moet het zijn gaan regenen maar eerlijk gezegd deerde het ons niet. We liepen lekker, deden dat zo nu en dan pratend, maar ook hele stukken zwijgend. Genietend van zowel het lopen als de omgeving. Door de regen werden enkele paden wat glibberig en we noemden ineens onze wederzijdse kennissen/loopmaatjes op ( Marek, Gerard en Ton ) die met nog zwaardere omstandigheden zo 52km weg werken.

Vrijdag smoorheet, solo en door de polder. Zaterdag met een erg leuke en enthousiaste groep door het duin en over strand, en ook aardig warm weer. Vandaag met loopmaatje Marcel over een bloedmooie route door de Castricumse duinen met louter onverharde ondergrond. Met uiteindelijk een miezerig buitje over ons heen. Voor geen van de omstandigheden zou ik thuisblijven. Geen denken aan. Genieten met hoofdletters!!

Advertenties

Read Full Post »

Duoloop

Ergens in december (of was het november?) kwam ter sprake dat Lia een dag met haar collega’s op stap zou gaan. Dochter Laurien haakte er op in en zou dan een 6 tal studiegenoten op bezoek krijgen. Voor mij een teken op pad te gaan. En wat kan ik dan beter organiseren dan ergens te gaan lopen. Richard, waar ik graag mee twitter en die me van goede adviezen voorziet stond vrij hoog op mij lijstje om eens een ‘duoloop’ mee te doen. Hij woont niet in mijn buurt maar het lopen in een totaal andere streek dan de mijne heeft zo zijn charme, leek mij.

De afspraak met Richard was snel gemaakt. Ook Richard had er zin in samen een paar mooie kilometers te maken. “Hoeveel kilometer wil je lopen?” Ik schatte in dat het tempo iets hoger zou gaan liggen dan wanneer ik zelf een duurloop ga doen en gaf aan dat iets tussen de 20 en 25 een mooie afstand zou zijn.

Ik had ’s avonds al mijn spullen klaar gelegd zodat ik er ’s morgens weinig omkijken naar zou hebben. Dat was maar goed ook; na half acht besefte ik ineens dat ik er nodig uit moest. Voor de zekerheid laadde ik nog even mijn Garmin op en deed de hartslag band bij de andere spullen in de tas. Om half negen stapte ik in de auto en ging op weg naar Rosmalen. Het was lekker rustig op de weg en ik was op voor tien uur bij Richard en Rina. Ik zat bij hen op de bank en midden in een gesprek keek ik even naar het horloge van Richard. O nee!! De mijne lag thuis nog aan de stekker!

Na een kop koffie en een heerlijke krentenbol reden we naar de startplek, ergens in Nijmegen.

Richard en ik hebben deels de route gelopen van de zeven heuvelenloop. Aanvankelijk met wat regen maar al snel werd het droog en hadden we alleen nog wat wind. Op de route behoorlijk wat pittige heuvels. We deden nog even een stukje Duitsland aan en op de terugweg naar Nijmegen had Richard nog een stevig stukje vals plat van twee kilometer voor me uitgezocht. Eigenlijk was dat het enige moment waarbij ik even moest doorbijten en volhouden. Daarna vielen twee andere flinke heuvels me wel mee, waarna het weer een stukje dalen was naar ons beginpunt.  Al die tijd had ik totaal geen controle over de snelheid, de afgelegde kilometers en de hartslag. Ik was overgeleverd aan Richard maar, was daarmee in goede handen. Net als mijn loopmaatje Bart floot hij me zo nu en dan even terug wanneer ik te snel ging. Zo nu en dan gaf hij door hoe de stand van zaken was.

Het werden 22 mooie, zeg maar gewoon hele mooie kilometers in precies twee uurtjes. Een genot, ondanks de enorme wind daar in Duitsland.

Lopen met een groep is leuk, maar een duoloop heeft zeker ook zijn charme. De keren dat Richard en ik even niet met elkaar in gesprek waren zijn op één hand te tellen!

Read Full Post »