Archive for the ‘Drenthe’ Category

…I have had marathons that I wish I could forget, but I really learn more from the bad ones than the good ones! …

Hierboven een citaat uit de mail die ik ontving van een canadese ultraloper. De man heeft al meer dan 20 marathons gelopen. Zijn beste marathon liep hij in 2:37.

Wat hij schrijft is waar. De dagen na Diever heb ik ook flink na lopen denken over waar het mis zou kunnen zijn gegaan. Moet dat? Kan je niet gewoon zoiets vergeten?

Nee het moet niet. Maar nee, gewoon zoiets vergeten gaat niet. Ik neb nu eenmaal niet het type loper dat lukraak marathons kan lopen. Twee, hooguit drie per jaar is mijn tax. Met dat aantal houd ik het plezier erin. En met meer marathons gaat me er eenvoudig weg te veel tijd in zitten. De marathon krijg ik niet cadeau. Daar moet voor getraind worden. En er moet voor omvang worden gezorgd. Dus, lange duurlopen maken.

De voorbereid was deze keer beter dan ooit. En toch strand ik dan ergens na 34 km. Ik heb mijn blog zelf ook nog eens nagelezen en in principe heb ik het goed neergezet. Toch zijn er mensen die het niet goed lezen en van mening zijn dat ik afhaakte door vermoeidheid. Nee dus. Ik was niet moe. Integendeel, ik barstte van de energie. Buiten adem was ik ook niet. Voor mijn gevoel zat ik nog niet in zone drie, de zone waarin je het praten liever achterwege laat.

Twee raadgevingen had ik beslist in mijn zak gestoken. Die van Onno “Vergeet niet te genieten!” En die van Ton “Focus je op het lopen”

Zo ging ik weg. Heel bewust met oog voor de omgeving, het genieten, en het lopen. De lat lag niet hoog. Een pr hoefde niet zo nodig. Lekker lopen wel. Dat lukt ook zeker. Tot en met die 34 of 35 km. Het zijn echt de benen en voeten geweest die me deden beslissen te stoppen. Het voelde niet goed. De boel stuklopen wilde ik niet.

Het klinkt nuchter, en dat was ik ook. Toch valt het enkele dagen later tegen. De klus is niet af. Ik had graag willen schrijven dat het mijn mooiste marathon was geweest. En eigenlijk moet ik dat ook gewoon schrijven. Het is dan geen loze kreet. Die marathon is prachtig. En ik ga terug. In 2014 doe ik hem weer. Maar dan, als het even kan in zijn geheel!

Het niet kunnen afmaken is een samenloop van omstandigheden geweest. Kleine zaken die ik de volgende keer anders aanpak.

Nu de focus op de marathon in Noorwegen in juni, en de Berenloop op Terschelling.

Voor die tijd pak ik nog ergens een halve marathon om even stoom af te blazen. Met plezier. En ook het trainen gaat vanaf vanavond weer beginnen. Ook weer met alle plezier!

Diever 6

Uitgestapt. Met rechts Albert en nog achter mij Eric.Diever 5

 

Advertenties

Read Full Post »

Alles klopte. Zo zag het er in elk geval uit.

Goede trainingen, gezorgd voor omvang en ook had ik goed aan de snelheid gewerkt. Zonder enige nervositeit reed ik naar Diever. Lekker lopen, de tijd kon me niets schelen. Een goed uitgangspunt dacht ik zo!

Het was vandaag perfect marathon weer. Windstil, fris, zo nu en dan een bleek zonnetje. En vooral, een prachtige omgeving. De omgeving van Diever zal ik niet snel vergeten. Heel mooi!

Bij aankomst bleek niet alleen Niels aanwezig te zijn, ook Ron was op komen draven. Hij zou gelijk met mij starten en de 28km lopen. Een mooie verrassing! Binnen korte tijd zagen we ook Eric met zijn vrouw en zoon. Eric zou de hele marathon met mij meelopen. Daar was ik erg blij mee. Ik kan een marathon ook wel solo aan maar deze marathon met een bijzonder klein deelnemersveld is best zwaar, in je eentje. Een zware marathon is het zeker. Glooiend, vals plat, heuvels en zowel onverharde als verharde ondergrond. Ik genoot met volle teugen. Ton had mij de opdracht gegeven mij op het lopen te focussen. Onno stuurde een app met de boodschap niet vergeten te genieten. Het liep ook goed, de 10km deden we in een redelijke tijd, de 21km in 1u47. Mooi op schema. Rondom de 21km haakte ook Albert aan. Albert uit Emmen had ik nog niet eerder ontmoet maar hem leek het leuk om mij gedurende de laatste helft te vergezellen.

De 30km liep ik in 2u37, niet verkeerd. Helaas kwam Eric ten val op de 29km. Uiteraard stopten we even. Doorlopen is voor mij bij zoiets not done. Het leek wel weer te gaan en we gingen weer verder. Maar het tempo begon bij mij te zakken. Behoorlijk. Op de een of andere manier was het niet meer op te krikken. De 34km pakte ik nog in iets meer dan 3 uur. Niet verkeerd maar op dat moment was het over. Ik moest wandelen. Of ik wilde of niet. Het was geen zaak van hongerklop, ik was niet buiten adem. Maar de benen wilden niet meer. De hamstrings stonden strak en de voeten deden zeer. Wandelen dan maar. Ik stuurde Eric door vanwege de valpartij. Hij moest in beweging blijven. Albert zou bij mij blijven. Daar was ik erg blij mee. Als ik solo daar had moeten wandelen dan zou het wel erg zwaar zijn geworden. Veel te zwaar. Nu had ik aanspraak.

Ik gaf mezelf nog hoop op een herstart. Even probeerde ik dat maar nee hoor. Alsof ik aan teugels werd vastgehouden. Geen rennen meer mogelijk. Het was over en uit. Ik besloot Ron en Niels, die vaste zouden wachten op me, een sms of app te sturen. Ze reageerden meteen en pakten de auto om mij op te pikken. Vrienden van de bovenste plank!

Ik ben niet zuur of verbitterd. Absoluut niet. Daar is de mooie omgeving van Diever debet aan. En zeker ook de inzet van Eric die een keurige haas was, en Albert die me trouw bleef vergezellen.

Het had mijn 7e marathon moeten worden maar het werd de eerste met een DNF achter mijn naam.

Wel een mooie lange duurloop trouwens. Wat is het daar mooi!!!

IMAG0384

Dat is nog eens een verrassing. Ron die aanhaakt!

IMAG0385

Tussen Ron en Eric in het ‘startvak’

IMAG0390

Ziezo, de eerste km zit er op. Van de…

Diever 10km

10km achter de rug

Read Full Post »