Archive for the ‘DEM’ Category

10em Schagen

De loop heeft een nieuwe naam gekregen, maar heel eigenwijs noem ik het in mijn blog nog even de 10em van Schagen.
In 2006 liep ik er voor het eerst, en het was ook mijn debuut toen op deze afstand. Het is mijn eigen traditie geworden daar deze afstand te lopen.
Deze keer ging ik er op af met Henk, Wendy en Nico.
Schagen
Nico is lid van DEM en traint zowel op de woensdag op de baan als op zaterdag in de duinen. Zijn vrouw zou de Marikenloop doen, Nico nodigde ik uit met mij mee te gaan om in Schagen te lopen.
Vandaag was er dus de Marikenloop en de marathon van Leiden. Twee publiekstrekkers. En toch ga ik dan naar het stadje Schagen.
Slechts 160 starters op de 10em, dus geen mega evenement. Precies de reden voor mij om juist daar dan heen te gaan.
En ik had nog een doel; het lopen van een pr.
Natuurlijk, er stond veel wind. En die heb je daar, hoe je het ook went of keert, altijd gewoon midden in het gezicht. Het is niet anders. Starten en lopen….
Binnen de stad is het even dringen en de eerste 2km kwam ik daardoor niet echt op tempo. Dat is misschien voor mij wel goed ook. Maar eenmaal buiten de stad is er alle ruimte. En wind. Meteen bij het verlaten van de ‘bewoonde wereld’ werden we getrakteerd op windje tegen. Verbeten probeerde ik de tijd te blijven lopen die ik zou moeten lopen. Aansluiting bij een groepje had ik niet, die gingen óf te snel of te langzaam. Op de dijk achterin het parcours viel het even goed tegen om het tempo erop te houden. Ik hield maar voor ogen dat aan het eind ervan we een weg op zouden draaien waarbij we meteen wind mee zouden krijgen. En zo ging het dan ook. Nu kon ik kiezen voor enige herstel, want tegen de wind in lopen kost wat energie, of tijd winnen door dan juist wat aan te zetten. Zonder te overdrijven koos ik voor het laatste. Even wat gas erop. Daarna volgde de tweede ronde, wederom tegen wind in.
In de verte zag ik een roodharige man en nog iets verder een vrouw met een blonde staart en een wit T-shirt. En ook zag ik op mijn klok dat ik het tempo even niet kon vasthouden. Als dat zo doorging dan …geen pr. Weer draaiden we de dijk op en ik werd wat nijdig. Eerst maar eens die man inhalen. Kennelijk had hij de vrouw in het vizier gehad want het verschil tussen hen was kleiner geworden. Na de man had ik ook snel de blonde vrouw ingehaald. Mijn tempo was ondanks de wind toch wat omhoog gekropen.
Ik jutte de vrouw op om bij me te blijven. Door haar aan te moedigen ging ik zelf nog wat harder.
“kom op kanjer, we gaan er tegenaan”
Ik hielp haar, maar uiteindelijk ook mezelf.
Wat nou wind?!
Opzouten nu, dit is mijn 10em. Ik kom hier voor een pr en die zal ik lopen ook. Beiden liepen we als een tierelier naar de geliefde afslag, naar de luwere laatste 3km.
De laatste 3km liepen vlot weg. Het tempo hield ik vast, verbeten.
De pr was in zicht, de finish was in zicht.

Zo dan! Ik wilde al langer eens onder die 1:15 en daar zit ik nu eindelijk onder!

Schagen 2013—-1:14:39!

Advertenties

Read Full Post »

De week voor de marathon voelt alsof er een reisje aan zit te komen. In de schema’s van Rob Veer mocht ik die laatste zondag een snelle 10km lopen. Dat hield ik er in toen ik mijn schema’s zelf ging maken. Later, met een coach die mij wat anders liet trainen kwam er op die laatste zondag een langere loop uit de bus.

Vanaf de eerste marathon was het altijd Bart die mij trouw vergezelde, hardlopend, ook een keer, vanwege een blessure, fietsend. Voor de marathon van Amsterdam, vorig jaar, liep Niels mee, op een redelijk warme zondag, liepen we samen een prachtige 21km door de duinen. Vandaag liep Bart in Zandvoort maar Anja gaf deze week aan dat ze graag mee wilde lopen. Vanmorgen op twitter liet Edwin een loopopdracht voor vandaag doorschemeren die wel erg veel op de mijne leek. Hij vroeg heel beleefd of hij mocht meelopen, maar in feite zat meneer al in de auto..

Gisteren al was het snerpend koud. Ik zocht met de middengroep van DEM de luwte van de bossen in de richting van Castricum. Een fartlek. Met een 15tal lopers deden we lukraak wat uiteenlopend loopwerk. Het werd 13km in totaal. Oei, eigenlijk had ik 10km in gedachten gehad. Diezelfde dag nog moest ik ook in Lisse lopen. Niet overdreven veel, maar het zou er wel bij komen. Edwin deed namelijk examen Looptrainer 3. Hij had mij gevraagd mee te lopen in zijn groep, en de taak van assisterend trainer op me te nemen. Op zo’n vraag kan en wil ik geen nee zeggen. Leuk voor mij ook om eens dat examen, vrij van zenuwen, vanaf een andere kant te beleven, en om zelfs mijn eigen examinator en cursusleider weer te zien. En..Edwin is geslaagd!

Vandaag dan een toch wel wat langere loop, qua tempo in drie delen gehakt. 6km rustig, 6km marathon tempo, en de resterende kilometers weer rustig. Het was koud. Heel Nederland lijkt het over niets anders te kunnen hebben. Het is dan ook wel opmerkelijk in deze tijd van het jaar. Koud, en een straf windje. Onderweg naar het duin hield ik de vlaggen zo hier en daar al in de gaten. Daarmee bepaalde ik meteen de te nemen looprichting.

Anja, Edwin en ik. Lekker kletsend en rennend door de duinen. Niet bij de kachel blijven maar eruit! Dat rennen en kletsen was in het rustige tempo geen enkel punt. Ik was erg blij met de gekozen looprichting: eerst door het bosrijke gebied naar Castricum, redelijk luw. Na 6km ging het tempo omhoog. Kennelijk voor alle drie, een tempo in zone drie. Het gesprek was even voorbij. Wat was ik blij toen ik we op de zeeweg en op de vrij lange weg parallel aan het strand de wind in de rug voelden. Het was ook goed te zien aan het tempo wat iets hoger lag dan het voorgenomen marathon tempo.

Kou en wind. We hebben toch gelopen. Alleen zou ik ook zeer zeker zijn gegaan maar ik was toch wel erg blij met dit gezelschap vandaag!

Alledrie zeer tevreden!

Read Full Post »

Looptrainer

Een keer dreigde een training niet door te gaan. Een trainer ziek, de ander afwezig. Heel naief meldde ik me bij de chef d’equipe. Mocht zoiets gebeuren dan leek het mij niet nodig om lopers naar huis te sturen. Dan zou ik wel met een groep het duin in gaan.

Natuurlijk, de eerste vrijdagavond na mijn aanbod ging de telefoon. Ik kon meteen de dag erna een groep gaan vermaken. Tja, voor de groep staan is dan toch echt even iets anders dan meelopen. Gelukkig gaf mijn eigen groep, de gevorderden van de dem-duinloopgroep, mij alle ruimte en gelegenheid. Ook in de vele weken die zouden volgen. Want, het bleef niet bij een enkele keer. Al vrij snel stond ik zo ongeveer full time de training te verzorgen. In feite liep ik op zaterdag al nooit meer mee als loper.

Op de dinsdagavond liep ik aanvankelijk met Bart, Ineke en Bert-Jan zo, voor ons zelf wat interval werk te doen. Al vrij snel kwam Joost daarbij en het zou uiteindelijk een groep worden van pakweg 12 lopers. Ook daar werd ik degene die de programma’s samenstelde en de training op zich nam.

Diezelfde chef d’equipe, Jan, vond dat ik ook andere groepen eens voor mijn rekening moest gaan nemen. Niet alleen gevorderden, maar ook de middengroep. Dat was voor mij weer een stap om te overwinnen. Waarom? Ik kende er niemand, of nauwelijks. Bij de gevorderden was ik gewend aan de snelheden en omvang. Met de middengroep lopen zou enige aanpassing vergen, dacht ik. Het bleek een leuke enthousiaste groep en eigenlijk liep ik met hen net zo graag als met mijn eigen groepje.

Het mocht van mij wel zo doorgaan.

Dat bleek niet de bedoeling. Jan, maar ook het bestuur van DEM was, en is, van mening dat de vereniging opgeleide en gediplomeerde trainers moet hebben. Ik deel die mening maar dat betekende ook dat ik een opleiding moest gaan volgen. Geen probleem. Maar heel in de verte zag ik een donkere wolk hangen. Een examen. Een praktijkexamen. God-nog-aan-toe, daar moest ik echt niet aan denken!

Maar eerst de opleiding. Workshops volgen en veel leren. En, in de praktijk kwam er iemand over de schouder meekijken. Daar begon de ellende al. Priemde ogen van Jan in de loopgroep. Oren op steeltjes. Wat zegt Martin, waarom zegt hij dat en waarom doet hij dat? Gesprekken achteraf, de evaluatie. En een dringend verzoek van Jan om toch eens op de baan een training te gaan doen. No way! Ten eerste zou ik dan mijn eigen club op dinsdag moeten laten vallen en ten tweede, wat moet ik bij al die doorgewinterde hardlopers op de baan doen? Die stap wilde ik toch echt niet zetten. Maar, mijn andere praktijkbegeleider, Els, wist me heel slinks naar de baan te krijgen. Ze zat in nood, zou laat pas in Beverwijk zijn, en wilde haar groep zelf laten warmlopen en eventueel een loopscholing overslaan, desnoods zelf aan de training laten beginnen. Nou, dat vond ik niet nodig. Weer stapte ik naar voren. Ik zou de warming-up wel doen, eventueel de loopscholing en Els had daarmee wat meer ruimte om op tijd te komen. Al ruim voor de warming up kwam ze aanfietsen. “Ik ben op tijd, maar jíj doet de training.” En daar ging ik dan!

Er zouden meer trainingen met haar groep volgen. Als stage, maar ook voor haar invallend. En, met bijzonder veel plezier. Een leuke enthousiaste groep lopers!

Tja, en dan toch dat examen. De hele week al zag ik er als een berg tegenop. Ondanks de vele harten onder de riem. Men verwachtte dat ik dat gewoon even zou doen en ook gewoon dat diploma zou halen. Nee hoor. Zo gewoon was dit niet voor mij. Stijf van de zenuwen liep ik al vroeg dat terrein op. In staat om rechtsomkeer te maken. Dat kan natuurlijk niet. Yvonne en Dave had ik persoonlijk gevraagd in mijn groep mee te lopen. Maatje Jan kwam al heel voorbarig met een bos tulpen aanzetten. En er waren redelijk veel spontaan op het examen afgekomen mensen, van ook weer die woensdag groep. De spanning bij mij liep van binnen wel erg hoog op.

Viel het mee? Nee! Was het zwaar? Ja!

Het interview vooraf ging vlot. De vragen van de examinator had ik snel beantwoord. En kennelijk goed want hij stelde al vrij snel voor om naar buiten te gaan en de training van Els over te nemen. Daar, op de baan was ik echt niet mezelf. Priemde ogen van de examinator in mijn nek, ergens in mijn ooghoek nog meer kijkers. Brrrr. Normaal sta ik zoveel vrijer voor een groep. Door die woensdagavonden,met best wel grote groepen ben ik daar veel gemakkelijker in geworden. Maar nu…

Pas bij het kernprogramma vielen de zenuwen van mij af. Ik werd meer mezelf, ging meelopen, gaf aanzijzigingen en had nog wel even door willen gaan. Maar ik werd meegroepen voor het eindgesprek. Mensenlief wat duurde dat lang! Wat vond ik zelf van de training? Wat zou ik anders doen? Wat zou ik beter moeten doen? Het werd een gesprek waar geen einde aan leek te komen. Maar, opeens was daar toch die uitgestoken hand. Geslaagd!

Het kostte me enige moeite om met gespeelde terleurstelling het hok uit te komen. Els keek verschrikt maar toen gingen toch mijn armen de lucht in. Wat gaaf dat gejuich toen door de wachtenden!!

Geslaagd!

Bij deze wil ik mijn grote dank uitspreken naar Jan en Els als praktijkbegekleiders. Mede cursisten Olaf, Annelies en Ans die ieder op de eigen manier de afgelopen periode hulp boden. Maar, vooral ook naar de lopers die mij alle gelegenheid hebben gegeven om praktijkervaring op te doen. Zowel op de zaterdag in de duinen, de dinsdag op de weg als de woensdag op de baan. En ook op de examdag zelf mensen als Dave en Yvonne die meeliepen of Jan en Edwin die alleen maar even kwamen om mij een hart onder de riem te steken. Geweldig!

Groepsfoto Dem geslaagden

Achteraan Olaf, Els, Annelies, Martin en Jan.
Linksvoor Ans

Read Full Post »

Groet uit Schoorlrun 2013

Voor veel mensen is de halve marathon in Egmond een ware klassieker. Dit is de mijne; de Groet uit Schoorlrun. Een aantal jaren geleden liep ik er mijn eerste halve marathon, vorig jaar voor het eerst 30km.  En ook dit jaar had ik me voor die 30km ingeschreven.

Vannacht ben ik er een paar keer wakker van geworden. 30km. In oktober had ik voor het laatst zo’n grote afstand gelopen, en dat was niet in een wedstrijd. Na de marathon van Amsterdam had ik me vooral voorbereid op de halve marathon van Spijkenisse en liep dus kortere afstanden en werkte vooral aan snelheid. Op de een of andere manier liep ik vanaf Spijkenisse niet echt zoals ik zou moeten doen, dat wil zeggen, de snelheden kwamen er niet uit. Deze week gelukkig ging het weer als vanouds. Dat kwam goed uit!

Een 30km is in mijn ogen een totaal ander verhaal dan een halve marathon. Het vergt meer voorbereiding. Voor 21km kan ik met een normaal ontbijt en een paar glazen water zo de deur uit stappen. Dat kan ik niet voor die grotere afstand. Ik moet goed ontbijten, voeding en water meenemen voor onderweg en zorgen voor voeding na afloop. Meer organisatie. Maar, 30km krijg je ook niet zomaar cadeau.

Ik zou aanvankelijk met enkele loopmaatjes hieraan beginnen maar er zijn er nogal wat uit geraakt door blessures. Daarbij valt het ook niet mee om iemand met vergelijkbare snelheid te vinden. Gelukkig belde Cor mij gisteren al op. “Hoe gaan we elkaar vinden?” Dat was geen punt, wandelend met Marten, op weg naar de sporthal werd ik al op de schouder getikt. We hadden elkaar al gevonden!

Groet uit Schoorlrun 2013 I

Martin en cor

In de sporthal zochten we ergens midden in de hal wat bekenden op daarna was het toch echt tijd om naar de start te gaan.

Groet uit Schoorlrun 2013 IV

Thierry, Martin,Gé, Marten en Cor. Marek, Ton, Merit en Ronald

Zij aan zijn startte ik met Cor en we zouden de volle 30km bij elkaar blijven. We hebben veel aan elkaar gehad. Stilzwijgend. Elkaar in de gaten houdend. Na ongeveer 3km voelde ik een arm om mijn schouder. Het was niet die van Cor maar die van Michel. Zo werd het een groepje van drie man. Bijna tot het eind aan toe. Zo nu en dan in aanwezigheid van DEM lid Gé.

Door de sneeuw zag het er langs het parcours schitterend uit. Ik heb geen foto’s gemaakt maar dat had ik dan ook wel bij elke meter kunnen doen. Weergaloos mooi! Gelukkig was de weg schoon. Alhoewel…op enkele punten was het toch glad. Ik raakte daardoor ook elke keer uit mijn ritme. Languit op het parcours terecht komen leek mij nu eenmaal niet het uitgangspunt.

Heb ik genoten? Ja! Dat kan ik met volle overtuiging zeggen. Het lopen ging goed. We liepen stevig door maar het liep heerlijk. Even gooide ik nog een visje uit naar Cor. We gaven elkaar de schuld over dit tempo wat een stukje sneller was dan de afspraak. Verder liepen we zwijgend. Zelfs Michel hield de hele tijd zijn mond. Oh nee, ergens viel er wat sneeuw uit de bomen in onze nekken en toen klonk achter ons: “Niet zo stampen heren!”

Een mooi landschap maar ik moet eerlijk bekennen dat ik daar niet voortduren mee bezig was. Ik was vooral bezig met lopen. Het tempo, uiteraard, maar zeker ook mijn houding, de pas, de armbeweging en ik liep te genieten van hoe het ging. Ook dat kan plezier opleveren.

Na 20km sloeg de groep halvemarathon lopers links af en wij moesten nog een lusje maken. Dat is niet te gemakkelijkste. Maar ook die ging goed. Wat is nou 10km. Nou genoeg, als er al 20 zijn afgelegd. maar ik bedacht dat er veel mensen maar wat blij of trots zijn op het kunnen lopen van 10km. En zo is het ook. Lekker doorzetten!

Met een lach op mijn gezicht ging ik met nog steeds Cor naast mij de finish over. Volgens het eigen klokje in 2:34:54  Officieel is het, zag ik later, 2:35:45  Maar het neemt niets, helemaal niets weg van mijn voldane gevoel!

Groet uit Schoorlrun 2013 II Groet uit Schoorlrun 2013 III

Read Full Post »

Twitrun

De tel ben ik kwijtgeraakt inmiddels, maar van de twiruns, of funruns in de Heemskerkse duinen was dit de derde editie. Gaat het vervelen? No way! Het blijft leuk. De groep verandert iets. Marcel, Marten, Onno en Yvonne blijven zeer trouw komen. Maar deze keer waren er toch weer wat andere gezichten tussen de lopers.

Deze zomer liep ik met een aantal dames door de duinen. Het  was een training zoals ik die ook wel bij DEM doe. Ze vonden het voor herhaling vatbaar. Yvonne liet wel het woord ‘strand’ vallen. Dat moest volgens haar in het parcours worden meegenomen. Tja, dan moet ik wel buigen. Het is eigenlijk niet mijn ding. Ik stemde toe en vrijwel meteen vroeg Ton of hij dan ook mee mocht. Van het een kwam het ander en het aantal liefhebbers groeide. Dan geen training maar een twitrun. Met Wendy samen startte ik de organisatie.

twitterrun-heemskerk-01

Edwin, Rob, Onno, Marten, Edwin, Jan, Bianca, Dave, Paul, Tim,
Nesrine, Marcel, Yvonne, Wendy
Dave, Martin, Annelies, Jolande

Liefhebbers meldden zich, én, we haalden ook wat mensen over  toch eens mee te lopen. Zoals Bianca en Joke die nog niet zo heel erg lang lopen. Zij stemden toe en ik zag al snel dat we met twee groepen moesten gaan werken. Een wat rustiger lopende groep, en een groepje kilometervreters en snelheidsliefhebbers. Niemand minder dan Annelies van mijn eigen club stemde bijna meteen toe om te assisteren en met een ploegje een aparte route te gaan lopen.

Annelies gaf ik de vrijheid een eigen route te kiezen met als enige opdracht uiteindelijk op het strand van Heemskerk uit te komen.Ik zou met een groepje naar Wijk aan Zee rennen en daar vandaan via het Strand naar Heemskerk rennen. Een stukje mul zand en stevige wind van drie kilometer.

Zo ver was het nog niet. Eerst even gezamenlijk inlopen. Ik merkte al snel wat verschil in tempo. De mannen en vrouw vooraan moesten wat energie kwijt. Dat kon. Ik sloeg rechtsaf in een hoger tempo en liet Annelies linksaf gaan richting een grasveld welke ik haar van te voren had aangewezen. Ik zetten een leuk tempo in maar voelde meteen Nes en Tim op mijn hielen. Er waren er meer. Dit beloofde wat!  Op het grasveld was de andere groep in geen velden of wegen te bekennen. Geen enkel probleem. Annelies zou zich wel redden. Ik begon met wat dynamische oefeningen voor ik aan de daadwerkelijke route zou beginnen. Bijna aan het einde hiervan kwam de tweede groep aanzetten. Hierna scheidde toch echt onze wegen.

twitterrun-heemskerk-02

Onze route leende zich niet echt voor een hoog tempo: modderige paden, heuvels, plassen, rul zand, noem maar op. Maar er werd pittig doorgelopen. Eenmaal op het strand riep ik nog even iets als “ieder in eigen tempo..” En weg waren Nesrine, Tim, Edwin en nog een Edwin. Zo snel kan ik echt niet op dat strand wegkomen. Ieder zijn ding. Ik bleef achteraan lopen en dat gaf me de gelegenheid eindelijk eens met Rob of met Dave in gesprek te komen. Sommige mensen ken ik al enige tijd, of ik heb er zeer goed contact mee. Elkaar echt spreken is nog weer iets anders.

twitterrun-heemskerk-04

Na twee en een halve kilometer ontmoetten de groepen elkaar weer. Vanaf dat punt wilde ik zelf graag met de hele groep verder lopen. De run uitlopen met elkaar. Door zo nu en dan te ‘vegen’ of de snelle figuren een zijpad in te sturen lukte dat prima.

Na afloop zaten we even aan een lange tafel gezellig wat te eten en te drinken en na te praten. Leuk te zien dat het ook gewoon meteen met elkaar klikt en iedereen enthousiast met elkaar in gesprek raakt.

twitterrun-23-dec-koffie

nazitten bij de patatoloog

Ik moest in de lente maar weer eens zoiets plannen. Het blijft leuk!

Read Full Post »

Vorig jaar liep ik in Spijkenisse een hele marathon. Deze keer slechts de halve afstand. Maar onderweg bedacht ik me dat ik maar wat blij was dat ik niet 42km moest wegwerken!

De afstand zit tussen de oren. Maar ook in de benen, er moet voor getraind worden. Deze keer reed ik met Mieke en Edwin van mijn eigen club en Onno naar het evenement in Spijkenisse. Mannen hebben het nooit over kleding, hardlopende mannen zeker wel. Wij ook. Het was fris. Korte broek? Lange tight? Wij kozen allen voor de laatste optie, ook de andere Edwin die zich later bij ons voegde.

De Sparkmarathon is een groeiend evenement. Dat was te merken in de kleedkamers en de gebouwen om de start lokatie heen. Toch vond ik het in het startvak geen probleem. De ongeveer 300 marathon lopers, waaronder ook redelijk veel bekenden van me, startten 10 minuten eerder. Ik stond met Cor, Onno, Edwin v.d.P., Mieke, Edwin d. B. en Marc in het startvak. Marc ken ik al enige tijd, maar vandaag zagen we elkaar voor het eerst. Het was de bedoeling dat hij bij mij zou blijven lopen.

Spijkenisse. De route van de marathon vond ik verleden jaar verrassend mooi. Ok, enige industrie maar uiteindelijk vooral veel polder en natuur. Ik was benieuwd naar het parcours van de halve. Dat viel me niet tegen. Maar eerlijk gezegd was ik vooral met het lopen bezig. De coach had me wat tempi meegegeven. Het lukte me niet dit vast te houden. Uiteindelijk probeerde ik het ook niet meer. Onzin, het zat er eenvoudig niet in. Het was zaak me op het lopen zelf te concentreren. En dat ging verder  best goed. Helaas waren we Marc al snel kwijt, maar Cor , Edwin de B en ik bleven zeker tot ongeveer de 10km bij elkaar. Zwijgend. Het tempo wat we aanhielden leende zich er niet voor om ook nog eens leuke gesprekken te voeren. Lopen! Bij een drinkpost was Cor verdwenen en liepen Edwin en ik met zijn tweeën. We zouden deze halve marathon uiteindelijk ook zij aan zij uitlopen. Na veel polder kwamen we door een lieflijk plaatsje, Heenvliet, ik herkende het van verleden jaar. Een mooie welkome afwisseling op dit parcours!

800px-Heenvliet_012

Heenvliet

Het tempo wat ik liep lag niet eens zo gek veel hoger dan die van de hele marathon in Amsterdam. Toch vond ik dit voldoende. Ondanks goede trainingen. Ik wijt dit aan een korte maar vervelende buikgriep die mij vorige week trof. Het kostte mij enkele trainingen én, na een griep heeft het lijf tijd nodig om te herstellen. Het was te merken aan het tempo.

Overigens ben ik absoluut niet zuur over mijn uiteindelijke tijd. Integendeel. Over de finish komen in 1:39:57 zonder stuk te zijn, vind ik niet verkeerd. Bovendien liep ik 2 minuten van mijn pr af. Op het laatste stukje richting de finish zette ik wel even alles op alles om onder die 1:40 te komen. Het was immers op dat moment nog te halen. Door deze actie zijn Edwin en ik uiteindelijk niet tegelijk over de eindstreep gegaan. We hebben elkaar wel bedankt en gefeliciteerd, want we hadden heerlijk gelopen en dat is in mijn ogen toch echt wel heel belangrijk.

Spijkenisse 161212

21,1km

Martin 1:39:57

Edwin de Bruijn 1:40:26

Marc Klunder 1:41:08

Cor Ruigendijk 1:41:14

Onno IJperlaan 1:46:51

Edwin van de Plassche (DEM) 1:52:47

Mieke Heine (DEM) 2:04:45

42,195km

Mo Indrissi (DEM) 3:51:33

Gé Sinnige (DEM) 3:59:39

half-finish-116

Read Full Post »

Aan de vooravond

Morgen doe ik mijn zesde marathon. En voor wat betreft amsterdam is het mijn derde. Het went toch niet. Het is niet zo dat ik nerveus ben, of toch wel? Nee. Niet.

De afstand kan ik aan. Ik heb goed getraind. Op een andere manier dan bij de voorgaande edities. En toch..die tas staat al klaar en ik ben al weer twee keer naar boven geweest om nog iets te pakken. En o ja, mijn startnummer lag er niet bij. Heb ik wel genoeg gegeten? Een marathon krijg je nooit cadeau. Voor deze afstand moet je goed trainen, wat zaken opzij zetten en als beloning…

Een marathon is niet voor iedere hardloper weggelegd. Lopers in onze groepen, en ook op twitter zeg ik dat wel eens duidelijk. Het is niet iets om je blind op te staren. Het lopen van een 10km of een mooie 10em kan ook uitdagend zijn. Ik kijk daar zeker niet op neer.

Toch ben ik gegrepen door dit fenomeen.  Niels probeerde het onlangs te verwoorden. Hij stelde dat een halve marathon gewoon leuk is om te doen. Maar bij hem maakt geen enkele afstand zoveel los als die magische 42,195km  Een hardloper gaat diep, moet hard werken om het voor elkaar te krijgen. Er komen emoties los aan het eind. Het schudt je door elkaar.

Het gevoel, diep van binnen, vergelijk ik met even een paar dagen weg gaan. Een verschil, eigenlijk wel een leuk verschil, zijn de tweets die binnenkomen met succeswensen, whatsapp’s en sms’jes van vrienden en bekenden die nog even mij persoonlijk alle succes en plezier willen wensen. Heel erg leuk. Mijn nieuwe coach belde mij gisteren nog even op voor een persoonlijk gesprek. Hij is ook zeer benieuwd naar hoe ik het zal doen, gaf nog wat laatste tips en adviezen mee. Nu net ook van hem weer een sms. Nee, nerveus ben ik niet. De rust zelve. Maar er is wel iets toch..

Deze editie ga ik proberen beter gecontroleerd te lopen dan de voorgaande keren. Dat was ik in Stockholm al van plan met de adviezen toen van Richard en Marek maar de elementen gooiden toen behoorlijk roet in het eten. Die omstandigheden zullen er morgen niet zijn.

In aanloop tot deze marathon trainde ik met Ron, Michel, Edwin, Onno en Martijn van de #020groep en met mijn eigen cluppie op de dinsdag en zaterdag. Tijdens de duurlopen pikten René en Cor ook een keer aan. Niels moest afhaken maar ook hij loopt inmiddels weer, en met hem liep ik een leuke 21,1km door de duinen in een tijd die goed is voor de motivatie en zelfverzekerdheid.

Ik heb er zin in!!

 

Hier starten en finishen: kippenvel!

 

Read Full Post »

Older Posts »