Archive for the ‘de Kwakel’ Category

Polderloop De Kwakel

Vorig jaar liep ik eindelijk een 10km onder de 45 minuten.  En voor het eerst liep ik toen met een haas (Marcel Jaeger).  Het lopen gaat me goed af, ik ben fit en mijn uithoudingsvermogen is goed. Dé tijd om weer eens te proberen die 10km iets sneller weg te werken. Helaas, voor mij, was Marcel niet als haas beschikbaar. Marek die in Schoorl mijn haas was wilde me graag bijstaan, maar ook hij was niet beschikbaar. Dan zou ik het alleen moeten doen. En waarom ook niet?

Binnen mijn groep vroeg ik of Joost zin had mee te gaan. Dat had hij wel. Edwin ving het op en had er ook oren naar. Nieuwkomer in onze groep Dave ook en daarmee waren we met vier lopers. De polderloop in De Kwakel is een avondloop. Vorig jaar regende het bijna onafgebroken. Nu was het aan de warme kant. In de auto keek ik al even op de thermometer. 21°..Het was nog geen acht uur. Het zou vast wel minder worden.

Ik had aangegeven op tijd er te willen zijn. Inlopen is voor een afstand als deze voor mij onontbeerlijk. Bij een 10km moet er vanaf de start meteen wat gebeuren. Zeker wanneer je een tijd wil verbeteren. Je kan dan niets laten liggen. Met zijn vieren zochten we een rustig weggetje om er wat in te lopen, te huppelen en, zoals Dave zei, om de hartslag alvast wat mee te laten werken. Dat klopt wel. Zo vanuit het niets wegrennen en je top zoeken; dat is geen doen.

Het was best druk. Later in de uitslagenlijst zag ik dat er 615 deelnemers waren op de 10km. En dat op een zomeravond! Meteen met de start had ik de gang er in. Ik zag op mijn klokje dat ik een tempo van 4:30 te pakken had. Ik besloot dat zo lang mogelijk vol te houden, liever nog iets sneller. Dat betekent volhouden, volharden en niet afzakken. Het betekende ook dat ik met dat tempo al vrij snel uit de drukte was. Even wat inhalen en eenmaal het dorp uit hadden we de ruimte. Ergens op het parcours moesten we op dezelfde weg terug na een scherpe draai. We keken daardoor de mensen achter ons even aan. Al meteen zag ik Edwin en ook niet zo heel veel later knikte Dave naar me. Dat ging goed, de jongens zouden ook een leuke tijd gaan neerzetten vermoedde ik. Joost zag ik ook vrij snel maar contact maken lukte niet. Ondertussen begon ik het behoorlijk warm te krijgen. Zo warm dat ik niet echt sneller durfde te gaan. Voor mijn gevoel zou dat wel moeten kunnen maar. Iets in me waarschuwde dat niet te doen. Warmte en kou deren me over het algemeen niet, nu vond ik het benauwd. Het moest maar bij dit tempo blijven. Voor 10km zou ik dat wel redden. Het water bij de drink posten liet ik voor wat het was.

Bij de 8km zag ik dat ik toch wel iets moest gaan versnellen om in elk geval in de buurt van mijn pr te komen. Een pr lopen…dat zou op het randje worden. De laatste km duurde heel lang. Een leuk idyllisch weggetje achter een dijk. Mensen zaten op hun gemak op een stoel naar ons te kijken met een kop koffie of een biertje in de hand. Die finish leek wel erg ver weg.

Het lukte om nog wat snelheid er uit te krijgen maar wat was ik blij dat het klaar was. Een 10km is toch niet echt mijn afstand. De voorkeur gaat zwaar uit naar minstens 10 mijlen!

Terwijl ik stond uit te blazen en bij te komen en het zweet werkelijk van alle kanten uitbrak kwam Edwin ook aangestormd. Die zat behoorlijk dicht achter me en bleek een vette pr te hebben gelopen.

Het wachten was nog op Dave en Joost die vlak na elkaar over de streep kwamen, beiden ruim binnen de 50 minuten.

Het is erg leuk om met lopers waar je wekelijks een training mee doet een dergelijk evenement op te zoeken. Gezellig onderweg, en zeker ter plaatse ook stimulerend!

Afbeelding

Dave, Edwin, Martin & Joost

Martin 44:55

Edwin 45:58

Dave 48:12

Joost 49:12

Polderloop De Kwakel- 615 deelnemers op de 10km

Advertenties

Read Full Post »

PR! Dank zij Marcel

Mijn pr op de 10km dateerde nog van 2006. Al lang schurkte ik tegen die tijd aan maar nooit kwam ik er overheen. Via het fantastische medium Twitter, kwam ik in contact met Marcel Jaeger uit Vianen. Er klikte iets en er waren zeer weinig tweets voor nodig om hem als mijn haas naar de Kwakel te krijgen.
Ik ben nooit, echt nooit nerveus maar vandaag was ik dat toch wel. Een unheimisch gevoel in het lijf.
Hoe zou dat gaan, samen met Marcel? Hoe is het om een haas naast je te hebben, die je bovendien niet zo heel goed kent?
Mijn eigen coach Frans wil het ook graag eens doen maar hij is vaak verhinderd.
Die pr van 45:38 stond me al te lang op mijn lijstje. Ten eerste wilde ik dolgraag eens ónder die ellendige 45 minuten, ten tweede, maar dat spreekt vanzelf, zou ik dan een pr hebben en dat is uiteindelijk wel een lekker gevoel.
Marcel en ik waren ruim op tijd in de Kwakel. Allebei hadden we onze gsm mee, en dat was wel nodig om elkaar tussen al die lopers te vinden. Het waren er namelijk best veel. Wel kwam ik al snel Femke tegen, die later ook mee zou doen met het warmlopen.
Na een bakkie koffie en de eerste echte kennismaking gingen we wat warm lopen. Dat is voor zoiets echt wel nodig. We zouden namelijk inzetten op 4:15 per kilometer. Halverwege zouden we kijken hoe het dan liep.
Met een haas naast me, een coach, is het niet nodig om op je horloge te kijken. Ik kon me geheel focussen op het lopen zelf. Dat heb ik gedaan ook. Geen gepraat, niet letten op de omgeving. Het schijnt te hebben geregend. Daar had ik totaal geen erg in. Die 4:15 kon ik niet vast houden, ergens zakte ik weg naar de 4:35.
Net als Frans gaf ook Marcel precies op de juiste momenten de juiste opmerkingen. Marcel was voor mij even een schot in de roos.
“hou vast”
“niet wegzakken”
“probeer iets meer te geven”
“Pers er nú alles uit wat er in zit, kom op!”
Wat kan 10km dan toch lang duren. En dat terwijl ik er minder lang over doe…
Met de finish in zicht was ik kapot, pijn , kotsen, alles wat je je kan bedenken kwam langs.
Ik moest even stoppen en diep ademhalen om niet over mijn nek te gaan.
Daar nam Marcel geen genoegen  mee, hij porde me, duwde me en sleepte me bijna naar de finish.
Uiteindelijk ging het ook wel weer. En wat een lekker gevoel!
Eindelijk onder die 45 minuten. En geen zielige 5 seconden. Nee mijn tijd is nu 44:47.
En super, juichende collega’s langs de kant. Wat doet me dat toch goed! Dank je Roeland, Antoinette en Carola!

Read Full Post »