Archive for the ‘Coach’ Category

Terug op de balk

Nog niet eerder meldde ik een voorval wat mij in Noorwegen even door het hoofd schoot.

Als jong meisje viel mijn moeder tijdens gymnastiek, zoals dat toen werd genoemd, van de evenwichtsbalk. De juf gebood haar om er meteen weer op te gaan. “Anders durf je nooit meer!”

In Diever was ik vanwege pijnlijke voeten en benen uitgestapt. In Noorwegen wilde ik absoluut niet uitstappen. Er was geen pijn. Het ontbrak mij daar aan kracht en macht. Uitstappen? Ik wilde het niet als verhaal mee naar huis brengen. En inderdaad, zie er dan maar weer eens aan te beginnen..

De volgende marathon was al lang geboekt. En vandaag stond de eerste langere duurloop op de agenda. Er was enige tweestrijd vanmorgen. 24km. Als dat maar goed gaat. En aan de andere kant, erg veel zin. Het is immers wel iets wat ik erg graag doe.

Vandaag was ik in het zeer aangename gezelschap van Femke en Dave. Ik was daar erg blij mee. Alleen is maar alleen. Voor de eerste langere loop koos ik voor gemak. Een recht toe recht aan route naar Nauerna en weer terug. Wel met de door de coach opgegeven strides erin. Dat laatste was nou weer iets waar Dave en Femke aanvankelijk wat bedenkingen over hadden. Dat kwam goed.

Meteen al bij het begin voelde ik dat het goed zou komen. Waaraan? Geen idee. Het ging gemakkelijk. De strides gingen vanzelf. Dave gaf later aan dat die strides wel erg fijn waren. Het doorbreekt een sleur, of voorkomt dat.

Uiteindelijk hebben we alle drie fijn gelopen. Strak gelopen.

Voldaan thuisgekomen.

Advertenties

Read Full Post »

“Heb je zin om met me mee te gaan naar Berlijn?”

“Leuk…En wat wil je er doen?”

“Een marathon lopen..”

“Gaaf. Wanneer is dat?”

“30 september”

“Dan kan ik niet, dan loop ik de halve marathon op Texel!”

(stilte)

“Dus je gaat niet mee naar Berlijn voor een hele marathon omdat je op die dag een halve op Texel wil gaan lopen?”

Zo is het, en niet anders. De man die het mij vroeg is niet zomaar iemand. En toch, het antwoord was  zeer beslist.  Texel gaat bij mij echt even voor. Al vanaf de eerste editie loop ik mee. Telkens de halve marathon. Over een sprookjesachtig mooie route. Na een, je mag wel zeggen, spectaculaire start, direct vanaf de boot.

Deze keer waren Jan en Femke mee, en uiteraard mijn trouwe texel maatje Joost.

Jan, Martin, Joost & Femke

En deze keer als supporters Lia en mijn moeder. Ik moet zeggen dat ik dat heel erg leuk vind!

Er was deze keer iets meer spanning in mijn lijf. Geen nervositeit, meer nieuwsgierigheid. Al  twee jaar kon ik weinig doen op deze halve marathon omdat de hele marathon van Amsterdam drie weken later in de agenda stond. Dat is nu weer het geval. Echter, deze keer had ik een andere Coach. Marek keek over mijn schouder mee naar mijn schema en had al achter Texel de term ‘op tempo’ geschreven. Oh? Op tempo? Dat klonk als muziek in mijn oren. Al zo lang wilde ik eens onder die verdraaide 1:45 duiken. Ergens in Augustus nam een andere coach het over, in goed overleg met Marek trouwens. En, ook deze man (Henny) wilde mij deze loop op tempo laten pakken. Maar, Henny deed er een schepje bovenop. 21,1km op deze zondag, in deze week zo naar de marathon toe was te weinig.

Op donderdag schreef hij een loop van 30+km voor. Dat was even slikken. Texel is me erg veel waard. Om daar nou met hele vermoeide benen in te stappen dat lokte mij niet zo. Aan de andere kant had ik binnen een week zeer veel vertrouwen in Henny. Ik zou het gaan doen. Donderdag liep ik dus, op mijn vrije dag met Ron en Michel een prachtige 32km weg te rennen rondom IJsselstein. Wat gaaf is dat, zoiets met een paar vrienden kunnen doen!

En dan vandaag Texel. Voor de boot trof ik zowaar Ton en Joke nog even, om ze daarna niet meer te zien. En op de boot al waren Jan en Femke van mening dat deze loop toch wel een hele bijzondere was.

Op weg naar de boot

Meteen van de boot af starten. En meteen had ik het opgegeven tempo te pakken. Tot aan Den Hoorn is het wat madderen om het tempo vast te houden. Net als bij de Damloop, en net als op de snelweg,  blijven veel mensen links hangen. Hier en daar pakte ik dus maar de berm. Na Den Hoorn scheiden de 10km en de 21km lopers zich van elkaar. Meteen is er dan meer ruimte. Het tempo kon ik er goed op houden. Nog voor het uur om was had ik al 12km in the pocket. En daarna kwam het gedeelte wat niet mijn sterkste punt is: het strand. Nou dat viel reuze mee! Met de wind in de rug voelde ik me als een kleine jongen die over het strand rende. Het ging bijna vanzelf.

Het stukje erna is echt wel het zwaarste. De strandafgang, gevolgd door een stukje duin met veel stijg en daal werk. Onverhard en ongelijk. En nog steeds bleef het tempo in orde.

Er zijn halve marathons geweest waar ik zo rond het 17km punt geen energie meer had. Geen snelheid meer uit de kast kon halen. Nu bleef ik fit en sterk. Bijna lachend liep ik op Den Burg af. Wat was dit een lekkere loop. Er zat een pr van Ron in mijn hoofd. Het zou toch wat zijn als ik daar onder kon komen!

Het is gelukt. Eindelijk onder die 1:45 en ook nog eens onder de pr van Ron!

Texel 2012- 21,1km–1:41:37

 

Net uit het bos met de laatste kilometers voor me naar Den Burg

In Den Hoorn,vlak na de splitsing 10km en 21km route.

 

Read Full Post »

Lopen zonder horloge

Vanavond stond Frans op de stoep. Vorig jaar was hij mijn coach toen ik trainde voor Amsterdam. Normaal traint hij op de atletiekbaan. Maar hij was aan de late kant. Wij starten met onze dinsdagavond groep een uurtje later. Dus, pikt Frans in dat soort gevallen wel eens bij ons aan.
Toen het eerste gedeelte van de groep zich bij mij had verzameld liepen we zoals gebruikelijk naar het volgende ophaal punt. Ik keek naar mijn pols en..,  horloge vergeten. Gelukkig had Bert-jan het programma in zijn draagbare computer klaargezet. En, met Frans in de groep besloot ik om wijselijk mijn mond te houden deze avond. Het programma was een uurtje lopen met daarin 6 x 4 minuten in 10km tempo, afgewisseld met 2 minuten pauze. Iedereen zoekt dan bij die 4 minuten een eigen tempo. Frans begon me als vanzelf te coachen. We pakten die 4 minuten voortdurend in 13,5km per uur. “Houd je in Martin” of “Hou vast”.
Best lekker zonder klok. Alle concentratie gaat naar het lopen zelf. Niet naar die tijd.
Water was ik niet vergeten. En dat was maar goed ook. Het was bloedheet!

Read Full Post »