Archive for the ‘Beverwijk’ Category

Satérun

Kom er maar op; de satérun.
Maar, het idee komt niet uit onverwachte hoek.
John en Stephaan organiseerden al eerder de Kibbelingrun.
Het concept is elders al eerder bedacht en uitgevoerd. Samen een stuk lopen, en na afloop ergens aanschuiven.
De kibbelingrun smaakte volgens de heren naar meer.
Geef ze een paar hardloopschoenen en ze rennen. Als er dan een tentje er ook maar een beetje gezellig uitziet dan gooien ze á la minuut de ankers uit.
Zo stel ik mij in elk geval hun inspiratiebron voor…
Hoe dan ook, gisteren stond ik op het Julianaplein in Wijk aan Zee te wachten op het startsein wat Stephaan zou gaan geven. En met mij veel bekenden.
En leuk is het. Punt uit. Er is geen moeten, er hoeft geen pr gelopen te worden. Het tempo ligt rustig genoeg zodat iedereen ook tijdens het lopen aan een praatje toekomt.
John had twee routes uitgestippeld. Beiden iets meer dan 6 km.
De eerste ronde was mij welbekend. Door de duinen bij Wijk aan Zee. Een mooie route, bijna een must voor een hardloper die Wijk aan Zee aandoet.
Door met een groepje te lopen, en onderweg met Jan en Alleman te kletsen, is een route van 6 km, inclusief het nodige klimwerk, ook in no time afgelegd.
We stonden alweer op het Julianaplein, het hartje van Wijk aan Zee.
Een ploegje nieuwe lopers voegden zich bij de rest en na een dynamisch intermezzo ging de ploeg over de Zeestraat richting Beverwijk.
Op de terugweg naar zee wist John mij nog even te vertellen dat ik nog een bijzonder stukje Wijk aan Zee te zien zou krijgen.
Ow? Ik dacht eigenlijk dat ik alle hoeken en gaten van Wijk aan Zee wel kende.
Ik zou mij laten verrassen en bleef de terugreis in de achterhoede bij Jessica en Paul lopen.
Voor mij overigens best leuk om hier aan mee te doen. Niet in functie, gewoon meelopend en zo ook eens losjes in gesprek met Ineke, Hildegard, Diana, Sylvia, Jessica, Sandra, Roland etc.
Terug in Wijk aan Zee keek ik op mijn klokje. Bijna 12 km. Wat voor stukje Wijk aan Zee zou ik dan nog te zien moeten krijgen?
Het was inderdaad een verrassing. Tegenover de Heliomare doken we een dal in, wat in mijn ogen ongekend mooi is. Niet onbekend, ik was er al eens eerder geweest. Lang geleden en ik was het glad vergeten. Wauw John, dankjewel!
Laat alsjeblieft dit pareltje van Wijk aan Zee, ingeklemd tussen de laatste duinen en het dorp, voor altijd onaangetast blijven. Je waant je er in het buitenland!
John en Steef waren nog niet klaar met hun verrassingen. Oh, laat ik nu meteen maar even hun vrouwen hierbij noemen: Saskia en Carla. Iets diep in mij zegt dat ook zij zich hiermee hebben bezig gehouden.

Als klap op de vuurpijl: het Saté Buffet.
We streken met zijn allen neer, na 13 km rennen, in ‘het Paasdal’
Je moet het weten, anders loop je er voorbij. Maar heb je er eenmaal gezeten en gegeten dan kan je het niet meer vergeten! Er was ruim voldoende, geen zuinig gedoe. En alles even smakelijk. Hier had iemand met passie voor zijn werk een buffet neergezet. Grote klasse!
Ik heb zitten smullen!

John, Steef, Carla en Saskia: Bedankt!
2014-10-27 05.19.44

2014-10-27 05.20.59

2014-10-27 05.21.28

2014-10-27 09.33.06

2014-10-27 18.38.45

Advertenties

Read Full Post »

Geen Rotterdamse marathon voor mij. Overigens zit ik daar ook niet echt om te springen. Niet de afstand op dit moment; het is met iets te lang lopen. En, ik ben daar al geweest. Mocht ik weer een marathon prikken dan wel ergens waar ik nog niet ben geweest. Alhoewel..

Maar met een marathon daar in Zuid Holland en een loopje elders van clubgenoot Jan van Hout werd de spoeling voor mij wel wat dun in het vinden van een maatje om vanmorgen, op mijn verjaardag, even een leuke afstand te pakken.

Dave loopt wat te madderen met een blessure. Maar, zoals mij wel vaker gebeurt, op een moment dat ik het ook echt heel erg op prijs stel, appte René me deze week. “Ik moet 30 lopen, wat ga jij doen?”

Ik had ongeveer 22km in het hoofd, dat zou na Apeldoorn weer een afstand record zijn. Mooi, René zou mij bij het tunneltje onder de A9 opwachten en een flink stuk met mij mee lopen. Daar was ik erg blij mee. Altijd gaaf om met René te lopen. De kilometers vliegen dan onder je voeten door. Gisteravond polste ik Dave nog even. Wie weet…

En verdraaid nog aan toe. Bij de Broekpolder herkende ik in de verte al zijn gele jas en zijn loophouding. Ook Dave zou een stukje meelopen. We liepen met zijn tweeën richting dat punt waar René zou moeten staan maar de gluiperd stond ergens verscholen tussen het groen. Wendy en Yvonne, de druktemakers, hadden hem ingelicht over mijn verjaardag. Daar stond hij dan met vlaggetjes, balonnen en van die feestfluiten. En zingen natuurlijk..

 

Verrassing...

Verrassing…


Daarna toch verder lopen. En wat zei ik? De kilometers vlogen inderdaad onder de voeten door. Het liep geweldig. Kletskoustempo. Zonder erg waren we in Assendelft, en ook zo weer in Nauerna. Daar keerden we terug met de neuzen naar Beverwijk. Daar merkten we ook ineens dat er iets meer wind stond dan we hadden bedacht. Mijn tempo liep langzaamaan terug maar de sfeer niet. We kletsten en renden nog achter elkaar door.
In Assendelft, na ruim 12km

In Assendelft, na ruim 12km


De laatste 3 km had ik het best zwaar. Maar ach, met een lach op het gezicht liep ik op een gegeven moment weer op de Aagtendijk.

Read Full Post »

Drie keer lopen in een weekend.

Te beginnen op vrijdagmiddag, na het werk. Solo door de polder van Beverwijk en Assendelft. Slechts 8km maar ik was blij dat ik thuis was. Het ene been wilde niet voor de andere komen. Alles wat ik me had voorgenomen om te doen verdween in de vergeethoek. Het rondje afmaken dan maar, douchen en er niet meer aan denken.

Zaterdag had ik voor het eerst weer, sinds Stockholm, dienst bij de DEM duinloopgroep. Ik had er zin in. Met twee trainingen in het hoofd reed ik naar de startplaats. Zou ik een langgerekte groep hebben in tempoverschillen dan zou ik een route richting Castricum pakken, lag het wat meer bij elkaar dan…zou ik naar strand gaan. Op de parkeerplaats zag ik al wat ogen groter worden na het horen van mijn plan. Martin naar strand is nu niet iets voor de hand liggends. Daarbij waren er wat dames die net waren overgestapt, of wilden overstappen van basisgroep naar de middengroep.

“Helemaal naar strand?”

“Hoeveel km is dat?”

“Kan ik dan wel?”

Ik ben er niet echt gek op. Voor wat betreft het lopen op zich blijf ik dat ook zeggen. En toch zette ik door. Waarom? In de eerste plaats omdat ik weet dat er lopers zijn die het erg leuk vinden. Maar ook omdat ik de afwisseling goed vind. Afwisseling in ondergrond en omgeving. Ook voor mezelf. Veel hadden het zwaar. Enkelen moesten toch echt even tussendoor wandelen. Geen probleem. Aan de gezichten zag ik dat er toch dat men genoot.

En als ik goed keek zag ik zelfs wat trotse gezichten bij de parkeerplaats na afloop. Ze hadden maar liefst 13km gelopen.

Vrijdag solo. Zaterdag de groep. Vandaag, zondag, een duoloop met Marcel.  De man die ik zo ongeveer het langst op twitter ken, en waar ik  het eerst ooit mee afsprak samen te gaan lopen.

Deze week vroeg ik hem wat zijn plannen waren. Hij was een route van 17km van plan. Nu had ik eigenlijk meer in het hoofd maar echt heilig was de afstand niet. Daarbij waren deze 17 kilometers door de duinen op onverhard terrein. Met heuvels. 17 km is dan wel even genoeg. Vanmorgen om tien uur startten we. Het was nog droog. Bijna meteen kregen we het nodige klimwerk voor de kiezen. Maar meteen vanaf de parkeerplaats was het mooi. Mooi zou het blijven. Ergens moet het zijn gaan regenen maar eerlijk gezegd deerde het ons niet. We liepen lekker, deden dat zo nu en dan pratend, maar ook hele stukken zwijgend. Genietend van zowel het lopen als de omgeving. Door de regen werden enkele paden wat glibberig en we noemden ineens onze wederzijdse kennissen/loopmaatjes op ( Marek, Gerard en Ton ) die met nog zwaardere omstandigheden zo 52km weg werken.

Vrijdag smoorheet, solo en door de polder. Zaterdag met een erg leuke en enthousiaste groep door het duin en over strand, en ook aardig warm weer. Vandaag met loopmaatje Marcel over een bloedmooie route door de Castricumse duinen met louter onverharde ondergrond. Met uiteindelijk een miezerig buitje over ons heen. Voor geen van de omstandigheden zou ik thuisblijven. Geen denken aan. Genieten met hoofdletters!!

Read Full Post »

Wat had ik me nu weer op de hals gehaald?

Zondagochtend om zeven uur stond ik al weer naast mijn bed. Dat is op zich niet vreemd. Op dat tijdstip ben ik al lang uitgeslapen. De zondagochtend is tegenwoordig dé ochtend voor de lange duurloop. En met  twee marathons in het vooruitzicht, binnen niet al te lange tijd, moeten er toch echt een aantal 30+ers uit.

Via @loopmaatjes deed ik bij herhaling een oproep. Men kon zich aansluiten bij Mario uit Den haag en mij, voor een mooie rustige route van Wijk aan Zee naar Egmond, en weer terug. Goed voor ruim 30km.

Geen reactie. Dan niet. Mario en ik zouden er een duoloop van maken. Maar, zo goed kende ik Mario eigenlijk niet. En dan kan het alle kanten op. Tempo’s kunnen behoorlijk verschillen. En alhoewel allebei hardloper en trainend voor een marathon, wil dat nog niet zeggen dat je goed met elkaar overweg kunt.

Met wat gemengde gevoelens reed ik naar Wijk aan Zee. Ik zou wel zien.

Mario stond er al. We hadden elkaar vluchtig gezien in Schoorl, maar niet echt goed kennis met elkaar gemaakt. We konden al vrij snel starten en we begonnen in een ietwat miezerig buitje aan onze lange tocht.

Het afgesproken tempo zou liggen rond de 5:45 per kilometer. En mijn voorstel was om ons te houden aan de verharde wegen. Waarom? Rotterdam (en voor mij Stockholm) biedt een marathon op een verharde weg. De lange duurloop doe ik graag op iets vergelijkbaars. Alhoewel, vergelijkbaar..Het zal in Rotterdam in elk geval behoorlijk drukker gaan worden dan zoals het zondag in de duinen was. Het was er namelijk behoorlijk stil. Slechts enkele hardlopers en wandelaars. Wel tamelijk veel voorbij suizende fietsers.

Voor mij is het duingebied gesneden koek. De weg kan ik wel dromen. Maar voor Mario moet het oneindig hebben geleken. Bos, gras, paden, en water. Onafgebroken blijf je dat tegen komen tot aan het keerpunt in Egmond. En toch was dat slechts 13km.

De avond ervoor had ik nog even nagekeken of we wel voldoende kilometers zouden maken. Nee dus. Zouden we binnen de duinen blijven dan kwamen we op 28km uit. Daar deden we het niet voor. Ik verzon er dus nog een lusje buiten het duingebied aan vast.

Mario en ik hadden afgesproken ons @loopmaatjes shirt aan te trekken. Het viel een fietser op: “hé een tweeling!” Tja, we hebben dezelfde kapper, hetzelfde shirtje maar verder, als je goed kijkt, zijn er wel wat verschilletjes. Dat lopen samen ging goed. Het tempo werd nergens een probleem. Het had kunnen gebeuren dat er pijnlijke stiltes zouden vallen. Er vielen wel stiltes waarbij ieder voor zich liep. Maar het waren zeker geen onaangename stiltes. Achteraf bleek dat we beiden gewoon van het landschap genoten en ons op het lopen concentreerden.

Door mijn werk heb ik contacten met boomkwekers. In dat wereldje heet het: “het begint te bewegen”. De kwekers doelen daarmee op de ontwikkeling van de natuur na de winter. Er is nog geen blad maar je voelt en ziet de verandering. Ik zag dat wel. En genoot ervan. Heerlijk de lente in aantocht. De kleuren en geuren veranderen.

Het lusje na het duin liep door het tuindersgebied van Heemskerk en het nieuwe door Beverwijk aangelegde park tegen de westelijke randweg aan. Met de zeeweg naar Wijk aan Zee erbij kwamen we uiteindelijk op precies 31km uit. Gelopen in net geen drie uur. Voor ons een mooi tempo! Mario had het met dat lopen gedurende de laatste twee kilometer wel even gehad. Herstelde toch weer en liep uiteindelijk met een lekker tempo naar de auto.

Waar was ik aan begonnen?

Een mooie lange duurloop in rustig en aangenaam gezelschap.

Read Full Post »

Gisteravond, na een feestje, leek het me verstandig om de wekker maar te gaan zetten. Om acht uur vanmorgen stond er weer een lange duurloop op de agenda. Drie uur was de insteek. Ik gooide mijn plan nog even op twitter en kreeg van Rob Viveen al de reactie: “Dat gaat wellicht weer leesvoer opleveren ;-)”

Leuk zo’n opmerking dacht ik onderweg. Nu moet ik wel weer aan de bak als ik thuis ben. En dat gaat niet meevallen want veel is hetzelfde. Wat ik vorige keer niet had geschreven doe ik dan bij deze nog even. Mijn route gaat twee keer over een stukje van de Assendelftse dorpsstraat. Een mooi stukje met een paar mooi in het Zaans  groen geschilderde houten huisjes. Maar verder; dezelfde route, weer vroeg van start, weer lekker koel in het begin en weer coach Frans aan mijn zij. En, niet te geloven, na tien kilometer gaf hij weer de pijp aan Maarten. Hij durfde nog 20km niet aan. Zijn marathon in Keulen gaat niet door. Dat liet hij wel doorschemeren. Hij gaf me weer zij forerunner. En ik kon weer alleen verder. Ik moet zeggen dat het me iets meer moeite kostte om het tempo er in te houden dan vorige week. Drie weken op een rij met op zaterdag of zondag een dergelijke loop ga ik dan toch in de benen voelen. Frans hamert er voortdurend op dat ik iedere 5km even de tijd moet nemen om wat te drinken. Dat gehaast drinken is flauwekul. De helft valt ernaast en dat water heb je echt wel nodig. Eigenwijs als ik ben (de kat was nu toch van huis) liep ik bij de 15km door. Dat drinken deed ik rennend. Pas bij de 21km zou ik mijn gel nemen en inderdaad even stoppen. Bij de 25km zou ik dan eens kijken of het echt niets uitmaakt. Nee het maakte niets uit. Ik kan net zo goed even stoppen en water drinken. 
Bij de 25km liep ik me te bedenken dat ik toch echt een loper ben die graag gezelschap heeft. Al loopt er maar één persoon naast me. En net op dat moment zag ik André op me afkomen. Die kwam dus als geroepen. Hij kwam uit Krommenie vandaan gelopen en zou richting Beverwijk gaan. Ik draaide me resoluut om. Vanaf dat punt maakte het toch geen moer meer uit welke richting ik zou pakken. En als ik met André zou oplopen had ik in elk geval 6km lang hem als gezelschap. Aangenaam gezelschap!
Het is vandaag, uiteindelijk 33km geworden in 3uur en 1 minuutje. 
Die laatste 3km waren niet zo heel erg makkelijk. Daarmee ben ik dus meteen maar weer gewaarschuwd. Het zal straks ik Amsterdam op dat punt ook echt niet vanzelf gaan!



Read Full Post »