Archive for the ‘berenloop’ Category

Strand Terschelling

Strand Terschelling

Het ging dus niet door. De marathon op Terschelling werd niet gelopen.

Het viel niet koud op mijn dak. Ondanks dat ik er klaar voor dacht te zijn en zin in het weekend had, leek de marathon nog zo ver van mij af te staan. De lange duurlopen gingen goed. Op zich zou ik 42km goed moeten kunnen verwerken. Toch, de wind wakkerde aan en daarmee groeide de afstand naar de marathon voor mij. Wendy had aangeboden haar halve marathon nummer aan mij te geven in het geval ik er toch van af zou zien. Zij voelde op haar beurt weer aan dat ik twijfels had. Die had ik ineens ook. Windkracht 5 of 6, nou ja, dat is dan maar zo. Maar windkracht 6 met harde windstoten erbij.  Het trok me niet, of beter; dáár  was ik nou weer niet klaar voor. Het zou mij veel te veel energie gaan kosten.

We hadden heerlijk bij Niels en Mel zitten eten, lees bunkeren (of heel netjes stapelen), toen Niels op twitter een melding zag van afgelasting, Nee toch? Ja, echt. Een hardloopevenement wordt nooit afgelast. Deze nu dus wel. Zeg maar, afgeblazen. Niels keek of hij in zijn edele delen was geknepen. Werd stil, luidruchtig en weer stil. Ook ik was niet echt blij. Mentaal had ik me schrap gezet. Na twee minder geslaagde marathons had dit mijn revanche moeten worden. Ik zou sowieso toch wel de hele hebben gelopen. 

Eventueel mochten we van de organisatie de volgende dag wel de halve lopen, als die wel door zou gaan. Maar ook die werd weggestreept. Ik dacht mezelf te kennen en deed er luchtig over. Het is niet anders. We hebben een fraai weekend gehad. Terschelling is een prachtig eiland. Punt uit. Maar het uitte zich bij mij toch ook. Ik pakte de bus naar West Terschelling en zou met Niels terug richting Oosterend lopen. Niels was lopend naar West gegaan. Daar in West trof ik hem niet, wachtte even, kreeg het koud en begon maar te lopen. We liepen elkaar dus mis. Na 2km belde hij. In plaats van terug lopen liep ik verder, als een kip zonder kop. Warhoofd die ik was. 

Het liep verder prima. En ik was niet de enige. Zo links en rechts sprak ik met diverse lopers die ik inhaalde dan wel lopers die mij inhaalde. Na pakweg 13km draaide ik naar links en weer naar links om tegen de wind in weer een stukje terug te lopen. Het was eigenlijk goed te doen. Op zich had ik dit nog wel even vol kunnen houden. 16km had ik me voorgenomen te gaan lopen. Ik hield me eraan. 

Daar kreeg ik later spijt van. Ik was echt opgeladen en voorbereid op een lange afstand. En dat is geen 16km. Ik voelde het ’s avonds en de volgende ochtend. Het lijkt wel of de benen meer willen. 

Men begon te vragen of te vissen naar mijn plannen met het oog op de marathon. Ging ik een alternatief zoeken?

Nee, dat deed ik niet. Mijn plan was om ná Terschelling weer even wat korter werk te gaan doen. En eigenlijk keek ik uit naar het trainen voor de halve marathon eind december. Om me nu weer verder mentaal en fysiek voor te bereiden op een hele marathon, in Purmerend, Diever of weet ik waar…nee. 

Even een reset momentje!

 

Het duurvermogen ga ik onderhouden, en van het opgedane duurvermogen hoop ik gebruik te maken bij het lopen van een halve marathon volgende maand. Daarna pas ga ik weer langzaamaan opstarten en naar een marathon toe werken. 

Reset!

Reset!

Advertenties

Read Full Post »

De Berenloop.
Bij de inschrijving was ik midden in de nacht mijn bed uit geslopen om er toch bij te kunnen zijn. Net als de loop op Texel is ook deze snel vol geboekt. Maar ik zat er bij en kon ook meteen Martijn inschrijven.
Later haalde ik Olaf nog over, en door het blessure-leed van Richard en later Edwin werd Bart de vierde man van onze groep die deze loop ging doen.
Bart is niet zo gek van een halve marathon. Niet voor niets is hij mijn 10km maatje. Maar 1 x per jaar ongeveer gaat hij dan toch door de knieën.
Vanmorgen vroeg ging de wekker al. Dat ben ik gewend, maar op zondag niet echt. Bart mopperde. “We lijken wel gek. Een uur rijden, twee uur varen en nog geen twee uur lopen”
Tja, als je het zo bekijkt.. De halve van Texel schoot door mijn gedachten. Terschelling zou toch van goede huize moeten komen om die sfeer te verbeteren.
De rit per auto ging vrij vlot. We waren ruim op tijd in Harlingen. Lekker op tijd om op gemak een bakkie koffie te drinken.
Die bootreis, inderdaad twee uur, had saai kunnen zijn. Maar zoekend naar Gerard kwam ik John tegen. Hem had ik al een paar jaar niet gezien en gesproken. Leuk om even bij te praten. Even later liep ik al twitterend rond op die boot om toch Gerard even te vinden. Uiteindelijk vond ik hem. Aan de zelfde tafel als onze Mo!
Zij zouden later de hele marathon lopen en ik heb hen ook niet meer gezien. Altijd leuk Gerard tegen te komen en te spreken. Maar het is hoog tijd dat we nu eens samen aan een loop gaan beginnen.
Eenmaal op Terschelling was het al snel tijd om het startvak op te zoeken. We stonden er als haringen in een ton. Een populaire loop dus. (of een populaire sport?) Ook was het niet gemakkelijk een tempo te vinden in de drukte. Dat kreeg ik pas voor elkaar toen we West-Terschelling verlieten en op een gegeven moment de weg wat breder werd.
Ik was van start gegaan met het voornemen om vooral lekker te gaan lopen. Niet jagen op een pr. Dat was in mijn ogen niet nodig. Bijna al mijn pr’s waren dit jaar al gesneuveld. Genieten was mijn insteek. Lekker om me heen kijken. Terschelling zien. Een mooi streven.
Maar ja, ik liep weer erg lekker. Haalde steeds maar weer in en leek maar niet vermoeid te raken. Het werd lopen en genieten tegelijk. Op Texel hield ik me enigszins in vanwege de marathon van Amsterdam. Hier liet ik me gaan. Overigens is Terschelling een erg mooi en liefelijk eiland. Leuke dorpjes of buurtschappen. Schijnbaar veel ruimte. De Texelaars laten zich zien als een enthousiast publiek. De mensen van Terschelling doen daar zeker niet voor onder. Een leuk publiek.
Een tempo van om en nabij de 12km per uur kon ik leuk vast houden. Tot we op het strand aan kwamen.
Zoals bekend, niet mijn parcours. Ook nu niet. Mijn tempo zakte als een baksteen. Pech, maar niet erg.
Na het strand, zo was me verteld, zou een lange licht klimmende weg volgen: longway.
Voor mij was dit een cadeau. Nog lang niet moe, kon ik genieten van een prachtige weg die ik weer in een lekker tempo kon afleggen. Het tempo schroefde ik zelfs nog wat op. Misschien was dit wel het allermooiste gedeelte van het hele parcours.
Op mijn klokje stond uiteindelijk 1:45:51
Een pr? Ik wist het niet eens. Even de tijd door twitteren naar mijn loopmaatjes. En, Lia bellen.
Ze keek even op mijn lijstje. En ja, slechts enkele seconden. Maar toch…
Ook Bart en Olaf hadden goed gelopen (beiden 1:50). O ja, en Martijn, ik voorspelde het al: 1:35….Daar ben ik nog niet aan toe.
Maakt me ook niet uit. Ik gun iedereen goud, zilver en brons tegelijk. Zeker wanneer ik zo lekker kan lopen en kan genieten van een prachtige omgeving zoals vandaag!

Read Full Post »

“Rust is ook trainen” lees ik wel eens. Heel leuk. Toch, voor mij geldt meer dat ik me niet prettig voel tijdens de rustdagen. Het maakt me onrustig en onzeker.
Zaterdag ging de duintraining lekker. Het voelde aan alsof ik geen marathon had meegelopen.
Zondag doe ik normaal gesproken een lange duurloop. Heerlijk om te doen en het was afgelopen zondag ook nog eens stralend weer. Er stond echter wat anders in de agenda. Een ontmoeting met Jan Verwoert uit Midwolda. Hij en ik doen op dit moment het grootste gedeelte in de organisatie van de afsluitdijkrun. We hadden elkaar al een paar keer gebeld maar nog niet ontmoet. We begonnen met een kort bezoekje aan de startplaats in Den Oever, daarna reden we over de afsluitdijk naar Zurich. De loop zal daar (op 26 februari) uitkomen op 30kilometer. In Zurich namen we een uitsmijtertje en namen we nog wat punten door die geregeld moeten gaan worden. Het prikkelde wel moet ik zeggen. Het zag er Zondag aanlokkelijk uit. Je zou toch die hele dijk mogen af rennen! Zo ver is het nog niet. In februari kan het ijzig koud zijn, hard waaien, miezeren of zelfs sneeuwen. Geen parcours voor suikerklontjes. Toch melden zich uit diverse hoeken van het land lopers aan die er aan mee willen doen. En dan te bedenken dat Karel uit Heemstede en ik er ooit eens over begonnen dat een dergelijke loop ons een uitdaging zou lijken.
Het was een leuke ontmoeting met Jan en zijn vrouw.  Maar al met al had ik nog geen meter gelopen. Maandag had ik al een paar keer uit het raam naar buiten gekeken. De vlag hing stil, de lucht was blauw. Het werk was vroeg klaar. Zal je net zien: maandag is mijn vaste rustdag. Er waren dan ook maar een paar steekwoorden van Gerard voor nodig of ik had mijn schema een zwieper gegeven. Lópen! Het werd 15km genieten. Wel stond er inmiddels een windje die ik de eerste 4 kilometer tegen had. Het mocht de pret niet drukken.
Dinsdag veel gekletter op de ramen. Bart stuurde me een sms om aan te geven dat hij van huis uit meteen naar ons parcours zou gaan. Half acht regende het nog steeds. Ik begon te vermoeden dat Bart en ik wel eens de enige lopers zouden kunnen zijn. Maar nee. Een sms van Martijn. Hij ging ook weer meedoen. Toen ik om acht uur naar buiten ging stonden daar ook nog drie anderen. Uiteindelijk liepen we met een groepje van acht onze intervallen te doen. De tijd vloog om. Regende het eigenlijk?
Volgende week doe ik voor het eerst de Berenloop. Vlak na Amsterdam zag ik even niet hoe ik dat voor elkaar zou moeten gaan krijgen in die paar weken. Nu heb ik er al alle vertrouwen in. En, reuze zin!
Eerst zondag twitterrun II
Er zou een vervolg op de eerste komen. Dat kon niet anders. Nr II was inmiddels gepland in Januari. Maar heel spontaan ontstond deze vervroegde versie. Bijna iedereen die wilde meedoen kon, en had er ook erg veel zin in. Komende zondag gaan we een kleine twee uur in de duinen lopen. De route zal ik plannen.

Read Full Post »

Gedrevenheid

Dinsdag stond er geen interval op het programma. Wel een uur lopen in zone 2. Dat betekent zo hard lopen dat praten nog maar net kan. Voor ons werd dat 11km per uur. We waren zowaar met vier lopers. Iets wat ik niet had verwacht. Er zijn er veel op vakantie en een paar geblesseerd. Deze loopopdracht viel goed bij ons allen. Lekker tempo, geen andere versnellingen. Edwin riep het nog maar even “kunnen we dit niet vaker doen?”
Woensdag hadden we een verjaardag. Marjon, de vriendin van Lia, was jarig. De zus van Marjon loopt ook hard. Heel hard. Marjon ken ik nu al zo’n 20 jaar maar haar jongere zusje had ik nog nooit ontmoet. Die was meestal of al geweest. of verhinderd, of zou later komen. Deze avond zat ze er, toen ik binnenstapte zag ik haar zitten. Ik zocht uiteraard een plaats uit vlakbij haar. Er waren wat gesprekken gaande; we volgenden dat maar keken zo nu en dan in elkaars richting. Tot Astrid een gaatje zag en de gelegenheid meteen aanpakte. Ze keek me vragend aan:
“Ben jij degene die vorig jaar Amsterdam heeft gelopen?”
Dat het om de marathon ging hoefde ze er niet bij te zeggen. We begrepen elkaar meteen. Het werd een gesprek zoals lopers onderling dat kunnen hebben. Een zeer gemakkelijk gesprek. Ze heeft enkele malen de marathon van Amsterdam gelopen en kent de route uit haar hoofd. Een feest der herkenning. De Berenloop, die ik ga doen, kende ze ook heel goed. Wat een gedreven vrouw. Trainen? Ze deed het tussen haar dagelijkse beslommeringen door. Voor haar werk, na haar werk; moe of niet. Ze rende eens van Amsterdam Noord naar een vriendin in Castricum om er een bakje koffie te drinken. Rugtasje mee. En weer terug met de trein.
Tijdens het gesprek kreeg ik spijt. Spijt dat ik me niet heb ingeschreven voor Amsterdam.. Haar gedrevenheid maakte me enthousiast.
Misschien door dit enthousiasme had ik vanavond ook behoorlijk de slag te pakken.
Het regende behoorlijk tot ongeveer kwart voor acht. Maar, ik had mijn hardloop kleding al aan. Lopen zou ik! Bert-Jan en Ineke hadden ’s middags al gelopen. Good old Bart zit ergens in zijn zwembroekje in een warm land. Dan maar alleen, door de plensbuien.
Even voor acht uur kwam er een sms binnen. Martijn ging mee. Dus, niet alleen. En, niet door de regen want inmiddels was het droog geworden. Wel een heerlijke frisse lucht. Als een jonge hond die eindelijk naar buiten mag schoot ik de weg op. Rennen!
Martijn is wat langer dan ik, en een kleine 20 kilo lichter dan ik. Een makkelijke loper die vaak in het begin al een hoog tempo oppakt. Dat was niet de bedoeling vanavond.
Eerst 30 minuten zone 1 (praat tempo), dan 20 minuten zone 2 (net niet meer willen of kunnen praten) en op het laatst 10 minuten aanzetten en de monden houden. Ik probeerde Martijn het eerste halve uur zo veel mogelijk te laten praten. Het tempo zakt dan vanzelf wel. Het kwam goed uit want hij had even het een en ander te vertellen. Het tempo viel dus goed uit. Tijdens het tweede blok merkte ik het rondje wat ik had bedacht te klein zou worden. Martijn stelde een lus voor die bij zijn huis zou eindigen. Het zou dus een wat langere loop gaan worden.
Die laatste 10 minuten liepen we pal tegen de wind in. Uiteraard zwijgend.
Vechten tegen de wind, en ook nog eens proberen het tempo erop te houden. Kicken!

Thuisgekomen had ik 17km in de benen.

Read Full Post »