Archive for the ‘Assendelft’ Category

Geen Rotterdamse marathon voor mij. Overigens zit ik daar ook niet echt om te springen. Niet de afstand op dit moment; het is met iets te lang lopen. En, ik ben daar al geweest. Mocht ik weer een marathon prikken dan wel ergens waar ik nog niet ben geweest. Alhoewel..

Maar met een marathon daar in Zuid Holland en een loopje elders van clubgenoot Jan van Hout werd de spoeling voor mij wel wat dun in het vinden van een maatje om vanmorgen, op mijn verjaardag, even een leuke afstand te pakken.

Dave loopt wat te madderen met een blessure. Maar, zoals mij wel vaker gebeurt, op een moment dat ik het ook echt heel erg op prijs stel, appte René me deze week. “Ik moet 30 lopen, wat ga jij doen?”

Ik had ongeveer 22km in het hoofd, dat zou na Apeldoorn weer een afstand record zijn. Mooi, René zou mij bij het tunneltje onder de A9 opwachten en een flink stuk met mij mee lopen. Daar was ik erg blij mee. Altijd gaaf om met René te lopen. De kilometers vliegen dan onder je voeten door. Gisteravond polste ik Dave nog even. Wie weet…

En verdraaid nog aan toe. Bij de Broekpolder herkende ik in de verte al zijn gele jas en zijn loophouding. Ook Dave zou een stukje meelopen. We liepen met zijn tweeën richting dat punt waar René zou moeten staan maar de gluiperd stond ergens verscholen tussen het groen. Wendy en Yvonne, de druktemakers, hadden hem ingelicht over mijn verjaardag. Daar stond hij dan met vlaggetjes, balonnen en van die feestfluiten. En zingen natuurlijk..

 

Verrassing...

Verrassing…


Daarna toch verder lopen. En wat zei ik? De kilometers vlogen inderdaad onder de voeten door. Het liep geweldig. Kletskoustempo. Zonder erg waren we in Assendelft, en ook zo weer in Nauerna. Daar keerden we terug met de neuzen naar Beverwijk. Daar merkten we ook ineens dat er iets meer wind stond dan we hadden bedacht. Mijn tempo liep langzaamaan terug maar de sfeer niet. We kletsten en renden nog achter elkaar door.
In Assendelft, na ruim 12km

In Assendelft, na ruim 12km


De laatste 3 km had ik het best zwaar. Maar ach, met een lach op het gezicht liep ik op een gegeven moment weer op de Aagtendijk.

Advertenties

Read Full Post »

Solo

Magnolia soulangeana

Na Apeldoorn liep ik niet meer verder dan 14 á 15 km. Meer vond ik niet nodig, en ik wilde eerst weer wat sterker worden.

Deze zondag had ik geprikt om weer eens wat langer te gaan lopen. Daar kwam bij dat ik geen dienst had bij de duinloopgroep. Ik loop heel erg graag in de duinen, ongeacht met welke groep, maar voor een test als deze was het wel even prettig de dag ervoor (loop)vrij te zijn. 

Werkelijk prachtig weer vandaag. Warm zelfs. De afstand zat al goed tussen de oren: 20 km en geen meter minder. Van de route die ik in het hoofd had wist ik dat die iets te kort zou zijn. Ik bedacht dus nog even een andere aanloop om uiteindlijk toch minimaal aan die 20 km te komen. Aanvankelijk zou ik dit met Anja gaan doen, maar zij meldde zich af wegens verkoudheid. Met een marathon in Rotterdam in de agenda was het verstandiger even pas op de plaats te maken. Ik zocht niet verder maar zou solo gaan lopen. 

Zaterdag ook nog even andere schoenen opgehaald: Adidas Energy Boost2. 

Voor zover ik me kan herinneren had ik nog nooit op dit merk gelopen. Gisteren paste ik ze even. Ze zaten als gegoten!

Mooi weer en nieuwe schoenen! Toch was ik meer met het lopen bezig dan met het fraaie weer. Wel in de goede zin van het woord. Inlopen en dan een programma draaien. Een programma? Ja. Na elke 4 km rustig lopen, even een km versnellen. Ik ken mezelf. Als ik hier instap als duurloop ga ik langzaamaan wat sneller, en is de kruik te snel leeg. Of ik zak af en kom niet meer op tempo. Deze structuur houdt mij wakker en alert. Tijdens het lopen vroeg ik mij af of ik niet met lagere tempi genoegen moest gaan nemen. Ik bedoel, nou ja, ik ben toch al 50 zeg maar.  Een keer gaat het toch minder worden. Maar mijn Garmin liet voorlopig nog  leuke tempo’s zien. Nog even niet dus!

Wow, het liep gesmeerd. En die schoenen zaten geweldig, voortreffelijk. Op een gegeven moment dacht ik niet eens aan de schoen. Dat was gewoon goed. De eerste versnelling leverde precies het  tempo op wat in het hoofd zat. Mooi zo! Nu was het zaak om niet te ver terug te zakken en tempo I weer meteen op te pakken.  Ook dat lukte. Inmiddels was ik al in de buurt van de Dorpsstraat in Assendelft aangekomen. En ondertussen was het genieten van de wereld om mij heen ook weer begonnen. Bloeiende Magnolias en Forsythias. Mooi! De 4km versus 1km herhaalde ik 3 x. En elk blok ging een tandje sneller. Geen verval. Vlak na de laatste versnelling zag ik Jaap Velzeboer van de dijk af denderen. Tja, Jaap voorbijlopen kan ik eenvoudigweg niet. En ook Jaap trok meteen aan de rem. 

Hij is altijd opgetogen en blij. De week ervoor had hij in Spaarnwoude 10 km in 39 minuten weggezet. En deze beste man is 61 jaar. Hoezo minder worden? Lekker doorgaan! Uiteraard vroeg Jaap wat ik aan het doen was, belangstellend als hij altijd is. De km snel er tussendoor vond hij top. “Dat vinden de benen heerlijk Martin”

De volgende keer moet hij maar even aanpikken bij me. Want na stilstaan is het niet makkelijk om weer op gang te komen. Maar met zijn 10km verhaal in mijn achterhoofd zette ik mij er toe om toch echt nog even goed door te lopen.

20 km solo. Heerlijk! Lente!

 

 

 

 

2014-03-29 09.49.55

Read Full Post »

Afbeelding

Het rondje pak ik vaker. Het is meteen goed voor een fiks aantal kilometers. Nadenken over hoe te lopen is niet nodig. Het kan nagenoeg gedachtenloos. Nu ik thuis zit en dit opschrijf besef ik me dat ik het ook misschien wel gedachtenloos heb gelopen.

Over hoe het was zou ik een blog van voorgaande keren kunnen kopieren en hier onder plakken. Ware het niet dat het lopen wel erg soepel ging. Er kleefde deze keer geen opdracht aan. De coach liet me zonder missie gaan. Lopen op gevoel. En dat deed ik dus.

De berichten over de temperatuur waren positief, maar er klonken wel woorden als fris en koel. Ik keek even op mijn telefoon en zag dat het inderdaad maar drie graden was. Lange tight en lange mouwen dan maar. Daar had ik binnen 2 kilometer wel spijt van. Het was al snel warm. De eerste kilometers gebruikte ik om even los te komen. Daarna schakelde ik over op een tempo rond de 5’25”. Dat tempo zou ik vast proberen te houden. Eigenlijk hoefde ik weinig op de klok te kijken. Dit voelde lekker en volhouden leek geen probleem. Het zou ook nergens moeilijk gaan worden. Onderweg naar Assendelft liep ik nog even Dave tegen het lijf. Hij al op de terugweg, ik nog lang niet.

Het is zondag. Een rustdag. Afgezien van de kerkelijke inhoud ervan, was de rust merkbaar. Geen wind en geen regen maakt het stil in de polder. In de verte zag ik dat de windmolens niet bewogen. Het water in de vaart van Nauerna was rimpelloos. Alleen de waterkippen en enkele eenden zorgden voor wat beweging. De zon deed zijn best en het zweet guste van mijn hoofd.

Helaas was ik al weer snel door dat koddige Nauerna heen. In de haven was het ook stil. In de natuur worden de kleuren weer feller. Het gras is groener, het riet wit/geel. In het gras zat een gitzwarte kat roerloos voorzich uit te kijken. Het was er muisstil. Nee toch niet…pats!

Gaandweg kon ik beredeneren dat ik wat kilometers te kort zou komen. 27km was eigenlijk de bedoeling. Zou ik een omweg maken? Nee, ik besloot dat ik liever even wat ging versnellen. Even zien of dat er na 19km nog in zou zitten.

Het zat er in.

Met een big smile liep ik mijn eigen straat weer in. De buurtjes Harm en Kim liepen nog even op mij in.

Ook lachend.

Read Full Post »

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

In afwachting van het examen begon Ingeborg bij de koffie over mijn lange duurlopen. Ze verbaasde zich erover hoe ik toch elke keer mensen bij elkaar weet te vegen om die lange enden mee te gaan lopen. Tja, soms moet ik daar flink achteraan, maar andere keren gaat dat vanzelf.

Vanmorgen werd ik vrij laat wakker. Nou ja, laat, het was ruim zeven uur geweest en als je aan een lange duurloop wil beginnen moet je toch ruim van te voren wat gegeten hebben. Standaard twee uur van te voren. Eruit dus en aan een stevig ontbijt. Er stond immers weer 35km op de agenda. Het zou hetzelfde rondje worden als twee weken geleden, langs Zaandam. Dat had als voordeel dat de afstand op zeker was, en, dat ik ook een maatje had wat bij Zaandijk zou aanhaken: Marcel. Daar had ik via twitter al wel voor gezorgd. Maar deze keer zou ook Anja aanpikken en niemand minder dan René Schoen die deze keer 50km weg te werken had. Ook hij had kennelijk behoefte aan wat meelopers.

Ik begon solo. En na ongeveer drie km zag ik in de verte een hardloper in een fel geel jasje op mij afkomen. Ik herkende hem aan de altijd aanwezige grijns op zijn gezicht. René had al geinformeerd naar mijn tempo, en die was 5’25” Daar kon hij zich prima in vinden. Ja ja, zo met deze vrolijk kwetterende kerel naast me werden dat toch maar weer tempo’s onder de 5’20” of zelfs 5’10”.

In Nauerna stonden Jan en Anja op ons te wachten. Jan had haar daar netjes heengebracht en Anja zou de hele verdere rit bij me blijven. Even maakte René zich uit de voeten om ergens water te scoren maar in mum van tijd liep hij ook weer gewoon bij ons. Ook Marcel liep ons tegemoet met zijn bekende lach, van oor tot oor. Het liep erg lekker zo met dit koppeltje.

René sloeg op een gegeven moment een andere weg in, en bij de Genieweg in Assendelft ging ook Marcel een andere kant op. Anja en ik bleven over. Op dat moment, zo bij 28km, had ik behoefte aan een pauze. Een pauze kan je ook actief nemen, gewoon door het tempo omlaag te brengen. Het tempo zou vanaf dat moment niet meer omhoog gaan. Geen probleem. Het lopen voelde goed. En op het 33km punt stond de klok nog net niet op drie uur. Dat lijkt mij geen schande dacht ik zo!

Tijdens het lopen had ik me voorgenomen om de laatste km wandelend af te leggen. Even geen hardloop beweging en even de hartslag weer richting de normale waarden. Dat beviel goed.

Een mooie loop weer, op een mooie dag! En met het trainersdiploma nu op zak, voelde ik mij 10kg lichter!

Read Full Post »

35+Het slaat wel een beetje op mijn leeftijd maar in dit geval toch meer op de afstand van vandaag.

35km was de minimale inzet.

Nog voor geen enkele marathon maakte ik zoveel kilometers als voor deze komende twee marathons.

Het begon met Schoorl in februari (30) en de Afsluitdijkrun twee weken daarna (30). Ergens in maart liep ik solo een mooie ronde van 35km en met Mario liep ik 31km door de duinen. Dat zijn al vier flinke afstanden. Toch hamerde Richard erop dat ik nog eens een grote afstand zou moeten pakken. De filosofie erachter is dat het lijf niet bij 35km moet denken dat het feest ten einde is. Je kan er over discussiëren. Dat doe ik niet. Deze aanloop probeer ik het. het geluk daarbij is natuurlijk wel dat ik wel erg graag lang loop.

Coach I (Frans) sprak vorige week een verwachting uit.

“Jij doet dit jaar drie marathons? Dat worden er vier. En volgend jaar je eerste ultra”

Nou dat laatste moeten we nog maar eens zien. Het ligt niet echt in mijn lijn der verwachtingen. Marathons zijn te behappen voor me. Op zich vind ik dat mooi genoeg.

Vandaag dan weer een snipperdag. Mooi rustig weer. Niet te warm. De ronde langs het Uitgeestermeer en over Krommeniedijk vond ik erg mooi. Die zou ik vandaag weer doen. Er moest alleen een lusje in de polder bij geprikt worden om aan meer kilometers te komen. Die zou ik op de terugweg doen. In mijn gedachten was dat een behoorlijke lus. Maar, meten is weten zou later blijken.

Ik liep meteen al erg lekker. Het tempo van 6 minuut per kilometer was voor deze duurloop het uitgangspunt. Eerlijk gezegd lukte me dat niet. Ik ging sneller. Waarom? Er was geen rem in de vorm van een Bart of een Niels. En de eerste 10km zwabberden mijn gedachten alle kanten op. Er is de afgelopen jaren veel gebeurd. Gek genoeg moest dat juist die eerste 10km even langs komen. Onrust in het hoofd kan ik niet zeggen, wel druk. Het was van invloed op mijn snelheid. Ik was sneller gaan lopen. Mijn Garmin gaf voortdurend 5:30 tot 5:40 aan. Remmen! Na die 10km verdwenen de gebeurtenissen wat uit mijn hoofd. Op een gegeven moment stond ik ook weer bij het spoor bij Busch en Dam. Een aantal kilometers had ik weggewerkt zonder ergens aan te denken. Kan dat? Rennen en aan niets denken? Kennelijk wel. Het hoofd leeg? Nee. Nog lang niet.

Recente ontwikkelingen, privé, baren mij zorgen. En die zorgen bleven me achtervolgen. God-zij-dank heb ik goede vrienden die weten wat ik nu bedoel en er ook (ongevraagd) over beginnen in een gesprek of mail. Zij volstaan niet met “o sterkte dan” maar vragen door. Het hardlopen zou iemand kunnen zien als een grote vlucht. Dat is het niet. Wel kan ik er goed mijn ei in kwijt. Bij de 25km zat ik even in een dip en moest ik me vermannen om door te gaan. ik was inmiddels afgeslagen om die extra lus te pakken. Geen weg terug, maar doorgaan. Mijn tempo zakte iets af. Het werd tijd voor een gel. Ik raakte leeg. De gel werkte vrij snel. Het tempo kwam weer snel op het niveau wat ik voor vandaag had uitgekozen.

Was ik somber vandaag? Nee. Boos? Ook niet. Er kwam gewoon veel voorbij. Ook vragen. Terugblikken.

Zo bij de 26km bedacht ik me dat ik ook zaken heb om erg blij mee te zijn. Een dochter die nu samenwoont en een studie volgt die haar op het lijf geschreven is. Zij staat op een goede manier in het leven. Een zoon die steeds meer lol in zijn opleiding krijgt. Een vrouw die ook doorzet en vecht om vooruit te komen. En ik kan iets wat ik nooit van mezelf had gedacht. Wat een ronde loop ik nou toch weer! Na de polder en het Uitgeestermeer was ik richting Assendelft gelopen. Wat een eind! Op de fiets zou ik er nog niet eens aan beginnen. Vorig jaar liep ik toch maar twee marathons. En dan dit jaar maar liefst drie. Evenementen waar ik naar uitkijk. Deze gedachten gaven me ineens energie. De laatste kilometers kostten me niet eens zoveel moeite.

O ja, dat lusje. Even dacht ik dat het wel erg fors zou uitpakken. Meten = weten de volgende keer. het werd vandaag slechts 36km

35+ …Een heel ander cijfer staat me in april te wachten. So what? Kom maar op!!

Read Full Post »

Een fris loopje

“..goed aankleden want het is verraderlijk fris buiten!!!”
Dat had Richard nu net niet moeten zeggen. Ik zat op de bank een beetje moed te verzamelen om een duurloop te gaan doen. Ja, moed verzamelen. Zoveel zin als ik de hele dag al had. Eenmaal thuis op de bank was die zin verdwenen. Toch kleedde ik me maar om. Er moeten kilometers worden gemaakt; Spijkenisse dringt zich langzaam maar zeker op.
Op Terschelling liep ik nog in korte tight en korte mouwen. Nu een lange tight en lange mouwen.
Brrrr het was echt fris. Niet koud, dat kan ik niet zeggen maar gewoon net niet behaaglijk.
De eerste drie kilometer moest ik de neiging onderdrukken om te keren. En dat staat echt niet in mijn woordenboek. Bovendien had ik Richard aangegeven over zijn afstand van vandaag heen te zullen gaan.
Een man een man, een woord een woord. Zijn totaal was 17km, dus aan de bak.
Mafketel die ik ben. Na drie kilometer was de zin al weer volledig terug. De route die ik in het hoofd had ging ik dus lekker in een comfortabel tempo lopen.
Mijn lange mouw bedekte mijn horloge. Dat liet ik maar zo. Niet teveel op die snelheid letten maar vooral op mijn pas. Ondertussen wat om me heen kijkend. De route kan ik wel dromen. En toch ziet het er elke keer weer anders uit. Het is inmiddels toch echt wel november. Het is kaal geworden. Het land is leeg. Aan het begin van de vuurlinie, richting Assendelft, kon ik nog wel over de weilanden heen kijken. Maar nog voor ik Assendelft bereikt had werd de wereld door de mist steeds kleiner.
Het geluid werd er door gedempt. Toen ik eenmaal het stukje over de dorpsstraat had gelopen en de bewoonde wereld weer achter me liet, hoorde ik ook geen verkeer meer. Alleen mijn eigen voetstappen.
Ondertussen was ik wel weer op mijn klokje gaan kijken. Ik liep gemiddeld 10km per uur. Prima. Sneller hoefde niet. Wel doorzetten.
Rond vijf uur wilde ik weer thuis zijn. Er moest nog eten worden gemaakt, ik moest nog dit, ik moest nog dat.
Ik dacht aan mijn woord aan Richard en zette verbeten door. 20km moest het worden. Niet minder.
Na de tien kilometer ging ik iets sneller. Zonder daar echt op aan te sturen. Op de Zeedijk viel me op dat de mist nu wel een stuk dichter was geworden. En het werd om me heen steeds stiller, en donkerder.
November, najaar. Het is even wennen. Ook dit heeft zo zijn charme.
Achteraf ben ik blij dat ik de 21km van vandaag heb gelopen.
De macaroni smaakte erg lekker!

Read Full Post »

Gisteravond, na een feestje, leek het me verstandig om de wekker maar te gaan zetten. Om acht uur vanmorgen stond er weer een lange duurloop op de agenda. Drie uur was de insteek. Ik gooide mijn plan nog even op twitter en kreeg van Rob Viveen al de reactie: “Dat gaat wellicht weer leesvoer opleveren ;-)”

Leuk zo’n opmerking dacht ik onderweg. Nu moet ik wel weer aan de bak als ik thuis ben. En dat gaat niet meevallen want veel is hetzelfde. Wat ik vorige keer niet had geschreven doe ik dan bij deze nog even. Mijn route gaat twee keer over een stukje van de Assendelftse dorpsstraat. Een mooi stukje met een paar mooi in het Zaans  groen geschilderde houten huisjes. Maar verder; dezelfde route, weer vroeg van start, weer lekker koel in het begin en weer coach Frans aan mijn zij. En, niet te geloven, na tien kilometer gaf hij weer de pijp aan Maarten. Hij durfde nog 20km niet aan. Zijn marathon in Keulen gaat niet door. Dat liet hij wel doorschemeren. Hij gaf me weer zij forerunner. En ik kon weer alleen verder. Ik moet zeggen dat het me iets meer moeite kostte om het tempo er in te houden dan vorige week. Drie weken op een rij met op zaterdag of zondag een dergelijke loop ga ik dan toch in de benen voelen. Frans hamert er voortdurend op dat ik iedere 5km even de tijd moet nemen om wat te drinken. Dat gehaast drinken is flauwekul. De helft valt ernaast en dat water heb je echt wel nodig. Eigenwijs als ik ben (de kat was nu toch van huis) liep ik bij de 15km door. Dat drinken deed ik rennend. Pas bij de 21km zou ik mijn gel nemen en inderdaad even stoppen. Bij de 25km zou ik dan eens kijken of het echt niets uitmaakt. Nee het maakte niets uit. Ik kan net zo goed even stoppen en water drinken. 
Bij de 25km liep ik me te bedenken dat ik toch echt een loper ben die graag gezelschap heeft. Al loopt er maar één persoon naast me. En net op dat moment zag ik André op me afkomen. Die kwam dus als geroepen. Hij kwam uit Krommenie vandaan gelopen en zou richting Beverwijk gaan. Ik draaide me resoluut om. Vanaf dat punt maakte het toch geen moer meer uit welke richting ik zou pakken. En als ik met André zou oplopen had ik in elk geval 6km lang hem als gezelschap. Aangenaam gezelschap!
Het is vandaag, uiteindelijk 33km geworden in 3uur en 1 minuutje. 
Die laatste 3km waren niet zo heel erg makkelijk. Daarmee ben ik dus meteen maar weer gewaarschuwd. Het zal straks ik Amsterdam op dat punt ook echt niet vanzelf gaan!



Read Full Post »

Older Posts »