Archive for the ‘Amsterdam’ Category

Marathon Amsterdam 2012

En het zit er al weer op. Die marathon. Nou ja, alweer.. Het blijft een enorme opgave. Ook omdat de lat steeds hoger komt te liggen. Ooit nam ik me voor een marathon niet telkens in de zelfde stad te lopen en daarin te wisselen. Begin dit jaar schreef Onno zich in en prompt was ik ook al weer om. Nog even polshoogte gehouden met Niels, Ron en Michel en ja hoor, we stonden op een gegeven moment allen in geschreven. Daarmee ontstond ook de #020groep. We zouden ook 1 x per maand bij elkaar komen om te gaan trainen of een duurloop gezamenlijk te doen. Van mijn eigen vereniging zocht ook Martijn daar aansluiting bij.

Vanwege Rotterdam en Stockholm trainde ik toch al behoorlijk door. Na Stockholm had ik mezelf rust opgelegd tot 1 juli. Daarna begon het circus opnieuw. Het trainen ging erg lekker. Ik kan me nauwelijks iets van een dip herinneren. En wat ben ik blij dat ik bij elke duurloop aansluiting met de groep kon maken.

Ergens in augustus kreeg ik in overleg met Marek die mij wat begeleidde een andere coach: Henny. Na Amsterdam zou hij mij  gaan coachen maar, al ruim voor Mokum viel een schema in mijn inbox. Ik kon aan de bak.

In Spijkenisse liep ik een pr op de marathon die op dat moment op 3:44 kwam te staan.  Wat zou ik in Amsterdam gaan doen? Ik stelde een deel van de groep 3:40 voor. Voor Onno en Edwin zou het een sub4 worden.

Maar mijn coach dacht er anders over. Hij bekeek het resultaat van mijn trainingen, de damloop en de halve marathon van Texel. Na de damloop klonk al: “ga maar dromen van 3:35” Op twitter begonnen er al diverse mensen over 3:30 of nog sneller te praten. Nou dat zag ik toch echt niet gaan gebeuren. Henny wel. Hij vond dat ik een aanval moest gaan doen op de 3:30..Ok dan. Niet eigenwijs zijn en er gewoon voor gaan!

Vandaag was ik al op tijd in Amsterdam in de Hardloopwinkel waar we door Joan zeer gastvrij werden ontvangen met koffie en diverse lekkernijen! Wat een top service!

Ron, Ruben, Martin, Onno. En voor René, Barry en Cor

We gingen allen met een eigen schema de marathon in. Alleen Onno en Edwin zochten steun en gezelschap bij elkaar. Ron wilde wat langzamer starten dan ik. Hij hoopte mij later op de schouder te kunnen tikken. Tot 28, nee 29 km liep ik heerlijk maar kon niet de tijd op mijn klokje krijgen die Henny mij had meegegeven. Aanvankelijk niet door de enorme drukte later ging het wat beter maar echt van harte ging het niet. Die 3:30 liet ik op een gegeven moment maar voor wat het was. Tegen de 25km kon ik Barry even een hand geven, en pas tegen de 30km voelde ik de hand van Ron op mijn schouder. Het ging nog goed maar al snel had ik Ron hard nodig om mij er doorheen te slepen. Ik verbood hem min of meer om ervandoor te gaan. We spraken af gezamenlijk over de finish te gaan. Hij had daar geen probleem mee. Zijn pr lag net onder de 4 uur. Wat kon hem gebeuren.

In mijn ogen is de marathon van Amsterdam een mooie marathon. Dit jaar viel mij op dat er veel meer publiek was dan de voorgaande keren dat ik mee liep. En net zo enthousiast als in Rotterdam! En voor mij, het leek wel persoonlijk Hanneke van Dem die ik maar liefst drie keer hoorde roepen en twitteraars Karel en niemand minder dan mijn grote vriendin Yvonne!

Het ging. Het tempo zakte niet te ver weg maar wat was ik blij dat ik dat stadion zag! Eindelijk, de finish! In een tijd van 3:35:30 gingen Ron en ik hand in hand de finish over. Daarna kon ik even niet meer normaal lopen. Ik strompelde naar de hardloopwinkel. Onderweg stond ik zowaar oog en oog met mijn maatje Niels. Die was even zeer welkom op mijn pad, evenals later in de winkel Jan en René.

Voor alle leden van de #020groep geldt dat zij de marathon hebben kunnen uitlopen binnen een fraaie tijd, en zelfs flinke pr’s hebben binnen kunnen halen!

Mijn eigen tijden:

Amsterdam marathon

2010 4:10

2011 3:48:32

2012 3:35:30

En dan de #020groep

Martijn (debuut) 3:26:08

Edwin (debuut) 3:54:51

Onno 3:54:51 PR!

Michel 3:52:33 PR!

Ron 3:35:30 PR!

Martin 3:35:31 PR!

Gastleden #020groep

René 3:12:21

Cor 3:54:06 PR!

 

 

Read Full Post »

Aan de vooravond

Morgen doe ik mijn zesde marathon. En voor wat betreft amsterdam is het mijn derde. Het went toch niet. Het is niet zo dat ik nerveus ben, of toch wel? Nee. Niet.

De afstand kan ik aan. Ik heb goed getraind. Op een andere manier dan bij de voorgaande edities. En toch..die tas staat al klaar en ik ben al weer twee keer naar boven geweest om nog iets te pakken. En o ja, mijn startnummer lag er niet bij. Heb ik wel genoeg gegeten? Een marathon krijg je nooit cadeau. Voor deze afstand moet je goed trainen, wat zaken opzij zetten en als beloning…

Een marathon is niet voor iedere hardloper weggelegd. Lopers in onze groepen, en ook op twitter zeg ik dat wel eens duidelijk. Het is niet iets om je blind op te staren. Het lopen van een 10km of een mooie 10em kan ook uitdagend zijn. Ik kijk daar zeker niet op neer.

Toch ben ik gegrepen door dit fenomeen.  Niels probeerde het onlangs te verwoorden. Hij stelde dat een halve marathon gewoon leuk is om te doen. Maar bij hem maakt geen enkele afstand zoveel los als die magische 42,195km  Een hardloper gaat diep, moet hard werken om het voor elkaar te krijgen. Er komen emoties los aan het eind. Het schudt je door elkaar.

Het gevoel, diep van binnen, vergelijk ik met even een paar dagen weg gaan. Een verschil, eigenlijk wel een leuk verschil, zijn de tweets die binnenkomen met succeswensen, whatsapp’s en sms’jes van vrienden en bekenden die nog even mij persoonlijk alle succes en plezier willen wensen. Heel erg leuk. Mijn nieuwe coach belde mij gisteren nog even op voor een persoonlijk gesprek. Hij is ook zeer benieuwd naar hoe ik het zal doen, gaf nog wat laatste tips en adviezen mee. Nu net ook van hem weer een sms. Nee, nerveus ben ik niet. De rust zelve. Maar er is wel iets toch..

Deze editie ga ik proberen beter gecontroleerd te lopen dan de voorgaande keren. Dat was ik in Stockholm al van plan met de adviezen toen van Richard en Marek maar de elementen gooiden toen behoorlijk roet in het eten. Die omstandigheden zullen er morgen niet zijn.

In aanloop tot deze marathon trainde ik met Ron, Michel, Edwin, Onno en Martijn van de #020groep en met mijn eigen cluppie op de dinsdag en zaterdag. Tijdens de duurlopen pikten René en Cor ook een keer aan. Niels moest afhaken maar ook hij loopt inmiddels weer, en met hem liep ik een leuke 21,1km door de duinen in een tijd die goed is voor de motivatie en zelfverzekerdheid.

Ik heb er zin in!!

 

Hier starten en finishen: kippenvel!

 

Read Full Post »

Wanneer kan iemand zich een marathonloper noemen? Wanneer je er één hebt gelopen? Of wanneer je er bijna het hele jaar mee bezig bent?

Na Stockholm had ik mezelf rust opgelegd. Geen gekke dingen met snelheden of afstanden. Wél ben ik nogal spontaan vorige week naar Friesland gereden om samen met Niels wat loopmaatjes aan te moedigen die zich door de regen ploeterden tijdens de Slachtemarathon. Het prikkelde. Ik had er graag tussen gelopen. Voor mij zou dat toch niet goed zijn, zo snel na een marathon in Zweden die best wel veel van me heeft gevergd.

Al enkele jaren loop ik mee met de Marquetteloop in mijn eigen dorp. Dit jaar sloeg ik die dus over. Voor mij geen 21 of 14km. Helemaal niets doen is nou ook weer zo wat. De schoenen trok ik af en toe wel aan, maar de rondjes waren kort en het tempo lag vooral gemakkelijk. Vorige week, tijdens de Marquetteloop liep ik met Bart op een middentempo ça 16km door de polder. Dat was dan weer eens een afstand die ergens op ging lijken. Donderdag deed ik 10km op tempo. Ik probeerde in de buurt van mijn pr te komen. Het was even hard werken maar het ging me redelijk goed af.

De loop van vandaag zou ik het begin kunnen noemen van mijn training voor de eerstvolgende marathon. Amsterdam! En ik heb er behoorlijk veel zin in. Dus weer een marathon. Deze afstand is voorlopig even de baas over mijn loop agenda. Amsterdam heb ik geboekt. Zodra het kan, zal ik me gaan inschrijven voor de marathon in Tromsø. Het zou nog best eens kunnen dat ik tussen die twee in nog een andere marathon prik..

Vandaag stond er 22,5km op het programma. Loopmaatjes Edwin en Onno van de #020groep hadden zich gemeld om mee te lopen. Zij wilden ook een afstand maken, in een rustig tempo. Dat kan je dan maar beter met zijn drieën doen. Het werd een loopje door de rustige duinen en door een onophoudelijke regenbui. Geen van ons maakte daar een punt van. We liepen kletsend en kledderend door miezerige buien en ieder voor zich genoot van het lopen. Beide heren gaan overigens ook mee naar die midsommernatts marathon in het verre noorden van Noorwegen.

Volgende week hebben we een tweede sessie van de #020groep. Allen trainend voor de marathon van Amsterdam. Ieder met een eigen doel. Van debuteren tot het lopen binnen een bepaalde tijd.We zullen hetzelfde parcours als vandaag gaan lopen, zij het dan niet langzaam maar met tempo blokken. Even lekker stevig doorlopen.

Ben ik een marathon loper? Ik geloof het wel.

Read Full Post »

Ron, Michel, Niels en ik zijn van plan om de marathon van Amsterdam in 3:40 te gaan lopen. Voor menigeen wellicht lachwekkend traag, voor anderen (nog) niet haalbaar. Wij zullen er best wel een flinke kluif aan hebben. Maar we zijn aan elkaar gewaagd, kunnen het goed met elkaar vinden en we gaan ervoor.

We wonen (op Ron en Michel na) niet bij elkaar in de buurt. We zullen het moeten hebben van elkaar motiveren, informeren en uitdagen via twitter. Prima, maar daar neem ik geen genoegen mee. We moeten, naar mijn mening, ook samen eens een training pakken. Ik nodigde de heren uit om maar eens naar Heemskerk te komen. Wat is er mis met een training in die prachtige duinen van Heemskerk? Niets.

Als snel meldden Edwin en Onno zich ook aan om mee trainen. Later ook Marek en Jan. Zelf nodigde ik nog Roy en Martijn uit om mee te trainen. Het zou een aardig clubje worden, ware het niet dat Jan en Onno zich vanmorgen voor onze eerste training ziek meldden. Roy durfde het nog niet aan vanwege gevoeligheden in het been. Enfin, allen zullen de komende maanden wel mee gaan lopen, pardon, trainen.

Mijn zo ongeveer meest trouwe maatje Bart kwam als een vanzelfsprekendheid vanmorgen ook aanlopen. Dat kan, zoiets hoeft hij niet eens te vragen. Gewoon meegaan!

In principe zou ik de training zo doen zoals ik dat ook op een doorsnee zaterdagochtend bij AV-DEM doe. Dus, inlopen, wat stretchen, een loopscholing en dan het kernprogramma. Ik hield het met stretchen bij wat dynamisch werk, de loopscholing ook iets ingekort. Daarna had ik 8 x 4 minuten op het programma. 4 minuten aanzetten, twee minuten herstel. Uiteraard over een uitdagende route. De duinen zijn me goed bekend, de heuvels wist ik wel bij de route te betrekken. Er moest even gewerkt worden.

Met een groep van buiten de regio is een training als deze het leukst. Men komt dan ergens en krijgt wat te zien. In een gesloten circuit kan je ook leuke trainingen verzinnen. Dit had voor mij nu even de voorkeur.

Afbeelding

Ron, Michel, Niels, Martin en Bart

De 8 x 4 minuten liet ik uiteenvallen in twee sessies. In de tweede sessie bracht ik een kleine variatie aan waardoor het iets zwaarder zou worden. Bij navraag of ik de route moest wijzigen kreeg ik meteen te horen dat men op dezelfde voet verder wilde. Prima!

De groep was goed aan elkaar gewaagd. In de eerste sessie liepen Niels en ik vooraan, bij de tweede sessie kwam Ron ook wat naar voren lopen. Michel komt net uit een blessure en liep wat gereserveerder. Dat lijkt me een juiste houding. Na elke versnelling liepen we ook terug om de groep weer compleet te maken.

We sloten af met een rustige uitloop van pakweg een kwartier. Tempo 1 gaf ik aan. Maar met Niels, die elke heuvel als een uitdaging ziet, liep dat al weer snel op naar Tempo 3.

We troffen het. Mooi weer, leuke club, een prachtige omgeving. Heerlijk om te doen!!

De #020groep van deze sessie

Niels, Ron, Martin, Michel en Edwin

Read Full Post »

van 2011 naar 2012

Zo aan het eind van het jaar komen diverse terugblikken voorbij in de media.  Ook ik kan er niet omheen en heb de afgelopen dagen diverse zaken van dit jaar door mijn gedachten laten gaan.

Het jaar begon donker, kil en vooral somber. Een lange winter waar geen einde aan leek te komen. Door de situatie thuis stond het hardlopen op een laag pitje. Gelukkig stonden mijn trouwe loopmaatjes toch regelmatig voor de deur. Hetzij voor een gewone training, hetzij om spontaan even een rondje te lopen. Door de situatie thuis stond het lopen in een ander daglicht. Snelle tijden waren absoluut niet van belang. Het lopen bleef ik doen om er energie uit te halen. De marathon van Parijs, waar ik me voor had ingeschreven, liet ik voor wat het was en ik schoof mijn startnummer door naar loopmaatje Meike.

Toch kwam door de uitnodiging van mijn collega Cock, wiens vrouw in hetzelfde schuitje zat als de mijne, om mee te doen aan de 20 van Aplhen er weer iets strijdbaars in mij naar boven. Het doel was afzien. Onze vrouwen moesten dat, wij moesten dat ook. De  familie en vrienden van Cock waren geen lopers maar gingen speciaal voor dit evenement trainen om daar dan eens flink af te zien, met een knipoog naar zijn vrouw en de mijne. Ook voor mij zou het afzien worden. Het was geen kwestie van uitlopen maar een goede tijd neerzetten. Een pr. Voor minder gingen we niet. Cock en ik liepen als enigen van zijn groep de volle 20km. En we hebben afgezien. Die pr kwam er!

Niet lang na Alphen was Lia door de ergste periode heen. Haar laatste chemokuur was in April. We konden weer vooruitkijken en vrij ademhalen. Door Alphen was er weer een vuurtje in mij gaan branden en ik was weer lekker gaan trainen. Parijs liet ik voor wat het was maar ik keek wel weer uit naar andere evenementen. Na die pr wilde ik heel graag een verbetering op de halve marathon. De Marquetteloop in Heemskerk leende zich hier goed voor, leek mij.

Harde wind leek roet in het eten te gooien maar door flink door te bijten en weer af te zien redde ik het toch een pr te lopen. De rest van het jaar bleef in het teken van de persoonlijke records staan. Met als hoogtepunt de marathon van Amsterdam. Een duikeling van 4:10 in 2010 naar 3:48:20 dit jaar. Later zouden daar in Spijkenisse nog eens 4 minuten af gaan. Die lange afstand is dus iets waar ik meer mee wil gaan doen.

Door het twitteren over hardlopen ben ik in contact gekomen met diverse hardlopers vanuit het hele land. Een mooie aanvulling moet ik zeggen. Een aantal contacten kan ik inmiddels tot vrienden rekenen. Het zijn beslist geen oppervlakkige kennissen. Het bleek al snel bij de diverse loopevenementen waar deze enthousiaste twitteraars elkaar opzochten, aanmoedigden of zelfs samen gingen lopen. Bij de Damloop kwam ik vluchtig Marcel tegen, maar bij de latere evenementen werd het goed afgesproken en werd er weinig aan het toeval overgelaten. Zo stond ik in het startvak van de marathon met uiteraard Olaf uit mijn eigen groep maar ook met onder andere de twitteraars Onno, Marcel en Rien.

Er kwam een heuse twitterrun. In de duinen van Heemskerk en Wijk aan Zee liep ik met een groepje hardlopers uitgebreider kennis te maken. Een aantal weken ervoor had ik al met Yvonne en Marcel twee uur door de zaanstreek gelopen. Onbetaalbaar en onvergetelijk! Dus, deel III werd al snel gepland. Dit zal in Januari gaan plaatsvinden, ook weer in de Heemserkse duinen. Voor deze run hebben zich al veel meer liefhebbers aangemeld. En dan editie IV…

De afsluitdijkrun. Jan Verwoert en ik hebben dit samen opgezet. Ruim 100 runners uit werkelijk het hele land zullen straks aan de start staan van deze gezamenlijke trainingsloop. Daar zullen we 32km lang de tijd hebben om elkaar te leren kennen en elkaar eens in het echt te ontmoeten.

Vandaag, op mijn vrije dag liep ik weer in de Zaanstreek. Weer met Marcel. De man waarmee veel, voor mij, op dit gebied is begonnen. Door hem ben ik gaan bloggen. Hij was er met de eerste twee twitterunnen uiteraard ook bij. Na zijn eerste halve marathon dit jaar wilde het niet goed meer lukken met hardlopen. Zijn kuiten wilden niet. Voor vandaag stond er eigenlijk 17km op het programma. Deze week schroefde hij dat voorzichtig terug naar 12 of misschien wel 10. Maar afzeggen kon ook. We zouden dan later wel een keer gaan. Nee, afzeggen was geen optie. Ik zette door. We zouden eerst een bakkie koffie drinken en wel eens zien hoever we zouden komen. Het werd niet 10km, niet 12km maar 14km. We liepen door prachtige straatjes, tussen weilanden door en zelfs tussen fotograferende japanners in de Zaanse Schans. Een mooie loop, ondanks regen en wind. Typerend voor de manier zoals wij twitterende hardlopers met elkaar omgaan. Niet elkaar in de steek laten maar elkaar blijven volgen en vooral motiveren.

Dit belooft veel moois voor 2012!

Read Full Post »

Waar moet ik beginnen? Allereerst bij Anita en Olaf. Olaf had zich eerder voor deze marathon opgegeven dan ik. Mijn spontane actie, later, is bekend. Gisteren kreeg ik een sms van hem waarin hij aangaf dat hij wel blij was dat ik ook zou lopen. Ik was blij met hen. Anita pikte me vanmorgen op en zette ons in de buurt van het stadion af. Met Olaf heb ik al diverse malen naar beider tevredenheid een 10em  gelopen. De afstand van vandaag is toch wel even wat anders.
In en rond het stadion had ik met diverse bekenden afgesproken Eigenlijk was ik er van uit gegaan dat ik die nooit in die mensenmassa terug zou vinden. Maar eenmaal in de hardloopwinkel stond ik al meteen oog in oog met Ruben en Nessrine. Kanjers. Sympathiek (en snel).
De hardloopwinkel, ook al zo sympathiek, bood ons koffie aan. Terwijl ik dat ophaalde waren Gerard en Jaco ook al binnen gekomen. Leuk om met hen nu eens kennis te maken.
We mochten onze tassen daar in de winkel (boven) achter laten. Super!
Inmiddels was het wel tijd om het stadion op te gaan zoeken. Een belangrijk loper, voor mij, had ik nog niet gezien. Maar nog maar één voet in het startvak en ook Rien had ik gevonden. In no time ook Onno. Hoe is het mogelijk! Even later tikte ook nog Marcel (mijn haas op de 10km) me op de schouder.

Wat is het overigens een belevenis om in het olympisch stadion te mogen starten. Temidden van lopers uit diverse landen wachten op het startsein. Om dan eindelijk, want zo voelt het wel, eens te mogen gaan rennen. 42,195km lang. Op zich vind ik het mooi om er te lopen. Dwars door de stad, met ook het Vondelpark. Met name de route langs de Amstel vind ik prachtig. Op die momenten liep ik echt te genieten. Zoals ik me had voorgenomen.
Anita zagen we twee keer langs de kant staan. Ons flink toejuichend:
“Kom op spetters van me!”
Ronald stond bij het 11km punt. Met een megafoon schetterde hij naar me toe:
“Go Martin, Go Go Go”
Overigens is het van niet te onderschatte waarde dat er mensen die je kent, zeker bij deze afstand, langs de kant staan. Dat ondervond ik later bij Ouderkerk aan de Amstel. Mijn neef Peter (die snelle van Texel) was aanvankelijk van plan om voor de tv te gaan kijken maar besloot om toch maar naar het parcours af te reizen. Er bij aanwezig zijn is toch van meer waarde. Ik had hem niet gezien maar hoorde ineens mijn naam. En:
“sportdrank?”
Hij duwde een flesje in mijn handen. Hij weet niet half wat zoiets even doet.
En dan Ron. Zo goed ken ik hem nog niet. Hij had aangegeven met een bolletjestrui langs de kant te staan. In een flits zag ik hem ergens bij de 19km. We konden nog net even de hand naar elkaar opsteken.
Even later, juist op een wat dood punt, zowel bij mezelf als in het parcours, kwam hij naast me fietsen. Maakte een foto. Vroeg hoe het ging en bood een gel aan. Allemaal net op het juiste moment. Ook dat komt erg fijn over. Super!
Inmiddels was ik Olaf kwijt geraakt. dat was al voor dat ik Ron zag staan. Ik dreigde nog dat de eerstvolgende zoen van Anita voor mij zou zijn. Maar het hielp niet. Olaf kon me niet bijhouden. Rien was ik in het Vondelpark al kwijt geraakt. Ik stond er dus ‘alleen’ voor. Het is me overigens aardig meegevallen. Vorig jaar was ik kapot bij de 33km. Op. Geen snelheid meer in te krijgen. Het wandelen begon op dat moment wat vaker voor te komen. Nu kon ik door gaan. Wel in een iets lager tempo. Coach Frans had me al verteld dat ik me vanaf dat moment daar niet meer zo druk om zou moeten maken. Zeker niet wanneer ik ervoor tempo heb kunnen houden. En dat had ik. Vanaf de 35km kreeg ik het pas echt zwaar. Maar de 10km per uur wist ik vast te houden. Ondertussen liep ik uiteraard al  een beetje te rekenen. Hoe zou ik uitkomen? Dat Vondelpark krijg je ook op de terugweg voor de kiezen. Een mooi park misschien. Maar ik zag er het mooie niet meer van. Vanaf die 35km was ik alleen maar bezig met lopen. Mijn houding, mijn snelheid en het feit dat ik moest doorzetten. Het is me gelukt. Vorig jaar liep ik dezelfde marathon in 4:10:20
Dit jaar haalde ik een vette, hele vette pr. Ik liep het in 3:48:32.
Vorig jaar tranen. Peter was er getuige van maar wist toen nog niet wat daar de werkelijke reden van was.
Nu weer tranen. Niemand om me heen om mijn emotie kwijt te kunnen. Net op een moment dat ik het had weggedrongen kwam ik Ruben tegen. Ik kon het niet meer tegenhouden. Ruben was even de klos. Gelukkig alle begrip van zijn kant.
Boven de hardloopwinkel kon ik me op mijn gemak even omkleden. Wat eten en drinken. En wachten op Olaf. De arme man had het zwaar gehad. Was blij dat het achter de rug was. Iets later maakte dat plaats voor een soort van trots. Hij had het toch maar even gedaan. Dat gevoel heb ik ook!

Read Full Post »

10 Engelse mijlen

Cijfers heb ik er niet van maar als mijn gevoel me niet bedriegt zien veel hardlopers de Dam tot Damloop als hét doel of hét hardloopevenement. Hier is men voor aan het trainen. Hier gaat men de deur ’s avonds voor uit om toch nog even een rondje te maken.
Het is een erg leuk evenement. Ik zie mezelf niet echt als een kuddedier. Maar ondanks dat iedereen het een geweldige loop vind, zeg ik dat ook. Het is een groot hardloopfeest. Nou moet ik er wel bij zeggen dat in de jaren dat ik hem heb mogen meelopen, met het personeel van het ZMC, het zonnige weer daar aardig aan meewerkte. Prachtig open en zonnig weer. En daardoor, veel publiek en levende muziek langs het parcours.
Zondag loop ik voor het eerst met een ander bedrijf mee. De werkgever van Martijn. Het weer? Maakt me niet uit. Zoals altijd, gewoon gaan lopen!

Maandag en dinsdag al hoorde of las ik van hardlopers dat zij tot de start in Amsterdam hun laatste rondje hadden gelopen en rust zouden nemen. Rust? Daar kom ik dus niet aan toe. Hoe leuk ik die damloop ook vind; ik kijk er overheen. Dus, ook donderdag nog liep ik 15 kilometer. En er volgt een week later nog een halve marathon op dat mooie Texel. De marathon van Amsterdam zit daar weer redelijk snel achteraan. Rust nemen moet ik dus doen op andere momenten. Gericht op die marathon. Veel deelnemers van de damloop houden het na zondag even voor gezien en. Bij mij staat er dan weer een wat zwaardere week op de agenda.

Zo ver kijk ik nog niet. Eerst die o-zo-leuke damloop!
Donderdagavond, ik moest in Castricum zijn, bracht ik de forerunner terug naar Frans. In zijn straatje reden we elkaar net tegemoet en via de open autoramen gaf ik zijn horloge terug.
‘Heel veel succes zondag in Amsterdam Martin’
‘Ja dank je, ik heb er zin in’
‘Wat ga je doen?’
‘Ik ga mijn best doen om met 1:15 binnen te komen’
Frans trok een bedenkelijk gezicht en zijn vrouw schoot al in de lach.
‘Dat moet jij toch sneller kunnen man…’
Hij blijft coachen. Die lat moet ergens liggen.

Read Full Post »

Older Posts »