Archive for the ‘Afsluitdijk’ Category

Afsluitdijkrun 2013

30km rennen over de afsluitdijk, van Den Oever naar Zurich. Wat kan je daar in vredesnaam nu over zeggen of schrijven?

Meer toch dan je zou verwachten. Vorig jaar de eerste editie, een idee van mij en Karel Zwaan. Uitgevoerd door Jan Verwoert, mij en gelukkig veel vrijwilligers.

Dit jaar zat ik niet in de organisatie maar liep wel mee. Het kwam goed uit om 30km te rennen, in mijn aanloop naar de marathon straks op 30 maart. De vooruitzichten waren niet al te best. Het zou stevig gaan waaien, koud worden en misschien wel gaan sneeuwen. Via twitter verzameld ik al lopers met dezelfde snelheid of insteek om samen te gaan lopen. Uiteraard mijn maatjes Ron, Michel, Cor, Edwin en Marc, maar ook Roy en wat nieuwere contacten probeerde ik bij elkaar te krijgen. Ik moet zeggen dat we met een aardige groep bij elkaar stonden in Den Oever. Inderdaad we liepen met een groep. En dat is met windkracht 5 of 6, pal tegen, hard nodig. De groep was veel groter dan verwacht. Men vond de luwte van koplopers kennelijk aangenaam. Wie ben ik om het een en ander te gaan regelen? Toch vond ik het op een gegeven moment tijd om in te grijpen. Cor en Edwin liepen mij te lang op kop. Alleen Piet en een mij onbekende man namen zo nu en dan het initiatief om ervoor te kruipen. En op kop lopen is loodzwaar. Ik keek even met boze blik achterom: “jongens wisselen, dit kan zo niet!”  Geen reactie en geen verandering. “Dan doe ik het!” Roy en ik liepen naar voren. Na 2km stak ik mijn hand omhoog een maakte een draaiende beweging. Wisselen! Het kwam over. Vanaf dat moment ontstond er een groep lopers die van tijd tot tijd zouden wisselen. En zo hoort het, althans, in mijn ogen.

Ik was zeer aangenaam verrast langs de kant Cis en Pascal, maar ook mijn goede vriend Niels te zien staan. Top! Ze moeten het behoorlijk koud hebben gehad. Op een gegeven moment zag ik twee dames naar de kop lopen. Ik gaf ze een flinke pluim. Goed zo! Toppers! Ze zakten al snel af. Het was hen te machtig. Ik was er kort over. Goed dat ze het deden, voor henzelf mentaal ook een opsteker! De vrouw tegen wie ik het zij deed haar jasje los en liet haar shirt zien. Het logo van ‘pink ribbon’ kwam te voorschijn…Vanaf dat moment nam ik haar in bescherming. Op mijn manier. Hield haar in de gaten. En ik wilde niet meer hebben dat ze aan kop zou lopen. Ze zou de verdere loop achter mij blijven en mogen profiteren van mijn luwte. Geen discussie.

Na de helft werd de groep kleiner. Cor waren we ineens kwijt en ik merkte ook dat Onno zoek was. Jammer. Maar waarschijnlijk had Onno al redelijk veel gegeven besefte ik. Ook Edwin was na enige tijd verdwenen uit de groep. Hij was te hulp geschoten bij een man die dringend hulp nodig had in de zin van een ambulance.

De groep denderde door. Het was zwaar. Wind, zo sterk, en voortdurend pal tegen; het is energieverslindend. De dame, ze heet Marianne, zou ik later horen, liep nog achter me. Na pakweg 23km werd het wel erg zwaar en de groep werd kleiner. Bij de sluizen werd het zelfs heel erg klein. Vermoeidheid sloeg toe. Marianne vond dat ik achter het groepje aan moest: “jij kan veel harder”. Ik was heel duidelijk. Zij mocht van mijn windvang profiteren, en die van Marc. Geen probleem. Wat maakte enige tijd mij nou uit? Als ik maar 30km zou hebben gelopen! Marianne, vorig jaar eerste vrouw. Nu een akelige periode achter de rug. Wat een respect had ik voor haar. En zo gingen Marc en ik zij aan zij verder, Marianne achter ons. De laatste 2km. Gewoon nog wind tegen, en vals plat. killing!

Van mij moest, of ze wilde of niet, Marianne tussen ons in de finish over. Marc, Marianne en ik op een rij.

Mooi!

Onvergetelijk!!!

Afbeelding

Edwin, Martin en Onno, voor de zware tocht.

ADR 2013 I

Nesrine, Martin, Christine

ADR 2013 II

De start!

ADR 2013 IV

Ergens op de dijk, Marc voorop

ADR 2013 V

Kopgroepje met Roy, Piet en Ron

ADR 2013 VI

De finish, met Marc, Marianne en Martin

ADR 2013 VII

Ontlading…

Advertenties

Read Full Post »

In de herfst van vorig jaar reed ik met Lia door Friesland. We liepen door Sneek en Hindeloopen. Die dag hadden we een regenbui die van ’s morgens vroeg tot aan het eind van de dag voortduurde. Door de regen heen zag ik wel een mooi landschap. Leuke kleine dorpjes en ruimte. Heel veel ruimte. En uiteraard dacht ik dat het goed zou zijn om er eens als loper terug te komen.

Laat ik nou twee vrienden hebben die zichzelf echte Friezen kunnen noemen. Er woont er één dichtbij me en die doet niet aan hardlopen. In dit geval kan die weinig voor me betekenen. De ander woont in Leeuwarden en is wél hardloper. Hij zou een loopje uitzoeken van minstens 21km en die zouden we samen eens gaan doen. Hij (Niels) en ik willen immers ook samen hele marathons gaan lopen. Te beginnen met Rotterdam.

De coach gaf me duidelijk aan om niet een pr na te jagen maar deze loop vooral zo te lopen dat ik niet helemaal stuk over de finish zou komen. Daar heeft hij gelijk in. Rotterdam staat niet ver meer in de agenda en voor een marathon moet je opgeladen zijn en niet uitgeput en herstellend. Er volgen bovendien nog een paar trainingen.

Ingehouden lopen dus. Ik had er zin in en Niels ook. Elders in het land was een druk bezocht evenement gaande met duizenden lopers. Hier in Sneek stonden niet meer dan 154 mannen en vrouwen klaar voor de 21,1km en 74 enthousiastelingen voor de eigenaardige afstand van 11km. Een klein deelnemersveld. En dat heb ik ervaren als een verademing. Ruimte voor iedereen. Verder was het een prachtige route langs de toch net even anders dan in Noord-Holland uitziende boerderijen en door een paar kleine dorpjes met namen die ik zo even niet uit kan spreken laat staan opschrijven,

Niels en ik waren zonder onze vrouwen er op af gegaan. We gingen er van uit dat die in Leeuwarden aan het winkelen waren. Achteraf waren zij thuis gebleven. De start was een klein stukje lopen vanaf het terrein van atletiekvereniging Horror. De zon deed er overigens al aardig zijn best.

Afbeelding

Het startschot werd gegeven door een toeter..Ik moest onherroepelijk terugdenken aan de run over de afsluitdijk! Die dijk, wat is die trouwens lang als je er met de auto overheen zoeft.

Goed. Een start, een startschot, deelnemers, en alle ruimte; het vraagt bijna om er de pas in te zetten. Meteen al wilde ik aan de haal gaan en daarmee begon ook de samenwerking tussen Niels en mij. Niels siste een paar keer wat waarschuwingen mijn richting uit. O ja, ingehouden lopen. Later die dag liet ik met Niels zijn drie Ierse setters uit. Ze trokken behoorlijk aan hun riem. Zo moet het heel even voor Niels hebben gevoeld daar in Sneek. Een bijna onbedwingbare behoefte om aan te zetten. Het was te merken dat ik al enige tijd flink aan het trainen ben geweest en grotere afstanden heb gemaakt. Mijn batterij was goed opgeladen. Deze 21,1km zou ik dan ook vrij gemakkelijk afwerken. Het gaf me de gelegenheid volop te genieten van het werkelijk prachtige Friese landschap.

Afbeelding

Reahus

Koren op mijn molen. Zo verknocht als ik ben aan onze Noord-Hollandse duinen. Wat ik hier zag verveelde me geen moment.

Afbeelding

Easterein

Onze samenwerking pakte goed uit. Niels en ik zijn aan elkaar gewaagd voor wat betreft het tempo. Aan gespreksstof ontbreekt het zeker ook niet. En, fungeerde hij als een zeer noodzakelijke rem; na 16km had hij mij weer nodig. Zijn benen wilden niet zo erg meer en de warmte speelde hem parten. Ik zat zelf nog boordevol energie. We sloten nog even aan bij een derde loper.

Afbeelding

De man liep niet voor een tijd maar wilde een hartslag op een bepaald niveau houden. Ieder zijn doel!

Ons tempo lag iets hoger en we gingen voor hem uit lopen. De laatste 3km moest ik Niels wat aanmoedigen en was het mijn beurt hem wat toe te sissen. Tja, Sneek hadden we al lang in de verte zien liggen, maar dat houdt nog niet in dat je er ook meteen maar bent.

Deze loop, de ronde van Littenseradiel, was voor mij 21,1km lang genieten!

We kwamen over de finish in 1:48. Uiteindelijk waren we beiden niet afgemat. We hebben zeer strak gelopen. Dat wil zeggen dat de afwijkingen per gelopen kilometer van het begin tot het eind weinig schommelingen vertoonde. Dat is iets wat ik zelf als een grote winst beschouw van de afgelopen trainingsmaanden.

Na afloop reden we weer naar Leeuwarden waar ik wat beter kennis maakte met de vrouw van Niels. Een vrouw waar ik het zeker ook mee kan vinden. Ze heeft mijn humor én..ze schildert. Laat ik dat nou ook (weer) gaan doen!

Ik kijk met een zeer voldaan gevoel terug op een dagje Friesland.

Niels zie ik weer wanneer we Rotterdam gaan doen. Ron zal zich bij ons aansluiten en met zijn drieën zullen we met beheersing de 42,195km gaan lopen.

Read Full Post »

“Rust is ook trainen” lees ik wel eens. Heel leuk. Toch, voor mij geldt meer dat ik me niet prettig voel tijdens de rustdagen. Het maakt me onrustig en onzeker.
Zaterdag ging de duintraining lekker. Het voelde aan alsof ik geen marathon had meegelopen.
Zondag doe ik normaal gesproken een lange duurloop. Heerlijk om te doen en het was afgelopen zondag ook nog eens stralend weer. Er stond echter wat anders in de agenda. Een ontmoeting met Jan Verwoert uit Midwolda. Hij en ik doen op dit moment het grootste gedeelte in de organisatie van de afsluitdijkrun. We hadden elkaar al een paar keer gebeld maar nog niet ontmoet. We begonnen met een kort bezoekje aan de startplaats in Den Oever, daarna reden we over de afsluitdijk naar Zurich. De loop zal daar (op 26 februari) uitkomen op 30kilometer. In Zurich namen we een uitsmijtertje en namen we nog wat punten door die geregeld moeten gaan worden. Het prikkelde wel moet ik zeggen. Het zag er Zondag aanlokkelijk uit. Je zou toch die hele dijk mogen af rennen! Zo ver is het nog niet. In februari kan het ijzig koud zijn, hard waaien, miezeren of zelfs sneeuwen. Geen parcours voor suikerklontjes. Toch melden zich uit diverse hoeken van het land lopers aan die er aan mee willen doen. En dan te bedenken dat Karel uit Heemstede en ik er ooit eens over begonnen dat een dergelijke loop ons een uitdaging zou lijken.
Het was een leuke ontmoeting met Jan en zijn vrouw.  Maar al met al had ik nog geen meter gelopen. Maandag had ik al een paar keer uit het raam naar buiten gekeken. De vlag hing stil, de lucht was blauw. Het werk was vroeg klaar. Zal je net zien: maandag is mijn vaste rustdag. Er waren dan ook maar een paar steekwoorden van Gerard voor nodig of ik had mijn schema een zwieper gegeven. Lópen! Het werd 15km genieten. Wel stond er inmiddels een windje die ik de eerste 4 kilometer tegen had. Het mocht de pret niet drukken.
Dinsdag veel gekletter op de ramen. Bart stuurde me een sms om aan te geven dat hij van huis uit meteen naar ons parcours zou gaan. Half acht regende het nog steeds. Ik begon te vermoeden dat Bart en ik wel eens de enige lopers zouden kunnen zijn. Maar nee. Een sms van Martijn. Hij ging ook weer meedoen. Toen ik om acht uur naar buiten ging stonden daar ook nog drie anderen. Uiteindelijk liepen we met een groepje van acht onze intervallen te doen. De tijd vloog om. Regende het eigenlijk?
Volgende week doe ik voor het eerst de Berenloop. Vlak na Amsterdam zag ik even niet hoe ik dat voor elkaar zou moeten gaan krijgen in die paar weken. Nu heb ik er al alle vertrouwen in. En, reuze zin!
Eerst zondag twitterrun II
Er zou een vervolg op de eerste komen. Dat kon niet anders. Nr II was inmiddels gepland in Januari. Maar heel spontaan ontstond deze vervroegde versie. Bijna iedereen die wilde meedoen kon, en had er ook erg veel zin in. Komende zondag gaan we een kleine twee uur in de duinen lopen. De route zal ik plannen.

Read Full Post »