Rondje Nauerna

Het rondje pak ik vaker. Het is meteen goed voor een fiks aantal kilometers. Nadenken over hoe te lopen is niet nodig. Het kan nagenoeg gedachtenloos. Nu ik thuis zit en dit opschrijf besef ik me dat ik het ook misschien wel gedachtenloos heb gelopen.

Over hoe het was zou ik een blog van voorgaande keren kunnen kopieren en hier onder plakken. Ware het niet dat het lopen wel erg soepel ging. Er kleefde deze keer geen opdracht aan. De coach liet me zonder missie gaan. Lopen op gevoel. En dat deed ik dus.

De berichten over de temperatuur waren positief, maar er klonken wel woorden als fris en koel. Ik keek even op mijn telefoon en zag dat het inderdaad maar drie graden was. Lange tight en lange mouwen dan maar. Daar had ik binnen 2 kilometer wel spijt van. Het was al snel warm. De eerste kilometers gebruikte ik om even los te komen. Daarna schakelde ik over op een tempo rond de 5’25″. Dat tempo zou ik vast proberen te houden. Eigenlijk hoefde ik weinig op de klok te kijken. Dit voelde lekker en volhouden leek geen probleem. Het zou ook nergens moeilijk gaan worden. Onderweg naar Assendelft liep ik nog even Dave tegen het lijf. Hij al op de terugweg, ik nog lang niet.

Het is zondag. Een rustdag. Afgezien van de kerkelijke inhoud ervan, was de rust merkbaar. Geen wind en geen regen maakt het stil in de polder. In de verte zag ik dat de windmolens niet bewogen. Het water in de vaart van Nauerna was rimpelloos. Alleen de waterkippen en enkele eenden zorgden voor wat beweging. De zon deed zijn best en het zweet guste van mijn hoofd.

Helaas was ik al weer snel door dat koddige Nauerna heen. In de haven was het ook stil. In de natuur worden de kleuren weer feller. Het gras is groener, het riet wit/geel. In het gras zat een gitzwarte kat roerloos voorzich uit te kijken. Het was er muisstil. Nee toch niet…pats!

Gaandweg kon ik beredeneren dat ik wat kilometers te kort zou komen. 27km was eigenlijk de bedoeling. Zou ik een omweg maken? Nee, ik besloot dat ik liever even wat ging versnellen. Even zien of dat er na 19km nog in zou zitten.

Het zat er in.

Met een big smile liep ik mijn eigen straat weer in. De buurtjes Harm en Kim liepen nog even op mij in.

Ook lachend.

De halve van Den Helder

Half hollend Nederland liep vandaan in Rotterdam, tenminste, dat idee zou je gaan krijgen als je de media wat volgt. In Diever moest ik uitstappen op pakweg 35km en ik moest voor mijn gevoel nog wat kwijt. Er was iets niet af gemaakt. De coach opperde dat ik revanche zou kunnen nemen in Rotterdam. Nou nee. Het is een marathon met een leuke sfeer maar mijn gedachten gingen nu even niet daar die afstand uit. Mijn oog was gevallen op Den Helder. Een halve marathon. Voor mij een mooie overzichtelijke afstand. Met de marathon trainingen nog in de benen zou ik daar maar naartoe gaan.

“Of all places” zei Niels een keer over Spijkenisse. Daar in het zuidenste zuiden van Zuid-Holland. Van Den Helder in het uiterste noorden zou je dat ook kunnen zeggen. Toch mogen we de halve van Den Helder niet zomaar een lokaal loopje noemen. Het is een heus evenement. Met een leuk deelnemersveld. Maar liefst 251 lopers voor de 13,7km en ruim 400 lopers voor de halve marathon. Een evenement met ook een kidsrun, muziek langs de kant en een startschot door een kanon wat een enorm kabaal maakte. En, niet onbelangrijk, redelijk veel publiek. Een enthousiast publiek.

Op twitter heb ik al enige tijd contact met Remco. We hebben elkaar een keer ontmoet, toen hij als gast meeliep in de duinloopgroep. Het toeval wil dat hij nu ook Den Helder had uitgezocht om deze run met zijn maatje Wesley te gaan lopen. Misschien zou Niels ook op komen draven. Hij wist het nog niet helemaal zeker maar ook hij stond er klaar voor de start!

Remco en Wesley hadden er flink de sokken in. Ik vond het prima maar zou daar niet aan mee doen. Proberen rondom de 4’45″ te lopen was mijn doel.

“In Den Helder waait het altijd” Het wordt vaak gezegd. En dat klopt ook wel. Toch laat mij dat er niet van weerhouden om juist daar dan te gaan lopen. We wonen in Nederland en daar kan je van alles meemaken. Kou, warmte, regen en wind.  We nemen het zoals het komt. De wind speelde wel parten. Er zitten wat kilometers bij waarbij mijn tempo flink omlaag tuimelde. Uiteraard op een recht stuk langs de dijk. Gelukkig kon ik in een treintje meelopen en wisselden we voortduren dan koploper. Dit duurde 2 á 3km. Daarna maakten we een bochtje naar rechts en vanaf dat moment, langs de zee lopend, hadden we de wind in de rug.

Een man uit Sneek kwam naast mij lopen en met zijn tweeën maakten we de klus af. Een halve marathon loop ik graag en ik heb er ook al een heel rijtje gelopen de afgelopen jaren. Het was vandaag even werken maar toch ging ik op de juiste manier de finish over. Niet kapot. Niet afgemat. Lekker lopend!

Revanche kunnen we zeggen. Deze halve marathon liep ik in de derde tijd ooit.  Spijkenisse staat nog steeds op 1, Texel 2 en nu Den Helder op 3 voor wat betreft mijn tijden.

Remco 1.40.20

Wesley 1.41.31

Martin 1.42.51

Niels 1.51.41

LINK naar Video

Drents Friese Woldmarathon II

…I have had marathons that I wish I could forget, but I really learn more from the bad ones than the good ones! …

Hierboven een citaat uit de mail die ik ontving van een canadese ultraloper. De man heeft al meer dan 20 marathons gelopen. Zijn beste marathon liep hij in 2:37.

Wat hij schrijft is waar. De dagen na Diever heb ik ook flink na lopen denken over waar het mis zou kunnen zijn gegaan. Moet dat? Kan je niet gewoon zoiets vergeten?

Nee het moet niet. Maar nee, gewoon zoiets vergeten gaat niet. Ik neb nu eenmaal niet het type loper dat lukraak marathons kan lopen. Twee, hooguit drie per jaar is mijn tax. Met dat aantal houd ik het plezier erin. En met meer marathons gaat me er eenvoudig weg te veel tijd in zitten. De marathon krijg ik niet cadeau. Daar moet voor getraind worden. En er moet voor omvang worden gezorgd. Dus, lange duurlopen maken.

De voorbereid was deze keer beter dan ooit. En toch strand ik dan ergens na 34 km. Ik heb mijn blog zelf ook nog eens nagelezen en in principe heb ik het goed neergezet. Toch zijn er mensen die het niet goed lezen en van mening zijn dat ik afhaakte door vermoeidheid. Nee dus. Ik was niet moe. Integendeel, ik barstte van de energie. Buiten adem was ik ook niet. Voor mijn gevoel zat ik nog niet in zone drie, de zone waarin je het praten liever achterwege laat.

Twee raadgevingen had ik beslist in mijn zak gestoken. Die van Onno “Vergeet niet te genieten!” En die van Ton “Focus je op het lopen”

Zo ging ik weg. Heel bewust met oog voor de omgeving, het genieten, en het lopen. De lat lag niet hoog. Een pr hoefde niet zo nodig. Lekker lopen wel. Dat lukt ook zeker. Tot en met die 34 of 35 km. Het zijn echt de benen en voeten geweest die me deden beslissen te stoppen. Het voelde niet goed. De boel stuklopen wilde ik niet.

Het klinkt nuchter, en dat was ik ook. Toch valt het enkele dagen later tegen. De klus is niet af. Ik had graag willen schrijven dat het mijn mooiste marathon was geweest. En eigenlijk moet ik dat ook gewoon schrijven. Het is dan geen loze kreet. Die marathon is prachtig. En ik ga terug. In 2014 doe ik hem weer. Maar dan, als het even kan in zijn geheel!

Het niet kunnen afmaken is een samenloop van omstandigheden geweest. Kleine zaken die ik de volgende keer anders aanpak.

Nu de focus op de marathon in Noorwegen in juni, en de Berenloop op Terschelling.

Voor die tijd pak ik nog ergens een halve marathon om even stoom af te blazen. Met plezier. En ook het trainen gaat vanaf vanavond weer beginnen. Ook weer met alle plezier!

Uitgestapt. Met rechts Albert en nog achter mij Eric.

 

Drents Friese Woldmarathon

Alles klopte. Zo zag het er in elk geval uit.

Goede trainingen, gezorgd voor omvang en ook had ik goed aan de snelheid gewerkt. Zonder enige nervositeit reed ik naar Diever. Lekker lopen, de tijd kon me niets schelen. Een goed uitgangspunt dacht ik zo!

Het was vandaag perfect marathon weer. Windstil, fris, zo nu en dan een bleek zonnetje. En vooral, een prachtige omgeving. De omgeving van Diever zal ik niet snel vergeten. Heel mooi!

Bij aankomst bleek niet alleen Niels aanwezig te zijn, ook Ron was op komen draven. Hij zou gelijk met mij starten en de 28km lopen. Een mooie verrassing! Binnen korte tijd zagen we ook Eric met zijn vrouw en zoon. Eric zou de hele marathon met mij meelopen. Daar was ik erg blij mee. Ik kan een marathon ook wel solo aan maar deze marathon met een bijzonder klein deelnemersveld is best zwaar, in je eentje. Een zware marathon is het zeker. Glooiend, vals plat, heuvels en zowel onverharde als verharde ondergrond. Ik genoot met volle teugen. Ton had mij de opdracht gegeven mij op het lopen te focussen. Onno stuurde een app met de boodschap niet vergeten te genieten. Het liep ook goed, de 10km deden we in een redelijke tijd, de 21km in 1u47. Mooi op schema. Rondom de 21km haakte ook Albert aan. Albert uit Emmen had ik nog niet eerder ontmoet maar hem leek het leuk om mij gedurende de laatste helft te vergezellen.

De 30km liep ik in 2u37, niet verkeerd. Helaas kwam Eric ten val op de 29km. Uiteraard stopten we even. Doorlopen is voor mij bij zoiets not done. Het leek wel weer te gaan en we gingen weer verder. Maar het tempo begon bij mij te zakken. Behoorlijk. Op de een of andere manier was het niet meer op te krikken. De 34km pakte ik nog in iets meer dan 3 uur. Niet verkeerd maar op dat moment was het over. Ik moest wandelen. Of ik wilde of niet. Het was geen zaak van hongerklop, ik was niet buiten adem. Maar de benen wilden niet meer. De hamstrings stonden strak en de voeten deden zeer. Wandelen dan maar. Ik stuurde Eric door vanwege de valpartij. Hij moest in beweging blijven. Albert zou bij mij blijven. Daar was ik erg blij mee. Als ik solo daar had moeten wandelen dan zou het wel erg zwaar zijn geworden. Veel te zwaar. Nu had ik aanspraak.

Ik gaf mezelf nog hoop op een herstart. Even probeerde ik dat maar nee hoor. Alsof ik aan teugels werd vastgehouden. Geen rennen meer mogelijk. Het was over en uit. Ik besloot Ron en Niels, die vaste zouden wachten op me, een sms of app te sturen. Ze reageerden meteen en pakten de auto om mij op te pikken. Vrienden van de bovenste plank!

Ik ben niet zuur of verbitterd. Absoluut niet. Daar is de mooie omgeving van Diever debet aan. En zeker ook de inzet van Eric die een keurige haas was, en Albert die me trouw bleef vergezellen.

Het had mijn 7e marathon moeten worden maar het werd de eerste met een DNF achter mijn naam.

Wel een mooie lange duurloop trouwens. Wat is het daar mooi!!!

Dat is nog eens een verrassing. Ron die aanhaakt!

Tussen Ron en Eric in het ‘startvak’

Ziezo, de eerste km zit er op. Van de…

10km achter de rug

Laatste duurloop voor de marathon

De week voor de marathon voelt alsof er een reisje aan zit te komen. In de schema’s van Rob Veer mocht ik die laatste zondag een snelle 10km lopen. Dat hield ik er in toen ik mijn schema’s zelf ging maken. Later, met een coach die mij wat anders liet trainen kwam er op die laatste zondag een langere loop uit de bus.

Vanaf de eerste marathon was het altijd Bart die mij trouw vergezelde, hardlopend, ook een keer, vanwege een blessure, fietsend. Voor de marathon van Amsterdam, vorig jaar, liep Niels mee, op een redelijk warme zondag, liepen we samen een prachtige 21km door de duinen. Vandaag liep Bart in Zandvoort maar Anja gaf deze week aan dat ze graag mee wilde lopen. Vanmorgen op twitter liet Edwin een loopopdracht voor vandaag doorschemeren die wel erg veel op de mijne leek. Hij vroeg heel beleefd of hij mocht meelopen, maar in feite zat meneer al in de auto..

Gisteren al was het snerpend koud. Ik zocht met de middengroep van DEM de luwte van de bossen in de richting van Castricum. Een fartlek. Met een 15tal lopers deden we lukraak wat uiteenlopend loopwerk. Het werd 13km in totaal. Oei, eigenlijk had ik 10km in gedachten gehad. Diezelfde dag nog moest ik ook in Lisse lopen. Niet overdreven veel, maar het zou er wel bij komen. Edwin deed namelijk examen Looptrainer 3. Hij had mij gevraagd mee te lopen in zijn groep, en de taak van assisterend trainer op me te nemen. Op zo’n vraag kan en wil ik geen nee zeggen. Leuk voor mij ook om eens dat examen, vrij van zenuwen, vanaf een andere kant te beleven, en om zelfs mijn eigen examinator en cursusleider weer te zien. En..Edwin is geslaagd!

Vandaag dan een toch wel wat langere loop, qua tempo in drie delen gehakt. 6km rustig, 6km marathon tempo, en de resterende kilometers weer rustig. Het was koud. Heel Nederland lijkt het over niets anders te kunnen hebben. Het is dan ook wel opmerkelijk in deze tijd van het jaar. Koud, en een straf windje. Onderweg naar het duin hield ik de vlaggen zo hier en daar al in de gaten. Daarmee bepaalde ik meteen de te nemen looprichting.

Anja, Edwin en ik. Lekker kletsend en rennend door de duinen. Niet bij de kachel blijven maar eruit! Dat rennen en kletsen was in het rustige tempo geen enkel punt. Ik was erg blij met de gekozen looprichting: eerst door het bosrijke gebied naar Castricum, redelijk luw. Na 6km ging het tempo omhoog. Kennelijk voor alle drie, een tempo in zone drie. Het gesprek was even voorbij. Wat was ik blij toen ik we op de zeeweg en op de vrij lange weg parallel aan het strand de wind in de rug voelden. Het was ook goed te zien aan het tempo wat iets hoger lag dan het voorgenomen marathon tempo.

Kou en wind. We hebben toch gelopen. Alleen zou ik ook zeer zeker zijn gegaan maar ik was toch wel erg blij met dit gezelschap vandaag!

Alledrie zeer tevreden!

Afsluitdijkrun 2013

30km rennen over de afsluitdijk, van Den Oever naar Zurich. Wat kan je daar in vredesnaam nu over zeggen of schrijven?

Meer toch dan je zou verwachten. Vorig jaar de eerste editie, een idee van mij en Karel Zwaan. Uitgevoerd door Jan Verwoert, mij en gelukkig veel vrijwilligers.

Dit jaar zat ik niet in de organisatie maar liep wel mee. Het kwam goed uit om 30km te rennen, in mijn aanloop naar de marathon straks op 30 maart. De vooruitzichten waren niet al te best. Het zou stevig gaan waaien, koud worden en misschien wel gaan sneeuwen. Via twitter verzameld ik al lopers met dezelfde snelheid of insteek om samen te gaan lopen. Uiteraard mijn maatjes Ron, Michel, Cor, Edwin en Marc, maar ook Roy en wat nieuwere contacten probeerde ik bij elkaar te krijgen. Ik moet zeggen dat we met een aardige groep bij elkaar stonden in Den Oever. Inderdaad we liepen met een groep. En dat is met windkracht 5 of 6, pal tegen, hard nodig. De groep was veel groter dan verwacht. Men vond de luwte van koplopers kennelijk aangenaam. Wie ben ik om het een en ander te gaan regelen? Toch vond ik het op een gegeven moment tijd om in te grijpen. Cor en Edwin liepen mij te lang op kop. Alleen Piet en een mij onbekende man namen zo nu en dan het initiatief om ervoor te kruipen. En op kop lopen is loodzwaar. Ik keek even met boze blik achterom: “jongens wisselen, dit kan zo niet!”  Geen reactie en geen verandering. “Dan doe ik het!” Roy en ik liepen naar voren. Na 2km stak ik mijn hand omhoog een maakte een draaiende beweging. Wisselen! Het kwam over. Vanaf dat moment ontstond er een groep lopers die van tijd tot tijd zouden wisselen. En zo hoort het, althans, in mijn ogen.

Ik was zeer aangenaam verrast langs de kant Cis en Pascal, maar ook mijn goede vriend Niels te zien staan. Top! Ze moeten het behoorlijk koud hebben gehad. Op een gegeven moment zag ik twee dames naar de kop lopen. Ik gaf ze een flinke pluim. Goed zo! Toppers! Ze zakten al snel af. Het was hen te machtig. Ik was er kort over. Goed dat ze het deden, voor henzelf mentaal ook een opsteker! De vrouw tegen wie ik het zij deed haar jasje los en liet haar shirt zien. Het logo van ‘pink ribbon’ kwam te voorschijn…Vanaf dat moment nam ik haar in bescherming. Op mijn manier. Hield haar in de gaten. En ik wilde niet meer hebben dat ze aan kop zou lopen. Ze zou de verdere loop achter mij blijven en mogen profiteren van mijn luwte. Geen discussie.

Na de helft werd de groep kleiner. Cor waren we ineens kwijt en ik merkte ook dat Onno zoek was. Jammer. Maar waarschijnlijk had Onno al redelijk veel gegeven besefte ik. Ook Edwin was na enige tijd verdwenen uit de groep. Hij was te hulp geschoten bij een man die dringend hulp nodig had in de zin van een ambulance.

De groep denderde door. Het was zwaar. Wind, zo sterk, en voortdurend pal tegen; het is energieverslindend. De dame, ze heet Marianne, zou ik later horen, liep nog achter me. Na pakweg 23km werd het wel erg zwaar en de groep werd kleiner. Bij de sluizen werd het zelfs heel erg klein. Vermoeidheid sloeg toe. Marianne vond dat ik achter het groepje aan moest: “jij kan veel harder”. Ik was heel duidelijk. Zij mocht van mijn windvang profiteren, en die van Marc. Geen probleem. Wat maakte enige tijd mij nou uit? Als ik maar 30km zou hebben gelopen! Marianne, vorig jaar eerste vrouw. Nu een akelige periode achter de rug. Wat een respect had ik voor haar. En zo gingen Marc en ik zij aan zij verder, Marianne achter ons. De laatste 2km. Gewoon nog wind tegen, en vals plat. killing!

Van mij moest, of ze wilde of niet, Marianne tussen ons in de finish over. Marc, Marianne en ik op een rij.

Mooi!

Onvergetelijk!!!

Edwin, Martin en Onno, voor de zware tocht.

Nesrine, Martin, Christine

De start!

Ergens op de dijk, Marc voorop

Kopgroepje met Roy, Piet en Ron

De finish, met Marc, Marianne en Martin

Ontlading…

Zwaan kleef aan

In afwachting van het examen begon Ingeborg bij de koffie over mijn lange duurlopen. Ze verbaasde zich erover hoe ik toch elke keer mensen bij elkaar weet te vegen om die lange enden mee te gaan lopen. Tja, soms moet ik daar flink achteraan, maar andere keren gaat dat vanzelf.

Vanmorgen werd ik vrij laat wakker. Nou ja, laat, het was ruim zeven uur geweest en als je aan een lange duurloop wil beginnen moet je toch ruim van te voren wat gegeten hebben. Standaard twee uur van te voren. Eruit dus en aan een stevig ontbijt. Er stond immers weer 35km op de agenda. Het zou hetzelfde rondje worden als twee weken geleden, langs Zaandam. Dat had als voordeel dat de afstand op zeker was, en, dat ik ook een maatje had wat bij Zaandijk zou aanhaken: Marcel. Daar had ik via twitter al wel voor gezorgd. Maar deze keer zou ook Anja aanpikken en niemand minder dan René Schoen die deze keer 50km weg te werken had. Ook hij had kennelijk behoefte aan wat meelopers.

Ik begon solo. En na ongeveer drie km zag ik in de verte een hardloper in een fel geel jasje op mij afkomen. Ik herkende hem aan de altijd aanwezige grijns op zijn gezicht. René had al geinformeerd naar mijn tempo, en die was 5’25″ Daar kon hij zich prima in vinden. Ja ja, zo met deze vrolijk kwetterende kerel naast me werden dat toch maar weer tempo’s onder de 5’20″ of zelfs 5’10″.

In Nauerna stonden Jan en Anja op ons te wachten. Jan had haar daar netjes heengebracht en Anja zou de hele verdere rit bij me blijven. Even maakte René zich uit de voeten om ergens water te scoren maar in mum van tijd liep hij ook weer gewoon bij ons. Ook Marcel liep ons tegemoet met zijn bekende lach, van oor tot oor. Het liep erg lekker zo met dit koppeltje.

René sloeg op een gegeven moment een andere weg in, en bij de Genieweg in Assendelft ging ook Marcel een andere kant op. Anja en ik bleven over. Op dat moment, zo bij 28km, had ik behoefte aan een pauze. Een pauze kan je ook actief nemen, gewoon door het tempo omlaag te brengen. Het tempo zou vanaf dat moment niet meer omhoog gaan. Geen probleem. Het lopen voelde goed. En op het 33km punt stond de klok nog net niet op drie uur. Dat lijkt mij geen schande dacht ik zo!

Tijdens het lopen had ik me voorgenomen om de laatste km wandelend af te leggen. Even geen hardloop beweging en even de hartslag weer richting de normale waarden. Dat beviel goed.

Een mooie loop weer, op een mooie dag! En met het trainersdiploma nu op zak, voelde ik mij 10kg lichter!