Tempoloop met coach

Het begint op een traditie te lijken. De week voor de marathon 10km voluit. Het zou in een wedstrijd mogen volgens degene die het heeft bedacht. De eerste keer, voor de Amsterdamse marathon in 2010 deed ik dat ook, met Bart, in Heerhugowaard. De keren erna gaf ik er de voorkeur aan het voor mezelf te doen. Geen reis en wachttijd. Gewoon op tempo die 10km pakken. Bart, mijn trouwe 10km maatje, was en is ook zeker hier heel trouw in. Hij vergezelde me elke keer.

Vandaag ook. Maar niet rennend. Een 10km op tempo laten zijn benen even niet toe. Hij besloot om naast me te komen fietsen. Ook op deze manier ervaar ik dat als een stimulans. 10km voluit, betekende dat ik nauwelijks een woord met hem heb gewisseld, maar dat zouden we ook niet hebben gedaan als hij naast me had gelopen. Zijn aanwezigheid voelde als ‘licht duwend’ aan.

Het was 20 graden, een wolkenloze hemel en dus goed warm. Zeg maar gerust heet om in te lopen. Gisteren bij de duintraining had ik al een petje opgedaan (voor mij een unicum) vandaag nam ik die ook maar mee. Het tempo wat ik koos kon ik goed vasthouden, maar eenmaal de 10km aangetikt hield ik het echt voor gezien. Bart gaf me een bidon water en ik wandelde de laatste 500 meter ontspannen naar de auto.

Een tempoloop. Ik ga dat iets vaker doen. Het geeft op een bepaalde manier een voldaan gevoel.

 

 

Garmin 10,05km  46:20

Runkeeper  10,08km 46;47

 

10em Schagen 2012

Eigenlijk had ik een wat dubbel gevoel vandaag. Al jaren loop ik in Schagen de 10em. Leuk om dan te volgen waar je staat en of er een ontwikkeling zichtbaar is. Deze keer zou ik er de 10km lopen. 

Wendy had me al op het hart gedrukt toch vooral ‘met de jongens’ die 10em te gaan doen. Ze vond dat ik lekker mijn gang moest gaan. Nee hoor, beloofd is beloofd, en bovendien, de afgelopen dagen had ik al flink wat kilometers gemaakt. Met Ton en deze dames in een voor mij rustig tempo 10km lopen zou niet verkeerd voor me zijn. 

Vanmorgen hadden we met diverse lopers in Heemskerk afgesproken bij ‘de buurvrouw’, om in zo min mogelijk auto’s richting Schagen te rijden. Ruim op tijd waren we daar aanwezig en ook de lopers uit andere richtingen druppelden langzaamaan binnen. De koffie smaakte goed en aan tafel werd er vrolijk op los gekletst. Op een gegeven moment vond ik het tijd, ondanks de regen, om naar buiten te gaan en om wat warm te gaan lopen.

Henk, Richard, Ton, Andrina, Wendy, Niels, Martin, Marten, Marcel, Bas, Kevin en Jolande

De groepsfoto werd nog bij een miezerig buitje gemaakt, tijdens het inlopen was het droog. En droog zou het blijven! 

We zijn als groep, allemaal bij elkaar ook van start gegaan. De 16,1km lopers Marten en Niels waren snel uit beeld en ook de wat snellere 10km lopers Henk, Richard en Bas heb ik niet meer gezien. Heel jammer,  en dat meen ik echt, was het dat Yvonne, die zo naar deze loop had uitgekeken, al vrij snel vanwege haar enkels moest afhaken. Ik zag dat Ton zich om haar bekommerde en zette met de overige dames het tempo door. Bij ons groepje had ook Marcel zich aangesloten. Hij liep louter voor de lol mee. Een mooie insteek trouwens. Die lol had ik zelf ook. Maar dat kan ook niet anders met een dergelijk gezelschap. Wendy en Jolande waren wel wat stil. Op mijn vraag aan Wendy of ik iets mocht zeggen kreeg ik als antwoord dat het goed was maar dat ze toch niets terug zou zeggen. Daar kon ik het mee doen..

Eenmaal de stad uit kwamen de eerste 5km lopers al weer terug gerend. Daar zat de zoon van Marcel bij die we nu gewoon even ‘onze kanjer’ mogen noemen. Hij liep die 5km in 21:55. Super!!

Kevin met 21:55 over de finish!

Ton wist ons ergens rondom de 7km weer in te halen, hield ons nog even gezelschap en ging er toen met Andrina vandoor.Marcel bleef nog even bij ons maar kon dat niet aanzien en vroeg even bedremmeld of hij…Ja natuurlijk, rennen jij! En hij ging met het stel de laatste 2km pakken. Als trio gingen ze de finish over.

Andrina, Marcel en Ton

Ik had uiteindelijk dus nog Jolande en Wendy over. Wendy probeerde me nog even aan te sporen om met het trio mee te gaan. Geen denken aan. Nu wilde ik met deze dames finishen ook. Helaas werd het Jolande te machtig. Haar hartslag was torenhoog en ze besloot om even een wandeling in te lassen. Wendy en ik gingen verder en ik probeerde zonder al te veel poeha om het tempo iets op te krikken. Het lukte, we gingen beetje bij beetje wat sneller lopen.

Of de tijd is zoals Wendy, en later Jolande, voor ogen had weet ik niet. Zelf had ik een goed gevoel over deze loop waar ik met een dubbel gevoel op af was gegaan. Gewoon onwijs leuk om elkaar te ontmoeten, en samen deze loop te doen.

16,1km

Marten 1.11.59

Niels 1.20.39

10,7km

Bas 48.00

Henk 53.40

Richard 56.16

Ton, Marcel, Andrina 1.03.32

Wendy, Martin 1.05.11

Jolande 1.08.01

5km

Kevin 21.55

 

 

 

 

 

 

Langs de kust

“Dat kleine stukje moet er nog even bij.”

Niels had beslist. In de verte zagen we een dorpje liggen. Op zo’n lange rechte weg met vrij uitzicht is het moeilijk in te schatten over hoeveel kilometer het uiteindelijk gaat. Als ik op de kaart terug kijk moet het toch zeker 2 kilometer zijn geweest. Op dat moment hadden we er al 15 op zitten.

Niels en Mel stonden dit weekend op een camping bij Callantsoog. Zowel hij als ik wilde er nog een keer een lange duurloop tussendoor prikken. Voor mij staat op 2 juni Stockholm voor de deur, Niels gaat een paar dagen later de Alpe d’huez doen. En als ik mag kiezen tussen hier in mijn eentje zo’n lange afstand te lopen of even verderop met iemand samen dan is de keuze snel en gemakkelijk gemaakt. Op naar Callantsoog.

Bij aankomst geen koffie, maar omkleden en lopen. Geen tijd te verliezen, Tijdens het omkleden merkte ik dat ik voor de zoveelste keer mijn klokje was vergeten. Dat werd dus lopen op gevoel en zo nu en dan een correctie van Niels.Dat is verrekte lastig geworden. Ik betrapte me erop dat ik zo nu en dan volstrekt nutteloos naar mijn pols keek. een gewoonte dus. We liepen richting het zuiden en er zat weinig of geen variatie in de route. Dat was geen punt, het maken van kilometers was nu belangrijk. Daarbij kan je ons twee wel laten lopen, we praten onze tijd wel vol. Alhoewel we beiden aan het eind toe wel wat stiller werden.

Weinig of geen variatie. Toch is dat niet helemaal waar. Goed, de eerste helft hadden we de dijk rechts van ons, de tweede helft links. Toch vind ik het ver kunnen kijken over weilanden en akkers best wel mooi.

Halverwege de route namen we een korte pauze aan het strand voor nodige gel en het nodige water. Heel subtiel loodste ik Niels weg bij dat strand. Hij kon eens vreemde ideeën krijgen…

We hadden er een aardig tempo in. Eigenlijk iets te snel. Aan de andere kant, alleen maar op gevoel lopend vallen de verschillen in tijd per kilometer reuze mee. Het lopen in onbekend gebied en ook nog een zonder een tijdmeting en afstandmeting om de pols geeft mij enige onzekerheid. Pak ik mijn rondje Nauerna of Egmond dan weet ik precies wat me te wachten staat, welk traject er nog komt en hoe lang dat nog kan duren. Nu had ik geen enkele houvast. Dat merkte ik vooral toen eenmaal het kerkje van Callantsoog weer in het zicht kwam. Voor mijn gevoel waren we bij de stal. In de statistieken is duidelijk zichtbaar dat het tempo iets omhoog ging. Echter, dat laatste stukje was langer dan ik verwachtte. Dat brak me enigszins op. Het tempo raakte er echt behoorlijk uit de laatste 2 kilometer.

Bij de caravan zat Niels’ vrouw op ons te wachten. Ze verwende ons met een heerlijke kop soep, de nodige glazen water, twee heerlijk belegde pistolets, een schaaltje met fruit en een kop koffie. Na 33km hadden we wel iets verdiend maar als het zo voorgezet wordt is het pure verwennerij!

#020groep

Ron, Michel, Niels en ik zijn van plan om de marathon van Amsterdam in 3:40 te gaan lopen. Voor menigeen wellicht lachwekkend traag, voor anderen (nog) niet haalbaar. Wij zullen er best wel een flinke kluif aan hebben. Maar we zijn aan elkaar gewaagd, kunnen het goed met elkaar vinden en we gaan ervoor.

We wonen (op Ron en Michel na) niet bij elkaar in de buurt. We zullen het moeten hebben van elkaar motiveren, informeren en uitdagen via twitter. Prima, maar daar neem ik geen genoegen mee. We moeten, naar mijn mening, ook samen eens een training pakken. Ik nodigde de heren uit om maar eens naar Heemskerk te komen. Wat is er mis met een training in die prachtige duinen van Heemskerk? Niets.

Als snel meldden Edwin en Onno zich ook aan om mee trainen. Later ook Marek en Jan. Zelf nodigde ik nog Roy en Martijn uit om mee te trainen. Het zou een aardig clubje worden, ware het niet dat Jan en Onno zich vanmorgen voor onze eerste training ziek meldden. Roy durfde het nog niet aan vanwege gevoeligheden in het been. Enfin, allen zullen de komende maanden wel mee gaan lopen, pardon, trainen.

Mijn zo ongeveer meest trouwe maatje Bart kwam als een vanzelfsprekendheid vanmorgen ook aanlopen. Dat kan, zoiets hoeft hij niet eens te vragen. Gewoon meegaan!

In principe zou ik de training zo doen zoals ik dat ook op een doorsnee zaterdagochtend bij AV-DEM doe. Dus, inlopen, wat stretchen, een loopscholing en dan het kernprogramma. Ik hield het met stretchen bij wat dynamisch werk, de loopscholing ook iets ingekort. Daarna had ik 8 x 4 minuten op het programma. 4 minuten aanzetten, twee minuten herstel. Uiteraard over een uitdagende route. De duinen zijn me goed bekend, de heuvels wist ik wel bij de route te betrekken. Er moest even gewerkt worden.

Met een groep van buiten de regio is een training als deze het leukst. Men komt dan ergens en krijgt wat te zien. In een gesloten circuit kan je ook leuke trainingen verzinnen. Dit had voor mij nu even de voorkeur.

Ron, Michel, Niels, Martin en Bart

De 8 x 4 minuten liet ik uiteenvallen in twee sessies. In de tweede sessie bracht ik een kleine variatie aan waardoor het iets zwaarder zou worden. Bij navraag of ik de route moest wijzigen kreeg ik meteen te horen dat men op dezelfde voet verder wilde. Prima!

De groep was goed aan elkaar gewaagd. In de eerste sessie liepen Niels en ik vooraan, bij de tweede sessie kwam Ron ook wat naar voren lopen. Michel komt net uit een blessure en liep wat gereserveerder. Dat lijkt me een juiste houding. Na elke versnelling liepen we ook terug om de groep weer compleet te maken.

We sloten af met een rustige uitloop van pakweg een kwartier. Tempo 1 gaf ik aan. Maar met Niels, die elke heuvel als een uitdaging ziet, liep dat al weer snel op naar Tempo 3.

We troffen het. Mooi weer, leuke club, een prachtige omgeving. Heerlijk om te doen!!

Niels, Ron, Martin, Michel en Edwin

Twitterrun V

Marcel noemde het de Bollenstreekloop; in feite was het een twitterrun, en daarmee werd het dan de vijfde editie.

Min of meer spontaan was dit bij Marcel opgekomen. Hij heeft een vast stekkie op een camping in Groote Keeten. Uiteraard trekt een zichzelf respecterend hardloper ook daar dan zijn schoenen aan. Ook Marcel. De tulpen stonden prachtig te bloeien. Alle reden voor Marcel om eens wat tweeps uit te nodigen.

Vandaag werd ik op gehaald door Edwin. Een tweep die ik de afgelopen twee dagen wat beter heb leren kennen, iets wat me erg goed is bevallen. Een man waar je leuk mee van gedachten kan wisselen, en een zeer enthousiast hardloper.

We waren het eerst bij Marcel en Bianca. Nog maar net kregen we de koffie in onze handen of er stonden al diverse andere lopers achter ons bij de tent. Toen eenmaal iedereen present was werd er niet langer getreuzeld. We wandelden de camping af, gingen even staan voor de groepsfoto en daarna…rennen!

Het weer. Ach, voor een hardloper maakt dat niet zo bijster veel uit. Er stond wat wind en het was bewolkt. Rennen kan je altijd en lol maken ook. Lol maken. Tjonge, je zou toch een hele marathon moeten lopen met Pascal of Gerard!! De ene kat na de andere ging over en weer. Ik zorgde er maar een beetje voor uit hun buurt te blijven. Het hielp niet echt. Even rende ik voorop met Ruben, later met Ton, of er kwamen al weer de nodige opmerkingen over mijn snelheid achter me aan. Ging ik achteraan lopen dan was ik waarschijnlijk weer buiten adem en lag dat aan mijn leeftijd.

De routes die Marcel had verzonnen waren mooi. Onderhoudend. Er zat zelfs een stukje strand bij.

Mijn gevoel over het hardlopen op het strand is alom bekend en er werd meteen naar mij gekeken of een opmerking over gemaakt. Het is nu eenmaal niet mijn ding. Wel kan ik genieten van de rust, de ruimte, de lucht en de geur. Maar om hard te lopen heb ik liever vaste grond onder de voeten. In Edwin vond ik daarin een medestander. Edwin trof het niet moet ik eerlijk zeggen. Het strand was smal en wat harder zand was er niet. Het was maar een klein stukje, in korte tijd gingen we er weer vanaf en kwamen we al snel weer tussen de tulpenvelden terecht.

Ergens scheidde de wegen. Een groepje liep 14km en ging weer richting de camping. Wel jammer, ik had met Barry of Marcel bijvoorbeeld nog wel wat langer willen lopen. Een andere groep, waar ik in liep, ging voor de 20km. De sfeer bleef losjes en gewoon goed. Na de scheiding ging het tempo iets omhoog. Een tempo wat mij iets beter ligt. Een tempo van 10km per uur vind ik wat oncomfortabel. Met de 20km groep liepen we rondom de 11km per uur en dat ligt mij wat beter.

Na afloop wachtte ons een schaal met belegde broodjes, een door Sylvia gebakken taart, koffie en nog meer lekkers. Marcel en Bianca hadden het geweldig voorbereid. We waren allemaal van harte welkom!

Een twitterrun die als toploopje in mijn boeken gaat. Lopen én genieten. Positieve energie opdoen!

Marathon Rotterdam

Niels parkeerde de auto, wilde zijn spullen achteruit de auto pakken en Ron parkeerde zijn auto vlak naast  ons. Of het afgesproken werk was. En dat was het eigenlijk ook. Gedrieën liepen we naar het station.

Samen zouden we deze marathon gaan doen. Wanneer Niels en Ron binnen de 4 uur zouden finishen dan zouden ze dik tevreden zijn, en beiden ook een pr hebben. Wellicht een revanche op een voorgaande marathon die niet was verlopen zoals ze het zich hadden voorgesteld.

“Jij hebt de meeste ervaring.” Woorden van Ron aan mijn adres. En dat is ook zo. Dit zou mijn vierde marathon worden.

In Rotterdam ontmoetten we al snel Marteijn Mout. Vlakbij de start werden we opgewacht en warm onthaald door Richard en zijn familie. Rotterdam is zijn ding, dat kunnen we wel stellen. Na het omkleden liepen we rustig naar een meeting point om er wat bekenden te ontmoeten en er mee op de foto te gaan. Op een gegeven moment was het tijd om het startvak op te zoeken.

En dan staat daar Lee Towers ergens op grote hoogte zijn evergreen You’ll never walk alone te zingen. Voor mij geen kippenvelmoment (alhoewel het steenkoud was) maar men kan zeggen wat men wil. Dit is gewoon even leuk. Dit hoort bij Rotterdam. Sfeervol!

En dan eindelijk de start. Ik was totaal niet nerveus, in tegenstelling tot Niels.We hadden snel onze afgesproken snelheid te pakken en als ik de statistieken zo nakijk, hebben we die de hele race vastgehouden. Een enkele keer moesten we iets gas terugnemen, meestal op aanwijzing van Ron. Het is goed lopen met deze jongens! Dit biedt ons perspectieven voor de plannen die we hebben.

Ergens tikte iemand me op de schouder. het was Cor, de vader van Ruben. Hij debuteerde nu eindelijk op de marathon. Hij sloeg een arm om me heen en schetterde in mijn oren dat Ruben een foto wilde maken.

Wat blijft mij nu het meeste bij van deze marathon door de stad Rotterdam? Een vergelijking, voor mij met Amsterdam dient zich onherroepelijk aan. Het lopen over de Erasmusbrug vind ik spectaculair. Een mooi zicht op de stad en zijn skyline. En dan het publiek. Hier kan Amsterdam heel erg veel van leren. Op het grootste gedeelte van het parcours is er publiek en laten deze mensen ook enthousiast van zich horen. Een geweldige ervaring die ik niet meer vergeet. Het laatste stuk over de Coolsingel stond het publiek rijen dik en stonden er tribunes. Ik voelde me een topatleet die naar de finish rende. Dát was een kippenvelmomentje!

Ergens raakten we helaas Ron kwijt. Regelmatig hield ik hem in de gaten, hield wat in zodat hij kon inlopen, maar op een gegeven moment zag ik hem niet meer. Wat moesten we doen? Teruglopen is gekkenwerk. Toch maakte ik me zorgen. Hij had wat last van pijntjes, en al vroeg tijdens de wedstrijd. Niels en ik besloten ons tempo maar vast te houden.

Niels vond ik overigens mooi gelijkmatig lopen. Ook bij hem kon je zien dat er trainingsuren achter zaten. Pas bij de 37km had hij mij nodig. Geestelijk klampte hij zich aan mij vast om dit tot het gewenste einde te brengen, finishen onder de vier uur.

Overigens had ik, dacht ik, voor een verrassing gezorgd. Op een bord, ergens rond de 34km, zou er een boodschap van mij verschijnen voor Niels en Ron. Niet dus. Ik was teleurgesteld. Ik had het ook voor Lode en Pascal gedaan. Ik hoop dat zij wel wat hebben gezien!

Voor mij was er nog een andere leuke verrassing. Jos Alers stond op diverse plekken in het parcours. Of het zo is weet ik niet, maar ik had het gevoel dat hij er voor mij stond. Dat is heel erg leuk om te ervaren. Hij riep mijn naam, sprong even uit het publiek, maakte foto’s. Net als Rond vorig jaar in Amsterdam mij zo’n gevoel gaf, deed Jos dat nu ook. Super!

De tijden. We hadden maar 1 opdracht. Over de eindstreep onder de vier uur, en vooral, niet tot het uiterste gaan. Deze marathon zouden we gelijkmatig lopen.

Dat is gelukt. En hoe. Natuurlijk voel ik nu de benen. Het zou gek zijn als dat niet zo was. Tevredenheid en vriendschap overheerst en dat is precies goed. Ook Ron wist binnen de vier uur binnen te komen. Geweldig, ondanks zijn pijntjes en behoorlijke trainingsachterstand.

Martin 3:55:49

Niels 3:55:48

Ron 3:59.07

Richard 3:23:51

Cor 3:58:22

Ruben 3:58:29

Aan de vooravond van de Rotterdamse marathon

Deze week twitterde ik dat een marathon iets weg had van een reisje. Een bestemming hebben die je niet echt kent. De route weet je ongeveer, het verloop niet. Velen zullen het niet met me eens zijn en bij een reisje aan iets totaal anders denken. Toch heb ik nu echt dit gevoel, wetend dat ik morgen de marathon van Rotterdam ga lopen.

Een marathon die aanvankelijk niet op mijn agenda stond. Tijdens de laatste kilometers van Spijkenisse in december was ik het volledig met mezelf eens dat ik voor Stockholm dit soort dingen echt niet meer zou doen. Ik zou ruim de tijd nemen om in vorm te komen voor de marathon in de Zweedse hoofdstad en het zou ook de enige van 2012 worden. Dat dacht ik toen op het moeilijkste moment maar ook de dag erna. Richard suste het een beetje en was van mening dat dit geen momenten zijn om dergelijke beslissingen te nemen. Binnen een week liep ik weer. Binnen een week trainde ik zelfs weer mee met de DEM-duinloopgroep. Voor Richard toen het moment om toch weer een marathon ter sprake te brengen. Rotterdam. Ik wees het resoluut af. Immers, er zou dan maar zes weken tussen deze en de Zweedse zitten. En Stockholm was mijn droom! Het idee dat deze droomreis in duigen zou vallen lokte me niet echt. Maar er zat een verhaal aan vast. In Spijkenisse had ik de tijd neergezet van 3:44. Rotterdam zou ik dan langzamer moeten gaan doen, zeg maar in vier uur. Iemand die ook erg graag die tijd wilde aantikken zou dan met me mee lopen en ik had een mooie lange duurloop te pakken op weg naar Stockholm.

Het hield me bezig. Zou ik dat nou wel doen, of niet? Ik wilde toch eerst even weer normaal trainen.  Dat trainen pikte ik verrassend snel weer op. Richard volgde me op de voet en kon zijn ongeduld nog maar net voor zich houden. Uiteindelijk zegde ik toe. Ik zou het doen. Op één voorwaarde: dit hield ik voor mezelf. Dit werd niet aan de grote klok gehangen. Richard, degene die ik zou hazen en ik wisten het. Meer niet. Helaas moest degene die ik zou hazen door een blessure afhaken. Inmiddels had ik me wel ingeschreven..

Het trainen ging erg lekker. En de langere lopen gingen bijna als vanzelf. Zo langzamerhand kon ik het maar moeilijk voor me houden en Niels was zo ongeveer de eerste die van mijn plan hoorde. Niels had weinig bedenktijd nodig. Hij wilde het ook gaan doen. In mijn tempo. Voor hem als voorbereiding naar zijn avontuur in juni (Alpe d’HuZes). Ik kreeg er al meer zin in. Tenslotte hebben Niels en ik meer marathon plannen..

Na enige weken en vele twitterberichten over de marathon in Rotterdam fluisterde ik ook Ron toe dat ik daar in April zou meelopen. Ron reageerde heel enthousiast. Door zijn geweldige reis naar Nepal zat er een gat in zijn voorbereiding. Een zeer snelle tijd neerzetten bij de marathon zat er nu even niet in. Het kwam hem wel goed uit als we met zijn drieën dit als een mooie lange duurloop zouden gaan pakken. Geen stress van tijd in de koppies, maar een mooi tempo opzoeken en de marathon nemen zoals die is. Rondkijkend, genietend van het evenement.

Nu ik dit schrijf zit ik echt aan de vooravond van de Rotterdamse marathon. Ik voel me topfit en weet dat ik beter voorbereid ben dan ooit. Er is geen andere spanning die die hele leuke. Die van het hebben van een leuk reisje morgen! Wat ben ik blij dat ik heb toegestemd.

Ook Niels en Ron hebben er erg veel zin in. Vandaag hadden we al telefonisch contact, Niels was al bij me thuis op weg naar Rotterdam om de startnummers op te halen.

We’ll never walk alone!